Kush i merrte vizat në Konsullatën greke dhe ku përfunduan ndihmat e “miqve” grekë? Ç’përmban dosja e zezë e Delvinës? - Nga lufta e bandave tek lufta e klasave (Revanshi komunist godet pa mëshirë). - Dhuratat e qeverisë së masakrimit, shkatërrimi i jetës dhe braktisja e qytetit. - A e ka në refren kjo qeveri Delvinën. - Qeveria shfryn ndaj delvinjotëve që nuk treguan shumë prova besnikërie në rebelim: - Erdhen e u zgjuan nga gjumi të tjerë. - Deputeti ndërro[n] vendbanim dhe ua bën me dorë - Në vend të pashtenisë: A do të fryjnë më erërat • Qylymëve në Delvinë. SPECIALE NË FAQEN 5

Shumëllojshmëri e protestave, sqarim i opinionit të brendshëm dhe ndërkombëtar, zgjerim i strukturave të PD-së, mbështetje pushtetit lokal Mblidhet kryesia e PD-së. Pas daljes nga Parlamenti, masa të reja politike dhe organizative NË FAQEN 2

E gjithë opozita drejt divorcit përfundimtar me komunistët NË FAQEN 3

Nga varrimi i Abdyl Matoshit, një ndër themeluesit e PD-së, së vrarë më 6 janar 1998, nga njerëzit e inkriminuar të përfshirë në strukturat e rendit, së bashku me aktivistët e shquar Gjin Kolbucaj e Naim Krasniqi Nga varrimi i ish Shefit të SHIK-ut, për qytetin e Lushnjes, Bashkim Shkurti, i vrarë më 14 maj 1998 nga njerëzit e të ashtuquajturave Komitete Azem Hajdari, pas atentatit në Parlament më 18 shtator 1997, ku u qëllua nga deputeti i PS-së, Gafurr Maraku, me 5 plumba Pjetër Arbnori, në ditën e 22 të grevës së urisë ku la në mëshirën e fatit nga qeveria Njeri nga vëllezërit Krasniqi, i masakruar nga elementë të inkriminuar të policisë së Fierit, më datë 6 dhjetor 1997 Gazetari i RD-së Muci Bucpapaj, i cili u qëllua nga një makinë policie, me 21 gusht 1997

Nga Bardhyl LONDO Kur ka kaluar një vit nga zgjedhjet e 29 qershorit, orkestr[a] e partisë në pushtet që atëherë gjemonte për “fitoren plebishitare”, tashmë jo vetëm e ka ulur tonin, por edhe ka askush se zë më në gojë “plebishitin” por është e sajë ka qenë filuar të cakordon, tashmë për gjithçka pëshpërisin: Komuniteti ndërkombëtar… Kështu ka thënë komuniteti ndërkombëtar për Kosovën, kështu ka thënë komuniteti ndërkombëtar për daljen e PD nga parlamenti etj. Por a mund të mbahet një qeveri vetëm me ato thotë komuniteti ndërkombëtar dhe sa janë të vërteta ato që i atribuohen komunitetit ndërkombëtar nga propaganda e majtë? Në rastin më të thjeshtë shqiptarët mund të përgjigjen: ato që kanë votuar jemi ne dhe s’është askush tjetër. Dhe përgjigja e tyre e mirë janë votimet e 21 qershorit të sivjetshëm kur partia në pushtet humbi zona që i kishte fituar në 29 qershor, ndërsa në zonat tradicionale të sajat ajo fitoi me pak se 30 - si të dojë komuniteti ndërkombëtar. Po, për kë kanë votuar zgjedhësit shqiptarë? Dibush mund të thotë: murit me kokë nuk i bihet. Vërtet që murit me kokë nuk i bihet, por ka një mënyrë me të tjera për t’i rënë murit pa u gjakosur fare. Një mënyrë është, për shembull, të vetë, të kesh të palëkundur synimin që do të arrish dhe për këtë të punojë diplomacia jote. Por, ç’mund të presësh nga komuniteti ndërkombëtar, kur ti vetë si qeveri ke qenë gjithmonë poshtë kërcësave të faktorëve me të avancuar të këtij komuniteti? Shqipëtarët tashmë e kanë të qartë: për gjithçka ata akuzojnë qeverinë e tyre dhe jo komunitetin ndërkombëtar për faktin se kjo qeveri jo vetëm nuk arriti t’i bindë organizmat ndërkombëtare për drejtësinë e çështjes shqiptare, por i minimizoi aq shumë edhe kërkesat e këtij komuniteti, sa ky i fundit u bind se e drejta qëndron në anën tjetër. Natyrisht, të gjithë këta faktorë do të analizohen me gjakftohtësi me vonë dhe gjithsecili do të marrë atë që meriton. Por, të gjitha këto do t’i duhen historisë dhe jo Sh- të thjeshtë shqiptarët mund në përgjigjen: ato që kanë votuar janë në dhe s’është askush tjetër. Dhe përgjigjja fituar në 29 qershor, ndërsa në zonat tradicionale të lëta të saj ajo fitoi me më pak se 30-40 për qind të zgjedhësve, prej të cilëve mezi arriti të marrë minimumin e domosdoshëm. Është pak ta quash këtë një fitore si ajo e “Pirros”. Duke patur parasysh se edhe këta zgjedhës votuan më shumë nën ndikimin e faktorëve emocionalë të vitit 1997, faktorë që po zbehen gjithnjë e më shumë për t’ia lënë vendin realitetit racional, qeveria e sotme dhe ndien dhe vetë se ajo tashmë është e braktisur, e bojkotuar dhe ka pësuar fiasko në faktorin e brendshëm. Pyetja e dytë që shtrojnë shqiptarët është më e hindur: cilat janë frytet e kësaj “mbështetje ndërkombëtare” që trumbeton propaganda e majtë? Investimet në nivelin zero, konferenca e vendeve donatore që dështoi apo çështja shqiptare e cila për paafësitë të kësaj qeverie mori këtë atë një kthesë aq të zymtë, sa edhe mësimistët nuk e kishin parashikuar? E ashtuquajtura ndihmë ndërkombëtare tashmë është reduktuar në formula të mjegullta diplomatike, sa të vjen keq t’i dëgjosh kur e di se pas tyre asgjë konkrete s’mund të presë më Shqipëria. Duhet të jesh me të vërtetë naiv ose dallkauk kur pas damkosjes së ekipit aktual qeverisës si qeveria më e korruptuar në Europë të pretendosh ende se ke përkrahjen e komunitetit ndërkombëtar. Megjithatë, qeveritarët tanë vazhdojnë të përdorin sloganin e përkrahjes ndërkombëtare. Dhe, ç’është më tragjikja, ata e përdorin këtë edhe për të luajtur me gjakun që kanë derdhur shqiptarët në Kosovë. Ndërsa pala tjetër nuk ka luajtur asnjëherë nga opsionet e saj, nuk ka treguar as lekundjen më të vogël, qeveria shqiptare nuk ka ditur asnjëherë se çfarë ka kërkuar. E vetmja zgjidhje që ajo ka dhënë përmblidhet në dy fjalët që të kujtojnë rolin e Shvejk-ut: këtij komuniteti, sa ky i fundit u bind se do të analizohen me gjakftohtësi më vonë dhe gjithsesi do t’i duhen historisë dhe jo Shqipërisë. Në momentin historik që nuk përsëritet më, shqiptarët u ndodhën me një qeveri e cila nuk arriti ta bindë komunitetin ndërkombëtar për çështjen shqiptare. Madje ajo bëri të kundërtën: i dha të kuptojë opinionit ndërkombëtar se vetë qeveria shqiptare është gjithmonë disa shkallë më poshtë zgjidhjeve që rekomandon komuniteti ndërkombëtar. Me daljen e PD nga parlamenti Shqipëria tashmë edhe formalisht është kthyer në një vend me sistem njëpartiak. Formalisht, sepse në fakt tashmë pas 29 qershorit, opozita në parlament ishte vetëm në letër, ndërsa gjithçka vendosej sipas vullnetit të kartonave. Madje, në shumë raste, edhe sipas vullnetit të plumbave e britmave histerike. Komuniteti ndërkombëtar është i vërtetë se s’mund të duartrokasë daljen e një partie nga parlamenti kushdo qoftë ajo, por, në rastin konkret, ai nuk ka përkrahur as veprimet e parlamentit aktual. Madje, qëndrimet dhe deklarimet e tij kanë qenë më të buta se kurrë. Ato, në shumicën e rasteve, të kujtojnë këshillat e një të urti që tani për tani s’ka ç’të bëjë për parlamentin, i cili i ka sosur prej kohësh ditët e tij. Por, nisur qoftë dhe nga ky qëndrim, PD s’kishte si të toleronte më. Ndryshe ajo do të bëhej bashkëfajtore në korrupsionin dhe dështimet tronditëse për të cilat qeveria aktuale do të përgjigjet shumë shpejt përpara historisë së pamëshirshme. Karta e përkrahjes së komunitetit ndërkombëtar, tashmë është e ngjyrosur në mënyrë të pamëshirshme dhe të pandreqshme. Qeveria e korruptuar më të madh në Europë tani duhet të trillojë ndonjë kartë tjetër propagandistike për të shtyrë dhe ato pak ditë që i kanë mbetur.

Nga varrimi i Abdyl Matoshit, një ndër themeluesit e PD-së, së vrarë më 6 janar 1998, nga njerëzit e inkriminuar të përfshirë në strukturat e rendit, së bashku me aktivistët e shquar Gjin Kolbucaj e Naim Krasniqi

Nga varrimi i ish Shefit të SHIK-ut, për qytetin e Lushnjes, Bashkim Shkurti, i vrarë më 14 maj 1998 nga njerëzit e të ashtuquajturave Komitete

Azem Hajdari, pas atentatit në Parlament më 18 shtator 1997, ku u qëllua nga deputeti i PS-së, Gafurr Maraku, me 5 plumba

Pjetër Arbnori, në ditën e 22 të grevës së urisë ku la në mëshirën e fatit nga qeveria

Njeri nga vëllezërit Krasniqi, i masakruar nga elementë të inkriminuar të policisë së Fierit, më datë 6 dhjetor 1997

Gazetari i RD-së Muci Bucpapaj, i cili u qëllua nga një makinë policie, me 21 gusht 1997

NË FAQEN 2

NË FAQEN 3

NË FAQEN 6