Në PPSH po zhvillohet e po merr fund një fushatë zgjedhore e pazakontë, më e rëndësishmja në historinë e saj. Këto zgjedhje i japin mundësi gjithë anëtarësisë së Partisë të vendosë për drejtimin e mëtejshëm të saj, për njerëzit që do ta përfaqësojnë dhe për mënyrën si do të përballohen sfidat e kohës. Duke qenë se këto zgjedhje po bëhen në një periudhë të vështirë të jetës politike, ekonomike e shoqërore të vendit, ato fitojnë një rëndësi edhe më të madhe. Ato dallohen nga zgjedhjet e mëparshme për pluralizmin e mendimeve, për debatin më të hapur, për synimin që të zgjidhen njerëz me autoritet e me mbështetje reale në bazë. Kjo fushatë ka nxjerrë në pah edhe probleme të trashëguara, por njëkohësisht ka treguar se në Parti ekziston vullneti për ndryshim, për rinovim e për një marrëdhënie të re me masat. Anëtarët e saj po e ndjejnë më shumë përgjegjësinë e tyre dhe po kërkojnë që fjala e tyre të dëgjohet. Në shumë organizata-bazë janë vërejtur diskutime të lira, paraqitje alternativash dhe kërkesa për llogaridhënie. Kjo është një shenjë e mirë. Ajo tregon se Partia po përpiqet t’i përshtatet kushteve të reja dhe të krijojë një frymë më demokratike në jetën e saj të brendshme. Sigurisht, jo gjithçka ecën pa vështirësi; ka hezitime, ka keqkuptime, ka edhe mbetje të mënyrës së vjetër të të menduarit. Por vetë fakti që këto çështje po diskutohen hapur ka rëndësi të veçantë. Në fund të fundit, vlera e këtyre zgjedhjeve do të matet nga besimi që ato do të rikthejnë tek anëtarësia dhe tek opinioni publik. Partia e Punës do të duhet të provojë me vepra se është e aftë të reformohet, të dëgjojë dhe të shërbejë. Vetëm kështu zgjedhjet e reja do të kenë kuptim të plotë dhe do të shënojnë një hap përpara. (vijon në faqen 2)

THIRRJE KOLEGJEVE TË MI DEPUTETË Normal që secili deputet vlerësohet e respektohet si zëdhënës dhe përfaqësues i elektoratit, në kuptimin më të ngushtë e më të gjerë. Dhe një detyrë e një deputeti është të shprehë e të mbrojë mendimin e popullit e jo t’i imponohet atij me mendimin e vet; të dëgjojë e t’i shërbejë e jo të urdhërojë e të komandojë. Ka për detyrë të njohë në hollësi e të dijë ta zgjidhë me urtësi e me kulturë problemin më delikat, më të vështirë e më të rëndësishëm e social të kohës sonë e të shoqërisë sonë. A i kemi ne, të nderuar kolegë deputetë, të gjitha këto cilësi e kërkesa? A jemi ne gjithmonë deri në fund në lartësinë e misionit tonë? A i kemi ne autoritetin politik dhe moral për të bindur zgjedhësit tanë se me qëndrimin që mbajmë ne mbrojmë denjësisht interesat e tyre? A kemi ne besimin e zgjedhësve? A e kemi fituar ne këtë besim, a na e ruajnë zgjedhësit tanë ende, kur vetë jeta po na jep mjaft dëshmi e prova se në shumë raste ne, më tepër se sa në lartësinë e duhur, jemi treguar nën të? Të gjitha këto, e të tjera pyetje, më bëjnë të mendoj se gjendja aktuale nuk lejon asnjë qëndrim spektatori nga ana jonë. Ne duhet të flasim, të gjykojmë, të vendosim dhe të veprojmë. Jemi të detyruar ta bëjmë këtë jo vetëm sepse e kërkon vendi, por edhe sepse e kërkon ndërgjegjja jonë qytetare e politike. Ne nuk mund të heshtim e të presim, kur populli vuan, kur vendi lëkundet, kur jeta e përditshme bëhet më e vështirë e më e rëndë për shumicën dërrmuese të njerëzve tanë. Në këto kushte, unë mendoj se ne deputetët duhet të jemi më pranë popullit, më të sinqertë me të, më të përgjegjshëm para tij dhe më të vendosur në mbrojtje të interesave të tij. Kjo kërkon guxim, qartësi politike, ndjenjë mase dhe mbi të gjitha ndershmëri. Populli pret nga ne jo fjalë të bukura, por zgjidhje; jo premtime boshe, por vepra konkrete; jo kalkulime të ngushta, por përgjegjësi kombëtare. (teksti i pjesës tjetër i palexueshëm në figurë)[?]

Kuzhinieret e reja (Foto: N. Xhafa)

Zgjohemi, dalim zakonisht me të njejtin shqetësim dhe të njejtën pyetje: a do të gjendet qumësht, bukë, vezë, ilaçe? Në këtë përditshmëri të rënduar, bluza e bardhë e mjekut e infermierit mbetet një shenjë sigurie dhe shprese. Njerëzit i drejtohen asaj me besim, por edhe me ankth, sepse vështirësitë e sistemit shëndetësor janë të dukshme. Megjithatë, në spitale, ambulanca e poliklinika vazhdon puna. Mjekë e infermierë përballen me mungesa, me lodhje dhe me fluks pacientësh, por përpiqen të mos e lëshojnë detyrën. Kjo e bën më të çmuar figurën e tyre në sytë e opinionit. Te arrihesh që fëmijën me dosje [?/fjalë e palexueshme]

Në bazën e mospërgjigjesin e sektorit të tregtisë është tërë procesi i furnizimit e i shpërndarjes. Shpesh ndodh që mungesat në raftet e dyqaneve t’u atribuohen vetëm shitësve, por problemi nis më herët: te prodhimi, te transporti, te magazinimi dhe te administrimi. Tregtia është hallkë e dukshme e një zinxhiri më të gjatë. Nëse një hallkë e këtij zinxhiri dobësohet, pasoja bie menjëherë mbi qytetarin. Ai e sheh mungesën te sporteli, por jo gjithnjë arsyen e saj. Prandaj analiza e “borxhit” të tregtisë duhet bërë në mënyrë më të gjerë, duke parë të gjithë mekanizmin ekonomik. Po të mjaftohesh me kritika ndaj shitjes me pakicë, rrezikon të fshehësh burimet e vërteta të çrregullimit. (vijon në faqen 2)

Kështu ka qenë planifikuar dhe kështu është folur për ulje çmimesh ose për zbutje të tyre në disa mallra të konsumit. Por sot pyetja shtrohet ndryshe: a do të jetë vërtet kështu? Jeta e përditshme e qytetarëve është përballur me rritje të vazhdueshme të shpenzimeve, me mungesa në treg dhe me pasiguri. Në këto kushte çdo njoftim për çmime pritet me interes të veçantë. Problemi nuk është vetëm te shifra 250 minus 75, por te kuptimi real i saj në xhepin e njeriut të zakonshëm. Nëse paga mbetet po ajo dhe mallrat bëhen gjithnjë e më të pakta, edhe një ulje e shpallur mund të mos sjellë lehtësim të vërtetë. Prandaj pyetja e sotme nuk është vetëm matematikore, por shoqërore. Qytetarët duan qartësi: cilat mallra do të preken, sa do të zgjasë kjo masë, a do të ketë furnizim dhe si do të shmangen abuzimet. Pa këto përgjigje, çdo formulë mbetet vetëm shprehje në letër. (vijon në faqen 2)

Sociologët i bëjnë problemet kur i paraqesin në mënyrë të drejtpërdrejtë; njeriu i zakonshëm i ndien ato në jetën e vet të përditshme. Ka punë që duken e ka punë që nuk duken, por pa to jeta nuk ecën. Shpesh vlerësojmë vetëm atë që kemi para syve dhe harrojmë mundin e heshtur që qëndron pas shumë shërbimeve e rezultateve. Kjo vlen për shumë profesione e për shumë njerëz që mbajnë mbi supe barrë të padukshme. Ata nuk kërkojnë lavdërime, por kushte pune dhe respekt. MORE? (vijon në faqen 2)[?]