Agresiviteti i shtabit te kuq socialist-shprehja e shterpesise se ideve te tij
Që mbrëmë sërish... ose ndoshta edhe më herët, pozuan në ekranet e televizioneve, në fletët e para të gazetave si dhe në zyrat e korrekturës së shtypit të shkruar, krerët e selisë rozë, duke u vetëkënaqur me zhurmën që kishin krijuar. Jo se publikut nuk i pëlqejnë shpesh skandalet, madje bile edhe zhurma që krijohet prej tyre, por sidoqoftë, shqiptarët nuk janë mësuar t'i artikulojnë caqet e zhvillimit demokratik sipas logjikës së politikës së rrëmujshme. Kaq u desh ca gazetarëve të pavarur (?) që të fantazonin pafundësisht, për orë të tëra, për një takim të nivelit të lartë, të pambajtur në vendin tonë, pa iu shqitur pothuajse ekranit të televizorit apo mikrofonit të radios. E vërteta është se kryetari i Partisë Socialiste, zoti Fatos Nano, hapi aksionin e tij, me një konferencë shtypi, duke iu hakërryer opozitës shqiptare për një tradhti të nivelit të lartë! Sipas tij, partiakët e tij kokëboshë, nuk kanë bërë tjetër veçse kanë shpikur një alibi për të ikur nga kontakti me opinionin, pasi disa ditë më parë e kishin sfiduar ata për një debat televiziv.
Për të mos komentuar shijen e hidhur të këtyre debatimeve absurde, në një kohë që vëmendja e opinionit publik është përqendruar në takimin e nivelit të lartë të Unionit Evropian, po ndalemi në ca dukuri të shëmtuara të këtij reagimi. Së pari, për t'ia zbritur të gjithë pyllit në një degë. Është e pafalshme mendjelehtësia e politikanëve shqiptarë, që pa mbushur mirë dy javë nga “marrëveshja e xhentellmenit”, shkrijnë akullin e marrëdhënieve me institucionin presidencial, duke angazhuar kreun e vendit në një skenar të tillë. Sa më sipër, që në këtë detaj të parë, gremina e mendimit të tyre politik bëhet edhe më e dukshme. Së dyti, për t'i rikthyer opinionit në kujtesë se çfarë po ndodh në këtë vend. Sipas liderit të PS, “sulmi” i “armiqve” të tij duket se e ka sfumuar tjetërkund vëmendjen e tij politike. Në kohën kur shqetësimet tona më të mëdha burojnë nga mungesa e reformave më të shpejta politike dhe ekonomike, nga paaftësia e administratës publike, nga vonesat në privatizim, ne socialdemokratët (?) kemi zgjedhur të merremi me trillime mbi skenare mafioze ku janë përzier e trazuar emra personash krejt të pafajshëm, vëllezër presidentësh e zëdhënës qeverish. Ndoshta mund të ketë qenë e tillë zgjedhja e zotit Nano, por ajo i përket atij vetë. Asnjëri, e aq më pak shqiptarët, nuk e kanë pranuar një gjë të tillë. Ajo që të bën më shumë përshtypje është se një ditë pas kësaj histerie, media e majtë vazhdonte të bënte të njëjtën gjë. Pikërisht këtu i hapi vetes rrugën një hipoteze e cila, pavarësisht se nga një pozicion tjetër, ende nuk mund të hidhet poshtë. A mos vallë, e gjitha kjo çoroditje ka qenë shprehje e një falimenti të një fjalori politik të programuar? Nëse po, çfarë ka më tmerruese se sa të kërkosh t'i shpëtosh realitetit me llahtarinë e pjellë prej vetes?
Në të vërtetë, “lodhja” politike e zotit Nano e dukshme që para forumit ndërpartiak, në dritën e skadimit të disa “investimeve” të bëra, ka filluar të japë “frutat” e saj. Duket se ai po ndjen vështirësitë e një force opozitare, e cila në vend që të analizojë me objektivitet situatën, rolin dhe sjelljen e saj, ka zgjedhur të sajojë “akuzat” për “puç” e “komplote”, duke e shtyrë qoftë edhe më tej agoninë e vet. Nuk ka dyshim, që në këtë botë të vogël shqiptare, skenarët e trilluara të përpunuar prej bordeve konspirative të llojit “mua më thanë se...” mund të kenë një dozë të caktuar tregu politik. Por ato nuk i shërbejnë seriozitetit të politikës dhe aq më pak një opozite që do të administronte nesër votën e shumicës. Ky farë “konspiracioni”, na kujton batakçillëkun dhe atë gjuhë të papërmbajtur që ne e kemi dëgjuar shumë mirë, disa vite më parë prej së majtës fanatike shqiptare. Në rastin më të mirë, edhe në qoftë se pranohet se opozita është e tëra në panik e sipër, zoti Nano dhe kupola e tij do të duhej ta dinin se pushteti nuk fitohet as me alibitë e krekosura dhe as me aktet e pështira të fyerjes së kundërshtarit politik, që shtron petkun e “puçistit”.
Të gjitha këto janë tregues se “Strategjia e aksionit politik” të lidershipit të vjetër të së majtës, merr formë e gjallërohet me një pështjellim mental skajor. Dhe ajo që është më shqetësuese, kjo ndodh në një kohë që Shqipëria ka një mijë e një probleme për të zgjidhur. Deri tani është folur shpesh e rëndom për retorikën e së djathtës, por “të këqijat” e tyre sikurse po provohet, janë shumë më pak se sa përrallat monstruoze që sajon kreu i opozitës. Ato gjejnë prehje në diskun e vjetër të fantazive të supershpifjeve. Ky “disk” na ka lodhur me jehonën e vet të gjatë e marrosëse. A nuk mjafton tashmë? Ato shprehin jo vetëm një mangësi të theksuar idesh dhe një inteligjencë të çalë politike, por edhe një pesimizëm rrënjësor ndaj ligjeve të demokracisë, rotacionit politik dhe perspektivave të Shqipërisë. Sot opozitës sonë i duhet të bëjë gjë tjetër: të reflektojë më kthjellët dhe të kuptojë se në politikën moderne agresiviteti i ideologjizuar dhe komunikimi i shfrenuar doemos do të humbasin para pragmatizmit dhe sjelljes civile.
XH. PINA