Rruga e lëvizjes së studentëve deri tek kthesa e madhe e mbarimit të monizmit në Shqipëri Pardi Demokratike[?] emri i lëvizjes së studentëve të Dhjetorit 1990. Sotani kujtojmë e festojmë këtë ngjarje, por njëherësh do të ndajmë disa mendime dhe refleksione, që mbase i shërbejnë më qartë gjykimit të ditëve dhe ngjarjeve të asaj kohe. Në kërkim të rrugës Përshëndetja e 8 Dhjetorit 1990 me me[s?]ur edhe largpamësinë e 8 Dhjetorit 1994 nuk mund të ndahen dot. Përse? Pse ndodh ashtu? Përse kujtojmë ne studentët e lëvizjes së studentëve, 4 vjet më pas, do të ndiejmë njëkohësisht edhe gëzim të madhe por edhe një trishtim të pashmangshëm, një nevojë për refleksion? Kjo nuk është një mbrapësi nostalgjike. Përkundrazi, është një prej atyre ndjenjave e gjendjeve që lindin atëherë kur njerëz e shoqëri të tëra vënë në peshore idealin e madh të lirisë dhe demokratizimit me gjendjen e sotme të gjërave. Lëvizja studentore dhe studentët e 8 Dhjetorit '90 krijuan me kohë një imazh gati mitik, por është e domosdoshme që me ftohtësi e çiltërsi të rivlerësohen disa prej elementeve përbërëse të asaj ngjarjeje, për t'i parë në raport me shumë gjëra që ende vazhdojnë të mos shkojnë mirë në Shqipëri. Një nga pyetjet kryesore që do të shtronim në këtë rast do të ishte: çfarë kërkonin dhe çfarë bënë studentët e Dhjetorit, cila është arsyeja e vërtetë e shpërthimit të tyre dhe a solli ai zhvillimet që qëndronin në themel të asaj kërkese? Nëse sot pyesim: a e fituam realisht pluralizmin dhe demokracinë politike? A çuam përpara të drejtën, pronën, tregun dhe lirinë e individit? përgjigjja do të ishte ende e paplotë. Vitet 1990-91 qenë vite të një drame kombëtare. Shqipëria po shuhej ekonomikisht, po shteronte moralisht dhe shpresa dukej se po vdiste. Në këtë terren shpërtheu studenti shqiptar. Revolta ishte e pashmangshme. Por nuk duhet harruar se para studentëve kishte pasur sinjale të tjera të forta shoqërore e politike, të cilat e kishin paralajmëruar fundin e sistemit. Studentët u bënë katalizatorë të fundit të një procesi që po gatuhej prej kohësh. (vijon në faqen 4) studentët tanë gjatë viteve '90

Pjesë nga referati i mbajtur nga Bali Ndoka në tryezën e rrumbullaktë organizuar nga FRPD në kuadrin e 8 Dhjetorit 1990. Duke qenë të rinjve si të rinj pa komplekse, sigurisht pyesim: Ç'ndodhi? Ç'farë nga idealet e dhjetorit u bë realitet e çfarë prej tyre mbeti objektiv për t'u realizuar në të ardhmen? Të rinjtë e 8 dhjetorit 1990 kërkuan më të mirën, lirinë dhe demokracinë. Ajo që realizoi rinia është hedhja e hapave të para në rrugën e madhe, të mrekullueshme, por edhe të lodhshme e të rrezikshme të Demokracisë. Ata duan një Shqipëri demokratike, perëndimore, me një ekonomi tregu dhe një standard të lartë jetese. Këtë ideal kishte dhe qytetari shqiptar, por kërkesat e studentëve ishin më të qarta dhe më të vendosura. Kjo lëvizje ishte e një brezi dhe jo e një grupi të vogël. Ajo mbështetej në vuajtjen dhe shpresën e shumicës. Të rinjtë ngritën zërin për pluralizëm politik, për të drejtat e njeriut, për hapje ndaj botës. Këto janë fitore të pamohueshme, por tranzicioni nuk ka përmbushur ende gjithçka. (vijon në faqen 2)

Në këtë demonstratë morën pjesë figura të mëvonshme të politikës shqiptare si Azem Hajdari, Genc Pollo, Arben Broci, Jozefina Topalli etj.

Krerët e PS-së, që në tërë veprimet e tyre refuzuan çdo përgjegjësi për dhunën e ushtruar, e kanë përgatitur klimën e mosbesimit dhe të konfliktit. Më shumë se me argumente, ata i janë drejtuar gjuhës së kërcënimit dhe të frikësimit. Në vend që të ofrojnë një alternativë politike të qartë, kanë toleruar e nxitur skenarë destabilizues. Sot, kur vendi ka nevojë për qetësi e për garë politike të ndershme, përdorimi i retorikës së armëve është i papranueshëm. Opinionit publik i kërkohet qartësi: a është kjo rruga që propozon opozita? Demokracia nuk ndërtohet me pushkë, por me votë, ligj dhe institucione. (vijon në faqen 2)

Në sektorin e bujqësisë dhe në menaxhimin e dëmeve nga përmbytjet, qeveria është vënë përballë kritikave të shumta. Ministri Halimi u përpoq të japë shpjegime, por shumë prej tyre nuk bindën opinionin. Fermerët kërkojnë ndihmë konkrete, ndërsa fjalët nuk mjaftojnë për të përballuar humbjet e stinës. (vijon në faqen 2)