DJERSA E POPULLIT AKUZON Me çfarë po ndodh gjatë këtyre ditëve në vreshtat dhe pemëtoret e fushës së Shtoit, të rrethit të Shkodrës, përfundimisht të krijohet bindja se shkatërrimi i kësaj perle të frut-kulturës shqiptare bëhet qëllimisht. Nuk duam të përmendim më ato makinacione që përdoren për më se një vit, të cilat u lanë dorë të lirë shkatërrimeve, pasi i kemi thënë në disa shkrime të botuara tre-katër muajt e fundit. Por, theksojmë se më në fund në këta plantacione ra edhe sapata në mënyrë masive, sikur të ishin pyll për prerjen e druve të zjarrit! Fillimisht e pësuan rreshta të tëra me hurma dhe qershi anës së rrugës. Tani u erdhi radha edhe vreshtave. Pamje që të trishtojnë. Njëherë që masakrojnë këta bukuri të rrallë. Sipërfaqe të tëra tashmë pa asnjë rresht perr… hardhi e pa asnjë trung peme. Parcela të tjera të sakatuara të kap syri gjithandej, në tërë këtë fushë, që arrin afro 1 mijë hektarë. Fushën e Shtoit e kthejnë në gërmadhë. Dhe, shëpata vazhdon të kërcasë natën për hënë e ditën për diell. Edhe vreshtat, edhe fshatarët të fshatrave të Shkodrës. Policia është e vërteta ka ndërhyrë, bile disi herë, por ka qenë e pafuqishme, pasi, si duket, vetëm këtej i është lënë në dorë çdo gjë. Drejtuesit dhe punonjësit e tjerë të administratës nga baza deri në rreth, a janë ndërjerë e dukur gjëkundi. O burra si në mall pa zot! Priten pemët frutore për dru zjarri! E pa besueshme, por ja që kështu ndodh vërtet. S’di më si ta cilësojmë këtë veprim, veçse kriminal. Asnjë lloj dënimi nuk e shlyen dëmin e bërë, ky është kolosal. E, ndërkohë këshilli i rrethit e Ministria e Bujqësisë vazhdojnë të bëjnë sehir, edhe pse presidendit dy tri herë këta muajt e fundit është udhëruar në veçantë për ndërmarrjet bujqësore. Nuk e kuptojmë si mund të justifikojnë veten përballë gjithë asaj përgjegjësie që kanë për ta organizuar ruajtjen e administrimin e pasurisë së ndërmarrjeve bujqësore. Plantacionet e Shtoit akuzojnë ashpër për këtë mungesë të theksuar përgjegjësie. Na çudit edhe diçka tjetër. Këto veprime punëtorët i kanë dënuar dhe dënojnë, por nuk janë organizuar konkretisht sipas formave që ofron demokracia për t’u mbrojtur drejtat dhe mundin e tyre. Ata fillimisht veçanërisht e kanë ngritur zërin e i dëgjon njëri, por kjo nuk do të thotë që të heshtin nën hijen e asistencës sociale. Më rëndë në kurorëzin e tyre se sa mbi atë të drejtuesve e pushtetarëve rëndojnë këto veprime shkatërrimtare. Se edhe po ta ndalin tokën, ç’të keq do të kishin sikur ta kishin në pemë, shumën më të do të ishte. Prodhimet nga pemët frutore dhe vreshtat janë burime më të leverdishme për sigurimin e të ardhurave në sektorin e bujqësisë. Në rastin konkret nuk ka bërë më të domosdoshëm fakti se në këtë tokë mbjellë e arave nuk japin rendimente, vetëm fruti e vitikultura është më e përshtatshme. Frutat evropa brenda tri-katër vjetëve ka objektiv që t’i ketë si ushqim kryesor në tërë strukturën ushqimore. E ma i kemi dhe po i shkatërrojmë ato me duart tona. Lëri të tjerat, po fëmijëve çdo t’u themi kur të vijë koha e qershive, e rrushit dhe e pemëve të tjera? T’u themi se ato i prenë në dimër për dru zjarri?! MUSA KURTULAJ

… të bëhemi optimistë, shkruaj-vjet në të parën korrespondencën nga gazetës nga treva e vendit tonë. Nuk ishin fjalët, ishin mendimet tona, ishin ç’ka shihnim e ndiqnim në jetën e popullit. Vitet ’90-të do shënohen se ato që do ndërrojnë fatin Shqipërisë, duhet të besojmë dhe të përpiqemi për këtë 1990-ta na solli pluralizmin 1991-shi ka ravijëzuar të para të ekonomisë së tregut, 1992-shi solli ndoshta gjë-në më të re në jetën e vendit tonë: ritmin e ri. Vendi ynë, populli shqiptar i hapin, njerëzit si asnjëherë tjetër u vu në garë për të gjetur iniciativa, fitim. Të gjithë që të gjithë në një rrugë të paparë, u vunë në re-vë, si do thosht fjalë popullore. Dhe kjo nuk është pak. Disa lëvizni në prodhim privat, por në sektorin shtetëror bllokimi ndalon. Shqiptari u shfaq në sy të botës me aftësitë e tij të vjetra e të njohura, por të fjetura përkohësisht. Së bashku me refugjatët, tregtarët e afaristët po bëhen dhe më të sigurt në të ardhmen do dine të bëhen edhe më mirë emisarë të atdheut të tyre nëpër botë. Por demokraci do të thotë transparencë, e transparencë do të thotë të veç të jesh i respektim i së vërtetës, gjykim e vlerësim kritik. Demokracia na zbuloi një botë. Çështja shtrohet si do të veprojmë. Një program më i mirë është e para, e vunë në re-vë, si do thosht fjala emisarë të atdheut të tyre nëpër botë. Përpara, do të arrinte më shumë e do i bënte dhimbjet e vendit më të lehta. Qeveria demokratike duhet të atësohet më tepër, qeverlmi i vendit le për të dëshëruar. Edhe njeriu dhe shtetasi duket si të lëshuar në fat të vetë fijet dhe lidhjet mes tyre, si dhe mes individit dhe shoqërisë janë të dobëta e anakronike. Po në aspirojnë një shoqëri vërtet të civilizuar, jo një individ që të trembet nga liria e vet. Qeveria duhet të synojë të bëhet më e zonja pa fshehur dobësitë e saj, pa u bërë e vetëkënaqshme e nervoze. Për 92-shin ndërtoi shumë edhe Evropa. Edhe për 93-shin Pushtarat e ndezën në majat e gjithë 12-shes dhe kjo është e ndërrë botërore. Të gjithë banorët e globit e urojnë. Por ja që në Ballkanasit urojmë siç vj… dhe me një fjalë tjetër, si të ha-ruan, page, me page, v’l të paqësor. Lufta është rrotull dhe pranë nesh. Çudi dhe turp! Të gjitha janë. TV-ja dha diçka nga gjallëria e portit të Durrësit në ditët e para të vitit. Një gjallëri të paparë pati këto ditë edhe Kakanvia. Aq sa nuk dalloheshin dot kufijtë. Aleanca demokratike ka hedhur idenë e konventëslo-te të kufijve. Sikur të bëhet kjo në Ballkan. Dhe ashtu, me kufij të tillë, konvencionale i afrohëmi të gjithëve bashkë Evropës. Le të urojmë. Edhe optimiste le të bëhemi.

— Dhuratë e pushtetmbajtësve në Shkodër për Vitin e Ri — Më datën 31 dhjetor shumë qytetarëve të qytetit të Shkodrës ua prenë sinjalin e telefonave shtetërore. Disa prej tyre u interesuan

Do të dëshironim që qeveria aktuale e dala nga zgjedhjet e 22 marsit të vitit të kaluar të kish bërë ndonjë gjë për përmirësim të gjendjes ekonomike të vendit. Do të dëshironim fjala vjen, të isl. bë e ndonjë perform gu do të ndikonte për zënien e njerëzve me punë, të ish hedhur ndonjë hap për përmirësimin e kushteve të jetesës së njerëzve në qytetet e mëdha e veçanërisht në Tiranë, të ish dukur ndonjë dritë shprese për punësim jashtë shtetit etj. Por për tatn e bujq, asgjë nuk ka bërë. E vetmja gjë për të cilën u angazhua qeveria e so’me a muaçie ishte shkurtimet, «suksese»-të që i evidentoi edhe RD-ja në kryeartikullin e saj me 31 dhjetor. Pra Qeveria u muar me shkurtimin e ministrave tratave të shpenzimeve për që ka planikazuar mbarë Shqipërinë. Megjithatë njerëzit jetojnë me shpresë. Pyetja që bëjmë është sa e drejtë, po aq edhe e dhimbshme: A do të fillojë të duken shenjat e premtimeve të bujshme të PD-së? Dhe në këtë kuadër, duke analizuar hap pas hapi përpjekjet e pushtetarëve përfundimi që del është zhgënjimi. Qeveritarëve tanë me sa duket u është mbushur mendja top që popullin mund ta gënjesh sa të duash! Madje e kanë mendjen top edhe për mundësitë që na paskërkan për të qeverisur, veçse sipas tyre duhet «të rriten» edhe ca. Kur mbushen 40 ditë u përpoqën ta mbulojnë mjerështinë me atë që nuk mund t’i kërkohej llogari një qeverie 40 ditësh. Më pas u bënë po këtë avazi i bënë po këti avazi se nuk mund të bëhej gjë për 4-5 muaj. Tani, natyrisht s’ka si të kërkosh llogari një 9 muajshi. Me këtë logjikë qeveritarët e paaftë do të vazhdojnë të thonë se nuk ka si t’i thuash «nuk po va bën gjë» një vjeçari. S’pas tyre ata do të mbeten gjithmonë të vegjël kur është fjala për t’u kërkuar llogari për realizimin e reformës. Çështja kombëtare nuk zgjidhet me romantizëm, çështja kombëtare nuk zgjidhet me mungesë realizmi. (nuk e besoj që Presidenti Berisha në këto dy fjali të aludojë për Profesorin e nderuar, megjithëse pyetja i është bërë drejtpërdrejt për të). Çështja kombëtare zgjidhet vetëm e vetëm me realizëm. Dhe realizëm do të thotë që në qoftë se nuk arrin zgjidhjen maksimale, të pronosh zgjidhjen optimale, sepse mungesa e realizmit të privon të përfitosh edhe nga ato faktorë të cilët i ke të favorshëm. Themi ne se do të shkojmë në Europë. Në Europë shkohet duke pranuar integrimin i cili ka efektet të dyanshme. Vërtetë Evropa hapet drejt teje, por ama edhe ti duhet të hapesh drejt saj. Përsa i përket çështjes kombëtare çdo shqiptar ka të drejtë të japë mendimet e tij. Natyrisht të gjithë duhet t’i përmbahen realizmit, sepse vetëm një politikë realiste është një politikë kombëtare. Po shtroj një problem. Cila duhet të jetë çështja e parë e shqiptarëve? Kërkesa e parë e shqiptarëve duhet të jetë një shoqëri demokratike. Sepse është pranuar katërçipërisht që demokracia është një hapësirë e madhe për zhvillimin e vlerave njerëzore, individuale, kombëtare. Dhe ky përkushtim përputhet plotësisht edhe me kërkesat e të tjerëve. Bashkëpërgjegjësia kërkon të marrësh zgjidhje dhe të pranueshme. Prandaj unë nuk e shoh me pesimizëm çështjen kombëtare shqiptare. Kjo qe përgjigja e Presidentit Berisha kur iu bë pyetja për Profesor Rexhep Qosen. Kupto-junë se pyetja ishte për ato opinione që qarkulluan në Shqipëri për keqtrajtimin e tij në lidhje e fundit të muajit nëntor 1992, ku u arrit kulmi me mungesën e tij në Vlorë me rastin e festimeve të 80-vjetorit të shpalljes së pavarësisë. Mbaso Presidenti ka ngatërruar përgjigjen mund të thotë ndokush. Edhe mundet, por unë nuk e besoj. Ai flet në mënyrë metaforike. AHJAN KOSOVA për tat.n e heqj. asgjë u.k. a bë. sotme u mua ishte ish-shkurtimet, «suk- sese» këto 31 dhjetor. Pa Qeveria u muar me shkurtimin e administratave të shpenzimeve për mbrojtjen e vendit (sikur luftë po shuhe të Ballkan), për shkurtimin e shpenzimeve që bënte buxheti i shtetit për 80 për qindshin (kur tani pagu- hen 500 mijë punonjës të nxjerrë në asistencë), etj. As më shumë e as më pak, ashtu si dikur që rekomandojnë të shkurtoheshin shpenzimet për ditë-gëzimesh. Ndryshimi është vetëm në atë që kjo qeveri nuk po di të shkurtojë papunësinë. Në mendjen top edhe për «mundësitë» që na paskan ca. Kur mbushen 40 ditë u përpoqën të mbulonin mështetësinë atë që nuk mund të krijojnë llogari një qeveri 40 ditësh. Më pas për t’u kërkuar llogari për realizimin e reformës. BASHKIM KOÇI

Në konferencën e shtypit të dhënë në fund të vitit të kaluar, Presidenti Berisha iu bë edhe një pyetje e tillë; - Për vizitën e fundit të Prof. Rexhep Qoses pati opinione edhe për keqtrajtimin. Cili është opinioni juaj zoti President? Zoti Berisha u përgjigj: - Rexhep Qosja është një personalitet i kulturës shqiptare. Ka dhënë një ndihmesë të çmuar në fushën ku ka studiuar (pse vallë vetëm në fushën ku ka studiuar?). A.K. ka një përkushtim të pamohueshëm për çështjen kombëtare dhe zgjidhjen politike. Natyrisht, ka mendimet e tij. Dua të them se ne shqiptarët nuk duhet t’i shohim me pesimizëm dhe me tragjizëm zgjedhjet që kanë kaluar pozitivisht. (Kush i sheh me pesimizëm dhe tragjizëm, Rexhep Qosja?). Çështja kombëtare nuk zgjidhet me romantizëm, çështja kombëtare

ndryshon në dy paraardhësit e tij. Ky janar nuk është si janari i vitit 1991 kur mendimi politik pluralist i paisur me «pasaportë» shpejtonte të organizohej në partitë politike shqiptare. Kanë kaluar dy vjet që atëherë. Ky janar nuk është as si janari i vitit 1992 kur para ardhjes së tij u shkaktërura Qeveria e Stabilitetit. Por ky janar nuk është i shkëputur as nga ’91-shi, as nga ’92-shi. Ai ka brenda atë, të gjithë e shohim çdo ditë, krizën ekonomike. Qeveria e vetëshpallur me ngulm demokratike, hyri këtë janar të vitit 1993 duke mbajtur mbi shpinë mjaft probleme të pa zgjidhura e pa dyshira duke reflektuar edhe paaftësi. Kriza ekonomike e cylesisë europiane, programet globale, premtimet, buzeqeshjet. Njeriu që dje përshëndeste deri në ekstazë ardhjen në skenë, në pushtet të qeverisë së re sot ecën i menduar. Kurse tjetri që presidentin e kryeministrin i ka parë vetëm në televizor, me një çantë në sqetull, më pak bukë, ecën në një shteg mali të ftohtë me mendimin si do ta ngrysë këtë dimër. Megjithatë qeveria e kapërceje vitin 1992 por jo dimrin që është në kulmin e tij. Ditët e këtij janari duken të qeta por janë edhe të tensionuara, megjithëse rrymat elektrike-kabla kanë mbetur pa tension, shtëpiën pa dritë mjaft familje natën e këtij viti të ri. Njerëzit u ngrohën me zjarr. Rryma e ftohtë duket se ka rënë edhe mbi kabinetin qeveritar. Qeverisë i kanë hyrë të dhirura të forta, pa çka se ky është një janar i ri, një vit i ri. Qeveria deri tani ka lëvizur mbi koordinata spontane. Tiranë-Rinës Europë. Tiranë-Rinës-Amerikë, megjithëse në këtë të fundit nuk dihet përse rrallë e më rrallë. Viti që shkoi u hap një linjë e re (Vijon në faqen 4) ...mi aje. Një program i ...everisës. Dhe një ... të tillë ... politikës së jashtme ... gjithçka më shpejt THANAS DINO

Më datën 31 dhjetor shumë qytetarëve të qytetit të Shkodrës u prenë sinjalin e telefonave shtëpiakë. datën 31 dhjetor shumë qytetarëve të qytetit të Shkodrës u prenë sinjalin e telefonave shtëpiakë. Disa prej tyre u interesuan për këtë problem në PTT, dhe u thanë se kjo është bërë me vendim të këshillit të rrethit. Arsyeja, do t’u japim kuadrove të rinj, se janë pa telefona. Gjithashtu flitet se ndonjërit i është thënë se telefonat ua heqim pasi jeni «komunistë». Flitet edhe fjalë të tjera, por s’duam t’u besojmë. Në vend të ligjit po kujtojmë se PD-ja gjatë fushatës elektorale premtoi se të gjithë do t’i paisë me telefona, ajo nuk tha se do tua marrim të parëve e t’ia japin të dyteve. E me të drejtë qytetarët pyetin të habitur: më ke e kemi lidhur kontratën për telefon, me lidhur me kë kështill ne rrethit?! PTT-në apo me këshillin e rrethit?! Sidoqoftë, kjo është një «dhuratë» në prag të Vitit të Ri që u shtohet dhuratave të tjera pushtetmbajtëse. Thet se me këtë dhuratë u nderuan 140 qytetarët e radhë dhe ishat vazhdonë. Për këtë do t’u njoftojmë në vazhdim se kush do të ketë fatin të përfitojë. Vëzhguesi

Para disa ditësh u mblodh Ko-rifë. Drejtuesi i PS-së të rrethit të Librazhdit, ku u diskutua gjerë-sisht mbi problemet që dalin në organizimin e Partisë mbi bazë territoresh. Në materialin e ... pa- ... mbledhjes shoku ... Shaz... Në të ... u diskutua e ... dhe ... e Punës ... e ndryshme ... Veprimtarinë e Partisë ... në ... (Vijon në faqen 4) Me ç’është që punën e Partisë të mos e ngushtojmë me aspektet organizative të saj. Pa kontaktet e gjalla e të vazhdueshme me njerëzit, me elektoratin e PS, pa njohur hallet e shqetësimet e më se 4500 punonjësve në asistencë, të dhjetra konfliktëve në fshat për tokën, pa u vënë në mbrojtje të interesave të shtresave që përfaqëson ajo, puna e partisë nuk rreth do të ishte një punë e mbyllur dhe pa vlera të vërteta e realiste. Çdo indiferentizëm në punën e saj do të ishte me pasoja tepër negative. Shqetësime dhe përvoja politike sollën në këtë drejtim shokët e Prenjasit, Qukësit, Orenjës, Lunikut etj). Me shqetësime të veçanta u sollën fakte të shumta që flasin për bllokimin e pushtetit lokal, për përpjekjet që, siç u shpreh një kryetar komune në mënyrë figurative për marrjen e kompetencave nga qendra, «edhe kash-ten, qelësat e së cilës na janë lënë ne, duan të na i vjedhin». Në mbledhjen e Komitetit Drejtues të Partisë Socialiste të Shqipërisë shoku Servet Pëllumbi. Në fjalën e tij pasi analizoi disa nga tiparet e situatës aktuale social - ekonomike e politike në vend, ai u ndal në detyrat aktuale që i dalin punës së Partisë. Për Partinë Socialiste, tha ai, puna për forcimin e gjallërimin e jetës së saj, nuk është qëllimi më (Vijon në faqen 4)

Duam edhe furrëxhinjtë nga Evropa (Letër Evropës së bashkuar) Me qëllim që gjithë viti 1993 mos na vejë si ditët e para të tij, të mbetemi pa bukë, po ju shkruaj që tani. Grrurë na dërgoni, e dimë dhe ju faleminderit, por na dërgoni edhe furrëxhinj. Jo se qeverimi nuk është në gjendje të nikojr’së ndihmat, po duket se ka një kontradiktë midis miellit të huaj dhe punës vendase dhe kontradiktë do zgjidhur. Sepse nuk ka as lezet, Evropa u bashkua e hoqi kufijtë e nu vuajmë për gjënë më elementare fare, bukën. Vëren, njoftojmë ua bëjmë ditët e para të vitit për arsye planifikimi. Një grup qytetarësh gjikorask-tritë në radhët e bukës