VITI QË PËRCOLLEM DHE AI QË MIRËSEARDHI
(Letër Evropës së bashkuar) Në çastin e ndërrimit të viteve, në pragun e një viti të ri, kemi ndjerë të gjithë nevojën e një bilanci për vitin që shkoi, por edhe të një përfytyrimi të vitit që troket. Viti 1992-shi na u paraqit me një ngarkesë problemesh të vështira e tronditëse, që erdhën si pasojë e thellimit të krizës ekonomike, të kaosit të trashëguar e të tensioneve politike. Shqipëria u përball me mungesa të mëdha, me papunësi, me plagë të rënda sociale dhe me një pasiguri të përgjithshme që preku jetën e përditshme të njerëzve. Megjithatë, në fund të këtij viti, u krijuan edhe shenja të një shprese të re. U morën masa për stabilizimin e situatës, për frenimin e rrënimit ekonomik, për forcimin e rendit dhe për krijimin e lidhjeve të reja me botën. Në një kohë kur Evropa po hyn në etapa të reja integrimi e bashkëpunimi, Shqipëria kërkon të gjejë vendin e saj, me dinjitet e me të drejta të plota. Letra që i drejtohet Evropës së bashkuar është një thirrje për mirëkuptim, për ndihmë dhe për bashkëpunim, por edhe një pohim i vullnetit për të ecur përpara me forcat tona, me besim në të ardhmen. Viti i ri na gjen me shumë detyra, por edhe me më shumë përgjegjësi. Ne duhet të ndërtojmë shtetin ligjor, të forcojmë institucionet demokratike, të mbrojmë interesat kombëtare dhe të sigurojmë bukën, punën e dinjitetin për çdo qytetar. Viti që përcollëm ishte i rëndë. Ai që mirëseardhi duhet të jetë viti i kthesës, i punës dhe i shpresës.