Nga Ponda Çakër Burelisë Punë intensive për përpunimin e vreshtove Nuk është ne se çdo ditë e secila ditë do të shënojë gjëra të mëdha. Por janë gjërat e vogla, punët e kujdesshme dhe të përditshme ato që mbajnë gjallë ritmin e prodhimit. Kjo vlen sidomos për vreshtarinë, ku çdo veprim i vonuar kushton. Në kooperativat dhe fermat e zonës sonë është kuptuar drejt se puna në vreshta nuk pret. Prandaj, këto ditë është shtuar kujdesi për krasitjen, lidhjen e hardhive, sistemimin e tokës dhe hedhjen e plehrave. Në shumë parcela po punohet me ritëm të përshpejtuar. Kjo nuk është vetëm çështje teknike. Është edhe çështje organizimi. Kur bëhet mirë ndarja e detyrave, kur mbikëqyrja është e vazhdueshme, kur specialisti ndodhet pranë brigadës, puna ecën dhe rezultati duket. Përvoja më e mirë duhet përhapur. Ka kolektiva që kanë ditur ta ndërthurin disiplinën me nismën, kërkesën me përkrahjen, kontrollin me bindjen. Pikërisht këtu qëndron forca e organizimit të ri të punës. Përpunimi i vreshtave tani është një nga hallkat vendimtare të sezonit. Kush e kupton këtë në kohë, do të ketë nesër rendiment dhe cilësi. Kush e neglizhon, do ta paguajë shtrenjtë. Pra, nuk është fjala për bujë, por për punë. Dhe puna e bërë sot me përgjegjësi është garanci për verën dhe rrushin e nesërm.

Amza e oborrit. Anëtarët e kooperativës bujqësore-aksionare të Vitisë, shprehin kënaqësi për zgjedhjet e para demokratike dhe për realizimin e të drejtave të tyre. Atmosferë të ngjashme e gjen sot në oborrin e secilës kooperativë ose kombinat bujqësor të vendit tonë. Vendet e veçanta shënojnë ndryshime në forma, por kjo që po përjetohet aty është, gjithsesi, një revolucion demokratik në jetën e fshatit tonë. Përse? Sepse bashkë me lindjen e kooperativës bujqësore-aksionare po zgjerohet edhe hapësira për demokracinë kooperativiste. Kjo është shumë e rëndësishme. Më parë, duke qenë ndërtuar mbi bazë të një modeli qendrorist dhe komandues, kooperativa bujqësore e kishte të ngushtë shtratin e vet demokratik, kurse tani ajo çlirohet nga skemat e vjetra dhe merr frymë më lirshëm. Kooperativisti, që dje ishte thuajse vetëm zbatues i vendimeve të ardhura nga lart, tani bëhet pjesëmarrës i vërtetë në vendimmarrje. Ai thotë fjalën e vet për tokën, për prodhimin, për shpërndarjen, për organizimin e punës. Kjo e bën më të përgjegjshëm, por edhe më të interesuar për rezultatet e punës së përbashkët. Në kushtet e reja, vota e anëtarit fiton peshë të veçantë. Zgjedhjet për organet drejtuese nuk janë më formalitet, por akt me rëndësi politike dhe ekonomike. Prej tyre varet jo vetëm drejtimi i kooperativës, por edhe besimi i njerëzve te vetja dhe te format e reja të organizimit. Demokracia kooperativiste nuk mund të kuptohet pa transparencë dhe pa kontroll nga poshtë. Kryesia, këshilli, komisionet e ndryshme duhet të japin llogari para anëtarëve. Çdo shpërdorim, çdo padrejtësi, çdo privilegj i pamerituar duhet të marrë fund. Vetëm kështu mund të ndërtohet një frymë e re në fshat. Këto ndryshime nuk vijnë vetvetiu. Ato kërkojnë kulturë politike, kërkojnë durim, kërkojnë aftësi për debat dhe mirëkuptim. Por pa to nuk ka as ringjallje ekonomike, as gjallërim shoqëror. Demokracia kooperativiste është kusht për ta bërë fshatarin zot të fatit të vet. Na ndihmojnë në qartësimin e çështjeve që ndërlidhen me këtë problematikë të agronomuara të Kooperativës së Bujanit (rrethi i Tropojës) Fatmira Canaj dhe Gencali Bujani. (Foto: N. Xhika) Gecali Bujani [?] Na ndihmojnë në qartësimin e çështjeve që ndërlidhen me këtë problematikë të agronomuara të Kooperativës së Bujanit (rrethi i Tropojës) Fatmira Canaj dhe Gencali Bujani. (Foto: N. Xhika)

Koha kërkon përqyrtim të realtë për punën e Partisë Mocëze [?] Nevoja për pavarësimin e funksionimit të Partisë dhe të organizatave të masave nga administrata dhe drejtoria e ndërmarrjeve, nga shteti në përgjithësi, është një kërkesë e kohës. Kjo kërkon edhe një vlerësim më realist të punës së Partisë, të mënyrës si ajo ka vepruar dhe të aftësisë së saj për t'u përshtatur me kushtet e reja. Shumë gjëra duhen parë me sy kritik. Ka pasur skema, rutina, fjalë të mëdha dhe pak ndikim real në zgjidhjen e problemeve konkrete. Kjo ka sjellë lodhje, mosbesim e largim të njerëzve nga jeta e organizatës. Partia duhet të jetë aty ku lind problemi, jo vetëm aty ku lexohet raporti. Ajo duhet të dëgjojë, të debatojë, të bindë me argumente dhe jo me urdhra. Funksioni i saj nuk mund të mbështetet më te autoriteti formal, por te besimi që fiton në praktikë. Prandaj zgjedhja e kuadrove të reja duhet parë si mundësi për risi, jo si zëvendësim mekanik emrash. Njerëzit kërkojnë sinqeritet, përgjegjësi dhe lidhje të drejtpërdrejtë me hallet e tyre. Sugjerimet e lexuesve

Vëzhgim nga Elbasani A do të ketë furnizim të rregullt me artikujt e konsumit? Kjo pyetje po bëhet shpesh nga qytetarët e Elbasanit, të cilët kanë përjetuar javë të tëra me mungesa, radhë dhe pasiguri. Në dyqane mungojnë herë vaji, herë sheqeri, herë sapuni e detergjenti. Tregu nuk po arrin të japë përgjigje të qartë, ndërsa njerëzit detyrohen të blejnë çfarë gjejnë, kur gjejnë. Kjo gjendje e bën edhe më të vështirë organizimin e jetës familjare. Përgjegjësit lokalë japin shpjegime të ndryshme: vështirësi transporti, mungesë fondesh, prishje të lidhjeve me furnitorët, probleme me prodhimin. Por qytetari kërkon jo shpjegime, por zgjidhje. Nëse tani nuk merren masa konkrete, muajt që vijnë mund të sjellin vështirësi edhe më të mëdha. Prandaj, kërkohet punë më serioze, planifikim më i kujdesshëm dhe informim më i hapur për publikun.

Shkollat e mesme dhe ndërmarrjet e qytetit po përballen me vështirësi të furnizimit dhe me mungesë mjetesh pune. Kjo ka sjellë pakënaqësi dhe një klimë pasigurie, sidomos te familjet e punëtorëve dhe të nxënësve. Në disa pika të shitjes vërehen zbrazëti të raftëve, ndërsa në të tjera ka ardhur mall, por jo në sasinë e nevojshme. Kjo krijon lëvizje të panevojshme dhe humbje kohe për qytetarët. Në një situatë të tillë, nevojitet më shumë koordinim ndërmjet tregtisë, transportit dhe prodhuesve vendorë.

— GJIROKASTER — Në kuadrin e orientimeve të reja ekonomike po shtohen kontaktet për krijimin e ndërmarrjeve të përbashkëta me partnerë të huaj. Edhe në Gjirokastër po shqyrtohen mundësi konkrete në disa sektorë, ku bashkëpunimi mund të sjellë investime, teknologji dhe treg. Sipas burimeve vendore, interesim ka sidomos për përpunimin e produkteve bujqësore, për shërbimet dhe për disa degë të lehta të prodhimit. Synimi është që iniciativa të tilla të japin efekt jo vetëm në punësim, por edhe në rritjen e cilësisë së prodhimit. Megjithatë, nisma të tilla kërkojnë bazë ligjore, qartësi kontraktuale dhe partnerë seriozë. Vetëm në këto kushte mund të shmangen zhgënjimet dhe të krijohen modele të suksesshme bashkëpunimi.

"Ky është Izraeli" Ekspozita me këtë titull ka ngjallur interes te vizitorët, të cilët përmes fotografive, dokumenteve dhe materialeve të ndryshme njihen me aspekte të jetës shoqërore, ekonomike e kulturore të Izraelit. Vizitorët ndalen para paneleve me kureshtje, bëjnë pyetje dhe diskutojnë për zhvillimet në këtë vend të Lindjes së Mesme. Për shumë syresh, kjo është një mundësi për të krijuar një përfytyrim më konkret dhe më pak stereotip për Izraelin. Ekspozita është konceptuar në mënyrë të tillë që të japë informacion të përmbledhur, por të qartë, për historinë, ekonominë, shkencën dhe kulturën. Ajo synon jo vetëm të informojë, por edhe të nxisë dialog dhe mirëkuptim.

Vora [?] e një lagjeje të vjetër. Shtëpi e vogël, e ulët, me mure të rënduara nga koha dhe çati që mezi mbahet. Në dukje një ndërtesë si shumë të tjera. Por për banorët e lagjes, ajo nuk është thjesht një shtëpi e rrënuar: është pjesë kujtese, pjesë historie dhe pjesë identiteti. Prej kohësh flitet se godina do të prishet. Të tjerë thonë se mund të restaurohet. Ka edhe nga ata që mendojnë se aty duhet ngritur diçka e re. Në mungesë të një vendimi të qartë, debati vazhdon dhe shqetësimi rritet. Ata që e njohin historinë e saj thonë se shtëpia ka vlera që nuk duhen humbur. Jo vetëm sepse lidhet me një periudhë të caktuar, por sepse ruan tipare të një arkitekture popullore që po zhduket. Të tjerë kundërshtojnë: godina është e amortizuar, e rrezikshme dhe pa leverdi për t'u mbajtur në këmbë. Në raste të tilla nuk mjafton as ndjenja, as llogaria e ftohtë ekonomike. Nevojitet vlerësim profesional, konsultim me specialistë dhe dëgjim i banorëve. Çdo zgjidhje e nxituar do të linte peng një pyetje që sot ngrihet me të drejtë: ç'do të bëhet me shtëpinë loçe? ALIER SILLA