PD NE ETHET E PUSHTETIT TOTAL BASHKEQEVERISJA NËN SULMET E MONIZMIT Në njoftimin e së martës për këtë të mërkurë e ditë e sotme “Aleanca Demokratike” me nismën e kryetarit propozonte për takim e tryezë të rrumbullakët. Në kushtet e ndërlikimit ekstrem të situatës politike e të agravimit ekonomik kjo kërkesë bëhej më se e nevojshme. Mungesa e saj në këtë periudhë çoi në acarim e përplasje të panevojshme. Nëse zhvillimet zgjedhore të 22 marsit 1992 e orientuan vendin drejt një raporti të ri forcash politike, kjo nuk mund të përjashtonte nevojën për dialog politik. Përkundrazi, dialogu do të duhej të ishte një faktor zbutës e stabilizues. Por ngjarjet e mëvonshme treguan se PD-ja, në vend që ta konsideronte të domosdoshme bashkëpunimin institucional e politik, e trajtoi atë si luks të tepërt. Në vend që të vepronte me përgjegjësi në kushtet kur vendi po kalonte një krizë shumëplanëshe, ajo i dha përparësi synimit për pushtet të plotë. Kjo u shfaq në qëndrimet ndaj institucioneve, ndaj opozitës, ndaj administratës dhe ndaj klimës së përgjithshme politike. Shumica e re parlamentare u soll sikur fitorja elektorale të ishte mandat për të përjashtuar çdo zë tjetër. Kjo e bëri të pamundur krijimin e një klime besimi. Në vend të saj u ushqyen dyshimi, tensioni dhe fryma e revanshit. Në të tilla kushte formula e dialogut, që në demokraci është rruga më normale për të kapërcyer mospajtimet, u la mënjanë. U veprua me logjikën e imponimit dhe jo të marrëveshjes. Kjo cenoi jo vetëm marrëdhëniet ndërpartiake, por edhe vetë funksionimin e shtetit. Bashkëqeverisja, ose së paku bashkëpunimi në çështjet themelore të vendit, do të ishte rruga më racionale. Shqipëria kishte nevojë për qetësi, për përgjegjësi dhe për një minimum konsensusi. Në vend të kësaj vendi pa sulme ndaj çdo ideje që nuk vinte nga qendra e pushtetit të ri. Monizmi nuk rikthehet vetëm në formën klasike. Ai mund të shfaqet edhe si mendësi përjashtuese, si dëshirë për të kontrolluar gjithçka, si prirje për të zëvendësuar dialogun me urdhrin. Pikërisht këto shenja po shfaqen sot në mënyrën se si po konceptohet qeverisja. Shqetësimi për këto prirje është i ligjshëm. Demokracia nuk është vetëm numër votash; ajo është kulturë kompromisi, respekt për kundërshtarin dhe ndarje përgjegjësish. Kush e harron këtë, rrezikon ta çojë vendin drejt një polarizimi të ri. Prandaj sot më shumë se kurrë duhet rikthyer formula e dialogut. Jo si ornament retorik, por si mekanizëm real politik. Vetëm kështu mund të shmangen përplasjet dhe të gjenden rrugëdalje për krizën. Shumica e re duhet të kuptojë se pushteti total nuk është zgjidhje. Përkundrazi, ai është tundim i rrezikshëm që e varfëron demokracinë dhe e dobëson shtetin. (Vijon në faqen 4)

Shumica e nepërkojmëbu[?] Në zellin e sëmurë për çdo të kundërtën e qasjes politike që solli edhe fushata e partisë demokratike në kontrollin ekzekutiv italian, kjo forcë politike po e sjell edhe në administrim shtetëror. Në vend të vlerësimit të aftësive, po shfaqet prirja për zëvendësim politik, për pastrim të strukturave dhe për përqendrim të drejtimit në pak duar. Ky orientim nuk mund të mos sjellë pasoja për funksionimin e shtetit. Administrata nuk ngrihet mbi revanshin, por mbi profesionalizmin. Kur politika e ditës e bën shtetin plaçkë të shumicës, dëmtohet jo vetëm opozita, por vetë interesi publik. Në vend që të ruhet ekuilibri institucional, po ndërtohet një klimë nënshtrimi. Kjo frymë bie ndesh me premtimet për pluralizëm e tolerancë dhe i hap rrugë deformimeve të rrezikshme. Në demokraci shumica qeveris, por nuk uzurpon. Ajo merr përgjegjësi dhe jep garanci. Kur këto mungojnë, rritet mosbesimi dhe dobësohet vetë legjitimiteti i pushtetit. (Vijon në faqen 2)

Ur[?]ojmë flor[e]! Në Kosovë Kosova më 28 nëntor 1952 e deklarata e caktuar[?]. Sot si dje, çështja shqiptare në Kosovë mbetet e lidhur me të drejtën kombëtare dhe me nevojën për afirmim demokratik. Zhvillimet politike në ish-Jugosllavi e bëjnë edhe më të mprehtë nevojën për kujdes dhe solidaritet. Përballë këtyre zhvillimeve, populli i Kosovës kërkon qetësi, mençuri dhe përkrahje. Çdo zgjidhje e qëndrueshme nuk mund të vijë pa respektimin e të drejtave dhe pa njohjen e vullnetit të tij. Në këtë kuadër, fjala e urtë dhe veprimi i matur janë po aq të rëndësishëm sa edhe qëndresa. Kosova ka nevojë për zëra që bashkojnë dhe jo që përçajnë. (Vijon në faqen 4)

999 të mbyllët nuk janë rast tipik Pas kërkesës së popullsisë dhe nismës së ndërmarrë nga autoritetet kompetente, në qendër të vëmendjes ka hyrë edhe çështja e disa të dënuarve e personave të izoluar në institucionet e vuajtjes së dënimit. Për këtë problem janë shprehur edhe specialistë të fushës, të cilët vënë në dukje se trajtimi i tij nuk mund të bëhet me nxitim apo me përgjithësime. Çdo rast duhet parë në individualitetin e vet dhe në përputhje me ligjin. Mënyra se si po diskutohet kjo çështje rrezikon të krijojë konfuzion te publiku dhe të politizojë një problem që ka nevojë për qartësi juridike dhe humane. Në vend të zhurmës, kërkohet procedurë e drejtë, vlerësim profesional dhe transparencë. (Vijon në faqen 2)

Shqiptarët e lënë të mjer[?]ë? Për vite me radhë emigracioni dhe varfëria kanë qenë plagë të rënda të shoqërisë sonë. Sot, në kushtet e tranzicionit, këto plagë janë bërë më të dukshme. Mijëra familje jetojnë në kufijtë e mbijetesës. Papunësia, çmimet e larta dhe mungesa e perspektivës po krijojnë një gjendje alarmante. Shqetësimi më i madh lidhet me indiferencën që po tregohet ndaj shtresave më në nevojë. Shteti nuk mund të qëndrojë spektator. Politikat sociale duhet të jenë më aktive, më të drejta dhe më pranë njerëzve. Ndryshe rrezikojmë që tranzicioni të paguhet vetëm nga më të dobëtit. Kjo kërkon jo thjesht deklarata, por masa të menjëhershme dhe solidaritet kombëtar. (Vijon në faqen 4)

ACARIM QË ÇOI NË GREVË URIE Duke filluar nga ore 12 e datës 20 maj 1992, 30 të dënuar kanë hyrë në grevë urie. Sipas njoftimit të botuar në shtypin e ditës, greva u zhvillua në burgun e Burrelit dhe kishte si shkak pezullimin e disa të drejtave të pretenduara nga të dënuarit. Sipas një materiali të paraqitur nga drejtoria e institucionit, kërkesat e tyre lidhen me transferime, me trajtimin shëndetësor dhe me rishikimin e disa procedurave të brendshme. Nga ana tjetër, organet përgjegjëse theksojnë se çështja po ndiqet në përputhje me rregullat dhe me kujdes të veçantë. Në situata të tilla nevojitet qetësi dhe ndërhyrje profesionale. Çdo tension i tejzgjatur mund të sjellë pasoja të rënda si për të dënuarit, ashtu edhe për institucionin. Lajmi ngre edhe një herë nevojën për trajtim më njerëzor, për komunikim dhe për zgjidhje ligjore të konflikteve në vendet e vuajtjes së dënimit. JEVTINA SULA

● Më 18 Maj 1992, ndodhi ajo që duhej: ministri Bashkim Kopliku komunikoi z. Alibali[?]. Asgjë? Ka dhënë udhëzimet. ● Që Koli[?]na merr përsëri problemin? Pse e ngriti? Votat? qeveri? ● Atribuohet pronësia e ndaljes së Alibali[?]-t! Atribuohet se?

Një njoftim i fundit bën të ditur se Shtetet e Bashkuara kanë hequr kufizimet tregtare ndaj Shqipërisë. Ky vendim konsiderohet një hap i rëndësishëm për normalizimin e marrëdhënieve ekonomike dhe për inkurajimin e shkëmbimeve tregtare. Heqja e këtyre kufizimeve krijon mundësi të reja për eksport-importin, për lidhje më të gjera me tregun ndërkombëtar dhe për një klimë më të favorshme ekonomike. Për Shqipërinë, vendimi ka rëndësi të veçantë në këtë periudhë të vështirë tranzicioni, kur ekonomia ka nevojë për hapje dhe besim. Zëri i Popullit. Buletini AP i ditës.

Me personalitetet diplomatike të akredituara në Tiranë Po nuk e ndihmuat veten, nuk ju ndihmojnë dot të tjerët Me personalitetet diplomatike të akredituara në Tiranë I rezervohen sa ambasadorit amerikan Kristofer Hill? në Tiranë. Dr. Claus Coles. Për të përballuar kaq shumë vështirësi dhe për të dalë nga kjo gjendje e rëndë, Shqipëria ka nevojë jo vetëm për ndihmë nga jashtë, por edhe për mobilizim të fuqive të veta. Kjo ishte një nga idetë kryesore të theksuara në bisedimet me personalitete diplomatike të akredituara në Tiranë. Diplomatët kanë vënë në dukje se komuniteti ndërkombëtar është i gatshëm të ndihmojë, por kjo ndihmë nuk mund të zëvendësojë përgjegjësinë e brendshme. Reforma, stabiliteti dhe vullneti për bashkëpunim mbeten vendimtare. Mesazhi i tyre është i qartë: pa ndihmuar veten, vendi nuk mund të presë që të tjerët të bëjnë mrekulli. Kërkohet punë, durim dhe përdorim i mençur i mbështetjes së huaj. (Vijon në faqen 4)

Ujët[?] shoqërorë një tjetër i ndarë nga një ekonomi e dobësuar dhe një klimë politike e acaruar, shoqëria po përballet me dukuri të vjetra që mendoheshin të kapërcyera. Mes tyre, edhe tensione të zgjatura që ushqehen nga pasiguria, mungesa e institucioneve të forta dhe polarizimi. Në vend që energjitë të përqendrohen te rimëkëmbja, ato shpesh kanalizohen në konflikte të panevojshme. Ky është një luks që vendi nuk mund ta përballojë. Prandaj kërkohet kthjelltësi, vetëpërmbajtje dhe përgjegjësi publike. (Vijon në faqen 4)

Kryetari i parlamentit italian PDS d. Alema thotë se Shqipëria po verifilon ecurinë pozitive të transformimit të saj dhe shpreson në tejkalimin e krizës. Deklaron se PS e Shqipërisë është një faktor pozitiv