U përurua Shoqata e Miqësisë Shqipëri-Turqi U krijua Shoqata e Miqësisë Shqipëri-Suedi PRESIDENTI I REPUBLIKËS SE SHQIPERISE RAMIZ ALIA PRITI AI ATKU LIONI PRESIDENTI i Republikës z. Ramiz Alia priti dje në Presidencë zotin Atku Lioni, kryetar i Federatës europiane të Shoqatave kulturore të Miqësisë me Turqinë, i cili ndodhet në vendin tonë, i ftuar nga Shoqata e Miqësisë Shqipëri-Turqi. Në bisedë mori pjesë edhe z. Mahmut Kanak, sekretar i përgjithshëm i kësaj federate. Presidenti Alia i uroi përzemërsisht mirëseardhjen zotit Atku Lioni dhe e falënderoi për përpjekjet e Federatës dhe për interesimin e saj për zhvillimin e marrëdhënieve kulturore e të miqësisë midis vendeve të Ballkanit, si dhe për krijimin e Shoqatës Shqipëri-Turqi. Kryetari i Federatës evropiane, z. Atku Lioni, pasi e falënderoi Presidentin Alia për pritjen e përzemërt, i shprehu bindjen se Federata dhe Shoqata e krijuar së fundi do të japin kontributin e tyre për forcimin e lidhjeve të miqësisë dhe të bashkëpunimit midis popujve tanë. U përurua Shoqata e Miqësisë Shqipëri-Turqi Mbrëmë në Tiranë u përurua Shoqata e Miqësisë Shqipëri-Turqi. Në fjalën e rastit u theksua rëndësia e krijimit të kësaj shoqate për zhvillimin e marrëdhënieve kulturore e shoqërore midis dy vendeve. U krijua Shoqata e Miqësisë Shqipëri-Suedi Në Tiranë u krijua Shoqata e Miqësisë Shqipëri-Suedi. Në takimin përurues u fol për nevojën e zgjerimit të marrëdhënieve të miqësisë dhe të kontakteve kulturore midis dy popujve. Në takimin miqësor në Presidencë me zotin Atku Lioni. (FOTO: Xh. Xhuka) (ATSH)

Cilës parti i takojmë demokratë? (MBRESA NGA NJË ANKETIMTARI TE FSHI, SYNO DHE ME PUNONJËS SHKODRANË) Ishte në mëngjes, po jo aq herët sa t’i mundoje njerëzit të zgjoheshin, e, meqë binte shi, me menduam që të vazhdonim bisedën me popullin po jashtë, por në të gjitha mjediset punonjesit e kooperativistët i gjetëm në këmbë. Të paret ishin burrat, që po niseshin për në tokat e fshatit, ku me sa duket edhe ne do të ndanim drekën e bashkë me të ndoshta edhe ndonjë mendim e pyetje. Sipas zakonit pyetëm për organizatën bazë të partisë e kryetarin, por njerëzit e thjeshtë sikur e kishin kaluar atë cikël pyetjesh e bisedash dhe kërkonin me ngulm t’u shprehje më parë idenë se ç’ishte kjo pyetësore e ç’do bëhej me të? Aspektin zyrtar e të përgjithshëm ua zëvendësuam me shpjeguesin e shkurtër se po donim të mësonim se si e gjykonin sot punonjësit veten në raport me vendimet e fundit të Kongresit të 10-të dhe si po i zbatonin ato. Po Për t’jua bërë me të lehtë pyetjen më vazhduan vetë; “cilës parti i takojmë, apo jo?” I qesha dhe u përgjigja “saktë”. Kaq deshën për ta kthyer bisedën në një shtrat më të gjallë. “Atëherë hajde t’u tregojmë edhe ne si e shohim ne”. Kështu përfundoi prezantimi. I zoti i shtëpisë në të cilën hynë na kishte pritur, po para derës së tij u mblodhën shumë të tjerë. Binte një shi i imët, i cili e bënte më të ngrohtë atmosferën e bisedës. Të parët që folën ishin dy burra në moshë të pjekur, të cilët u treguan mjaft të vendosur në gjykimet e tyre. “Ne jemi me partinë”, tha njeri, “po me cilën parti?” ndërhyri tjetri. “Me atë që del nga kongresi, jo me atë që lëkundet sipas erës”. Disa të rinj që rrinin mënjanë e prisnin radhën për të folur, po dukeshin më të druajtur. Më në fund, njëri prej tyre tha se ata donin një parti që t’u fliste hapur, që të mos i gënjente, që të mos u premtonte gjëra që s’i bën dot. Të tjerët tundën kokën në shenjë miratimi. Biseda mori kështu një kahe më të qartë. Dikush solli ndër mend se, po të mos ishte kongresi, shumë gjëra do të mbeteshin si më parë. Një tjetër e kundërshtoi pjesërisht, duke thënë se vendimet janë një gjë, po zbatimi i tyre është një gjë tjetër. “Po kush do t’i zbatojë?” pyeti ai. “Ne vetë”, u përgjigj një i moshuar me një thjeshtësi që i vuri përpara përgjegjësisë të gjithë të pranishmit. Aty u ndie se pyetja kryesore nuk ishte më vetëm cilës parti i takonin, por sa të gatshëm ishin ta mbanin atë parti me punë, me sinqeritet e me llogari të hapur. Në këtë fshat, si edhe në vende të tjera ku kemi kaluar, njerëzit flasin me më pak frikë se dikur dhe me më shumë kërkesë për sqarim. Kërkojnë t’u thuhet e vërteta, edhe kur është e hidhur. Kërkojnë që organizata bazë të mos mbetet vetëm emër, por të bëhet prani e përditshme në hallet dhe punët e tyre. Disa u ndalën te ekonomia e familjes, te çmimet, te mungesat, te rruga e fshatit; të tjerë te drejtësia, te ndershmëria e kuadrit, te nevoja për t’u dëgjuar fjala. Të gjitha këto për ta ishin pjesë e së njëjtës pyetje: çfarë partie duam dhe çfarë partie po ndërtojmë. Nga biseda me punonjës shkodranë u kuptua po ashtu se ka ende lëkundje, ka njerëz që presin, që shohin se nga anon peshorja. Por ka edhe të tillë që mendojnë se koha e dyzimeve duhet të marrë fund. “Njeriu duhet ta dijë ku bën pjesë”, tha njëri prej tyre, “ndryshe s’bëhet as punë, as shtet”. Në këto fjali të thjeshta kishte më shumë peshë sesa në shumë formula të gatshme. Ajo që mbeti si përshtypje më e fortë ishte se vendimet e kongresit gjejnë jehonë në bazë atëherë kur zbresin në gjuhën e jetës së përditshme. Kur njerëzit i matin me bukën, me djersën, me dinjitetin dhe me të ardhmen e fëmijëve të tyre. Dhe pikërisht aty përcaktohet edhe përgjigjja e pyetjes së ngritur: cilës parti i takojmë? Asaj që na kërkon përgjegjësi, na jep të drejtën e fjalës dhe na bashkon në punë. (Vijon në faqen 3)

Nuk është rastësi kundërshtimi, as tërheqje e frikshme nga veprimi i vërtetë, qëndrimi dyshues, përbuzës apo dyshues ndaj njerëzve të vuajtur. Përkundrazi, shkrimi i sotëm sjell pamje të hidhura e fakte të afërta me dramën që po përjeton Kosova. Prishtina është e dënuar jo vetëm nga dhuna, por edhe nga heshtja e shumëkujt. Nga rrugët e saj vijnë lajme të zymta, fytyra të lodhura, hapa të ngadalshëm, policë në kthesa e sy të mbyllur pas perdeve. Qyteti i madh i studentëve, i bibliotekave, i punës e i zhurmës së zakonshme, tani duket si një vend ku njerëzit flasin me zë të ulët dhe ecin me druajtje. Edhe kur flitet për gjëra të vogla, në fjalë hyn një hije kërcënimi. Ky nuk është vetëm një përshkrim i një çasti. Është gjendje që zgjat. Nëpër rrugë, në ndërmarrje, në shtëpi, në korridore institucionesh, ndihet pesha e një trysnie që kërkon të thyejë vullnetin. Por vullneti nuk thyhet aq lehtë. Njerëzit mësojnë të jetojnë me frikën pa e pranuar atë si fat. Prishtina është e dënuar, po jo e mposhtur. Kjo është fjalia që kthehet pas çdo bisede me ata që vijnë prej andej. Ata flasin për pushime nga puna, për bastisje, për mësim të cenuar, për fletërrufe policore e për kontroll të përditshëm. Dhe megjithatë flasin edhe për qëndresë, për dinjitet, për bindjen se e drejta nuk shuhet me urdhër. Në këtë kuptim, letra nga Trooja nuk është vetëm metaforë. Ajo është një mënyrë për të thënë se rrethimi mund të zgjasë, por nuk mund të bëhet jetë normale. As padrejtësia nuk mund të quhet rend. Prandaj, kushdo që e sheh Prishtinën vetëm si lajm, nuk e kupton dramën e saj njerëzore. Atje po gjykohet jo thjesht një qytet, por e drejta e një populli për të mos u poshtëruar. Dhe ky gjykim nuk është abstrakt. Ai hyn në bukën e përditshme, në bankat e shkollës, në dyert e zyrave, në spitalet, në universitet. Çdo ditë e tillë lë gjurmë. THANAS DINO

GJ. KONSTAR[E?] Shumë, por në radhë të parë specialistët, duhet ta kuptojnë se ndryshimi nuk mund të mbetet vetëm te parullat. Ai duhet të prekë kuadrin, mënyrën e drejtimit, përgjegjësinë dhe llogaridhënien. Ka ende njerëz që e shohin postin si strehë dhe jo si barrë detyre. Pikërisht këtu duhet ndërhyrë. Në shumë sektorë është krijuar një zakon i keq: fajin e kanë gjithmonë të tjerët, ndërsa merita mbetet pa emër. Kjo mënyrë e menduari ka dëmtuar punën dhe ka mërzitur njerëzit. Nuk mund të ecet përpara me po ata zakone, me të njëjtin indiferentizëm dhe me të njëjtën mungesë guximi për të marrë vendime. Ndryshimi i kuadrit nuk bëhet me inat e as me spastrim formal. Bëhet me kritere, me ndershmëri dhe me një sy të kthjellët për atë që kërkon koha. Aty ku ka aftësi, përkushtim dhe karakter, njeriu duhet mbështetur; aty ku ka paaftësi, fryrje egoje dhe shkelje të përsëritura, duhet vepruar pa hezitim. Në fund të fundit, kuadri nuk është mbi punën, por në shërbim të saj. Nëse kjo e vërtetë e thjeshtë nuk pranohet, çdo reformë mbetet përgjysmë. Dhe vendi nuk e ka më luksin të presë pafund. THANAS DINO

• Tirana mirëpretentiste e përditshme e Miqësisë [?] — • Qendra e popullore “Hysen Shapo” organizoi një mbrëmje artistike kushtuar miqësisë shqiptaro-turke. • Në mjediset e Muzeut Historik Kombëtar u çel një ekspozitë me libra, revista dhe botime kushtuar marrëdhënieve kulturore. • Në mbrëmje u shfaq filmi dokumentar “Miqësia përtej kufijve”. • Në kuadër të javës së kulturës suedeze u dha një koncert me pjesë për ansambël dhome. (ATSH)

— LAJME PËR TË GJITHA GAZETAT — Janë[?] bërë në Kairo paraqitje[?] të reja diplomatike dhe janë zhvilluar bisedime për probleme rajonale. Burime të shtypit njoftojnë se në takime është folur për zhvillimet në Lindjen e Mesme dhe për ndikimet e tyre në rajon. Sipas njoftimeve të para, pala shqiptare ka vlerësuar nevojën e ruajtjes së paqes dhe të zgjerimit të bashkëpunimit. Në disa komente vihet re se kontaktet e fundit përbëjnë një hap pozitiv për afrimin e mëtejshëm. Po kështu, nga Kairo raportohet edhe për takime me përfaqësues të mediave dhe të qarqeve kulturore. (ATSH, RAI, TASS?)

BIBLIOTEKA KOMBETARE TIRANE