Shqipëria në portat e demokracisë së vërtetë NJERËZIT PRESIN... Parlament. Presidenti i Republikës dino qeverinë e re nëpërmjet të një shumice të lëkundur, por do të regjistrojë rënien pozitive të shumë mëkateve të një qeverisjeje dhe të një parlamenti të kaluar. A do qeverisë me sukses dhe me qetësi qeveria e re e cila dje paraqiti programin dhe kabinetin qeveritar të dalë nga zgjedhjet e 22 marsit? Ose edhe ndryshe, pas miratimit të saj në një kohë rekord, a do të ketë vendi ynë qeverisjen që ka pritur? Përgjigja e këtyre pyetjeve, jo vetëm për parlamentarët e ndryshëm por në radhë të parë për popullin është e një rëndësie të veçantë. Shqiptarët presin një qeveri të vërtetë, jo një qeverisje që të mbajë në jetë ethet e krizës e të vazhdojë të tallet me hallet e njerëzve. Duke lënë pas përvojën e hidhur të viteve të fundit, ata kërkojnë veprime të qarta për rendin, ekonominë, ligjin dhe dinjitetin njerëzor. Në këtë kuptim, pritja e njerëzve është pritja për demokraci reale, për institucione që funksionojnë dhe për një shtet që nuk sillet më si pronar i qytetarit. Nëse kjo qeveri do të dijë të dëgjojë, të veprojë dhe të japë llogari, atëherë ajo do të fitojë besimin e publikut; përndryshe, zhgënjimi do të jetë i shpejtë dhe i rëndë. Populli pret që politika të mos jetë më spektakël i zhurmshëm, por shërbim. Pret që qeveritarët të mos e shohin pushtetin si privilegj, por si barrë. Dhe, mbi të gjitha, pret që premtimet të mos mbeten përsëri fjalë. (Vijon në faqen 2)

Kaq e qartë, e qetë dhe me një dozë optimizmi erdhi dje programi i qeverisë së re para deputetëve të Kuvendit. Dje, para shqiptarëve, doli një kabinet që kërkon të japë shenja pune dhe stabiliteti, pas një kohe të gjatë paqartësie. Qeveria e re mori përsipër barrën e rëndë të një vendi të varfëruar e të lodhur nga tranzicioni. Kjo kërkon kohë, durim dhe mbështetje qytetare. Është e pamundur që plagët e viteve të shërohen brenda ditësh; por është e domosdoshme që të shihet drejtimi i duhur. Ndaj, në vend të nxitimit për dënime të menjëhershme apo për lavdërime të tepruara, më e arsyeshme është t’i jepet kohë qeverisë së re për të provuar veten. Programi i saj do të gjykohet te puna, te rregulli, te buka dhe te ligji. Suksesi nuk do të vijë nga retorika, por nga aftësia për të menaxhuar krizën, për të mbajtur rendin dhe për të kthyer shpresën. Qytetari kërkon pak fjalë dhe shumë vepra. (Vijon në faqen 2)

Çensurë apo indiferentizëm? Nuk jemi kundër asaj që mjetet e informimit publik të përcjellin me korrektesë të gjitha qëndrimet politike. Por kur në mënyrë të përsëritur shmangen zërat kritikë dhe favorizohen vetëm njëra palë, atëherë lind pyetja e natyrshme: në favor të kujt qëndron Radio Tirana? Ky shqetësim nuk buron nga dëshira për polemikë, por nga nevoja për barazi informative. Një radio kombëtare duhet t’i shërbejë publikut, jo interesave të ngushta të çastit. Heshtja selektive, prerja e opinioneve, mospasqyrimi i plotë i zhvillimeve politike — të gjitha këto dëmtojnë besimin e qytetarëve. Nëse kemi të bëjmë me censurë, kjo është e papranueshme. Nëse kemi të bëjmë me indiferentizëm profesional, kjo është po aq e dëmshme. Në të dy rastet, humbet publiku dhe dëmtohet ideja e një informacioni të lirë e të besueshëm. Radio Tirana duhet të japë përgjigje për standardin që ndjek. Demokracia nuk mbrohet me heshtje dhe as me njëanshmëri. (Vijon në faqen 4)

MOS DËGJOJMË MË: Janë bërë kohët e mërzitshme, e po aq të rrezikshme, kur çdo dështim, çdo vonesë, çdo mungesë e ka menjëherë një alibi të gatshme: fajin e kanë pushtetmbajtësit. Kjo formulë, e përdorur pa kriter, po shërben si strehë për paaftësinë, për mungesën e guximit dhe për mosmbajtjen e përgjegjësisë. Është e vërtetë se pushteti mban barrën kryesore të qeverisjes. Por nuk është e vërtetë se çdo pengesë buron vetëm prej tij. Ka edhe sabotim të hapur, ka edhe dembelizëm institucional, ka edhe mospërgjegjshmëri qytetare. Kush fsheh këto dhe përsërit vetëm një refren, nuk ndihmon zgjidhjen. Të mos dëgjojmë më justifikime kaq të varfra. Të kërkojmë emra, fakte, shpjegime dhe zgjidhje. Pa këtë, vendi mbetet në rrethin vicioz të akuzës së përgjithshme dhe të pafrytshme. (Vijon në faqen 2)

Ata janë një pjesë e kombit që e kanë paguar me plagë, me humbje e me sakrifica historinë tonë. Invalidët e luftës nuk mund të kujtohen vetëm në raste ceremoniale. Shoqëria dhe shteti kanë detyrimin moral dhe ligjor t’u japin vendin që meritojnë. Respekti nuk është vetëm fjalë. Ai matet me pensionin, me kujdesin shëndetësor, me strehimin, me trajtimin në administratë dhe me nderimin publik. Një vend që harron invalidët e luftës, harron edhe pjesë të kujtesës së vet. Është koha që premtimet të kthehen në politika konkrete dhe që çdo vonesë të marrë fund. (Vijon në faqen 4)

bashkëbisedojmë me lexuesit Jam i revoltuar, i tronditur, i shokuar nga disa dukuri që po shfaqen në shoqërinë tonë. Një fjalor i ashpër, një mungesë durimi, një prirje për të fyer kundërshtarin dhe për të parë me mosbesim këdo që mendon ndryshe — këto nuk janë shenja të qytetërimit demokratik. Shoqëria nuk ndërtohet me ulërima, por me argumente. Nuk mbahet gjallë me hakmarrje, por me drejtësi. Nuk përparon me përçarje, por me dialog. Nëse duam një të ardhme më të mirë, duhet të mësojmë të jetojmë me njëri-tjetrin edhe kur nuk biem dakord. Qytetaria është virtyt i përditshëm. Ajo fillon te fjala, te rrespekti, te radha, te ligji, te përgjegjësia personale. (Vijon në faqen 2)

Prove përpara të ardhmes ... (teksti i imët në këtë pjesë është kryesisht i palexueshëm në figurë; dallohen vetëm fragmente të shpërndara si “Berisha”, “qeveri”, “populli”, “Shqipëria”, “demokraci”, “e ardhmja”[?]).

E gjithë koha është vërtetësisht e shënuar nga fjalë të mëdha për të rinjtë. Mirëpo fjalët nuk mjaftojnë. Rinia pret shkollë më të mirë, punë, strehim, mundësi dhe hapësirë për pjesëmarrje. Nëse këto mungojnë, premtimet mbeten dekor politik. Shqipëria ka nevojë për energjinë e rinisë dhe rinia ka nevojë për besim tek e ardhmja. Konkretizimi i premtimeve është masa e parë e seriozitetit të çdo qeverisjeje. (Vijon në faqen 2)

SIMONA RONJA Ajo dëshmonte historinë e saj, dëshironte ta mbaronte vetë, ajo përndiqte hapat e saj, ën një qytet të lagur, si të mos kish ndodhur asgjë.