RTVSH me në krye Bushepën është i vendosur të shkëlet ligjet e shtetit Lexoni në faqen 1-2 materialet për skenat e përjetuara të drejtorit të përgjithshëm të RTV në Kuvendin Popullor RTVSH me në krye Bushepën është i vendosur të shkëlet ligjet e shtetit REVANSHIZMI I MBARSUR ME CENSURËN, PJELL DIKTATURËN - Lexoni në faqen 1-2 materialet për skenat e përjetuara të drejtorit të përgjithshëm të RTV në Kuvendin Popullor -

Procesi i demokratizimit i lidhur si kudo me zhdukjen e tabuve dhe skemave të ngurta gjen sot në Shqipëri shprehje të veçantë. Qytetarët, sidomos intelektualët, manifestojnë pa drojë rezerva serioze ndaj abuzive sundimit të njerëzve me pushtet. Përveç ashpërsisë së gjuhës së zyrtarëve dhe personalizimit të debateve, jeta publike shqiptare po njeh edhe forma më të rënda të administrimit arbitrar. Në numrin e djeshëm të "Koha jonë", në rubrikën e letrave të lexuesve, botohet një protestë e një grupi pedagogësh të Universitetit të Tiranës për pushimin nga puna të profesor Alfred Uçi, për arsye politike. Një rast i tillë, që prek një figurë të njohur të mendimit filozofik dhe estetik në vend, dëshmon se klima e intolerancës ndaj mendimit kritik nuk është rastësi, por metodë. Përmbajtja e protestës, që mbështetet në argumente profesionale dhe qytetare, ngre me forcë një pyetje të drejtë: a mund të ndërtohet një rend demokratik duke goditur mendimin intelektual, duke përjashtuar nga institucionet njerëz me kontribute të njohura, vetëm sepse nuk pajtohen me linjën politike të qeverisjes? Në vend që pluralizmi të garantojë lirinë e shprehjes dhe bashkëjetesën e bindjeve, po shihet shpesh përdorimi i administratës si instrument presioni. Kjo jo vetëm dëmton individin, por ul prestigjin e institucioneve arsimore e shkencore dhe cenon vetë kulturën demokratike. Nëse universiteti, si qendër e dijes dhe e debatit të lirë, nuk mbron dot të drejtën për mendim ndryshe, atëherë rrezikohet të zëvendësohet klima akademike me nënshtrim e frikë. Kjo do të ishte humbje për gjithë shoqërinë. Ne u bashkohemi shqetësimeve të ngritura nga pedagogët dhe mendojmë se çdo vendim i tillë duhet rishikuar me përgjegjësi të lartë publike. Demokracia nuk forcohet me hakmarrje politike ndaj intelektualëve, por me respektimin e ligjit, meritës dhe dinjitetit njerëzor.

Alegori lirize Nje djall i bodedon[?] me nje biografi te trubullt[?], qe vetequhet pararendesi i demokracise, po na ben te qeshim e te qajme. Sa po i del nje rrenje nje pale gjethe, i thote pyllit se pa mua s'ka jete. Ka zene pozat e profetit dhe urdheron nga tribuna e televizorit, si te ishte ai vete shteti, ligji e morali. Nuk eshte e veshtire ta kuptosh se pas zhurmes se madhe fshihet etja e vogel per pushtet. Eshte mania e bosit provincial qe e ngaterron firmen e tij me historine. Meqe nje here i doli emri ne gazete, kujton se kombi i ka borxh mirenjohje te perjetshme. Po ne demokraci nuk ka bos te bosave. Ka qytetare, institucione, ligj dhe llogaridhenie. Kush ngre veten mbi to, qofte edhe me turr e retorike te zjarrte, ne fund mbetet vetem me hijen e vet. Ne nuk kemi nevoje per idhuj te rinj, por per njerez te arsyes e te punes. Kush e merr popullin per turme admiruesish, gabon rende. Populli sheh, gjykon dhe ne fund vendos.

Ç’ndodh në tregun e Tiranës Një panoramë e zymtë e jetës së përditshme në kryeqytet shpaloset në tregje, ku përzihen hallet e njerëzve me paaftësinë e rendit për të garantuar sigurinë. Tregtarët ankohen se grabiten, se kërcënohen dhe se paguajnë ryshfet për të zënë një copë vend. Policia, nga ana tjetër, shfaqet herë si arbitër i pafuqishëm, herë si pjesë e kaosit. Në rrëmujën e tezgave, hajdutët veprojnë me shkathtësi të habitshme. Vjedhjet e xhepave, zhdukja e mallrave dhe konfliktet e përditshme janë bërë pjesë e zakonshme e tregut. Qytetarët ndihen të pambrojtur, ndërsa tregtarët thonë se po punojnë mes frikës dhe pasigurisë. Në vend të rregullit, sundon improvizimi. Mungojnë kushtet, mungon administrimi, mungon kontrolli i drejtë. Në këtë mjedis, tregu nuk është më vend shkëmbimi të ndershëm, por një hapësirë ku secili përpiqet të mbijetojë. Pa masa konkrete dhe pa një polici që të fitojë besimin e publikut, gjendja rrezikon të përkeqësohet. Tregu i Tiranës është pasqyrë e një problemi më të gjerë shoqëror: mungesës së shtetit në jetën e përditshme.

Në Shqipërinë dramatike, ku të pasurit e rinj dalin nga mjegulla e tranzicionit me shpejtësi të habitshme, pyetja për burimin e pasurisë bëhet gjithnjë më e mprehtë. Disa janë bërë pronarë brenda natës, të tjerë shfaqen me makina, vila e biznese pa dhënë asnjë shpjegim bindës për rrugën që kanë ndjekur. Në këtë rend të përmbysur, puna e ndershme ecën ngadalë, ndërsa paraja e shpejtë kapërcen çdo pengesë. Kjo krijon jo vetëm pabarazi të rënda, por edhe një model të gabuar suksesi për brezin e ri. Shpesh prapa fasadës së sipërmarrjes fshihen lidhje klienteliste, favore politike, monopolizime dhe shkelje të ligjit. Sa më i dobët shteti, aq më i shpejtë revan i parasë. Dhe kur institucionet heshtin, shoqëria mëson të pranojë si normale atë që në të vërtetë është deformim i thellë moral e ekonomik. Një vend që nuk pyet se si u bënë të pasur të pasurit e rinj, rrezikon të humbasë sensin e drejtësisë. Demokracia nuk mund të mbështetet mbi adhurimin e parasë pa origjinë.

E ashtuquajtura "demokraci" televizioni kombëtar po vazhdon me kokëfortësi një praktikë që nuk ka asgjë të përbashkët me standardet e medias publike. Në vend që të pasqyrojë me paanshmëri jetën politike, TVSH po shfaq qartë njëanshmëri dhe tendencë për të mënjanuar ose deformuar zërat që nuk i pëlqejnë pushtetit. Rasti më i fundit lidhet me Presidentin e Republikës, të cilit sipas denoncimeve i është censuruar ose prerë fjala në transmetim. Nëse kjo është e vërtetë, atëherë kemi të bëjmë me një skandal të rëndë institucional e moral. Nuk mund të quhet media kombëtare një televizion që sillet si zyrë propagande. Taksapaguesit nuk e financojnë për të dëgjuar vetëm një version të së vërtetës. Censura nuk bëhet më e pranueshme vetëm pse vjen e paketuar si "politikë editoriale". Shoqëria ka të drejtë të dijë se çfarë është thënë dhe çfarë është hequr nga ekrani. Vetëm transparenca mund ta shpëtojë median publike nga humbja përfundimtare e besimit.

Shëndeti i TVSH është lënë i mjerë në një seri deformimesh profesionale që po e largojnë çdo ditë e më shumë nga misioni publik. Ka ankesa të shumta për deformim lajmesh, përzgjedhje të njëanshme të kronikave dhe trajtim selektiv të personazheve politike. Në mjedisin e sotëm, ku publiku ka nevojë për informacion të besueshëm, mungesa e etikës profesionale është plagë serioze. Një televizion publik nuk mund të sillet si tribunë e një grupi, as të manipulojë ngjarjet sipas interesit të ditës. Pyetja që shtrohet është e thjeshtë: a ka mbetur ende një kufi moral që nuk duhet kapërcyer? Nëse po, ai duhet të rivendoset menjëherë, përndryshe dëmi ndaj informimit publik bëhet i pakthyeshëm.

Një shkrim që denoncon përzierjen e interesit politik me punën institucionale, duke vënë në dukje se anësia partiake po përdoret si filtër për emërime, përjashtime dhe trajtime të pabarabarta. Kur administrata vihet në shërbim të një force, ligji zbehet dhe qytetari humbet përballë arbitraritetit. Shteti nuk mund të funksionojë si pronë e fituesve të përkohshëm. Ai duhet të mbështetet mbi profesionalizëm, paanshmëri dhe respekt të rregullave. Të mbyllet kjo plagë kërkon vullnet politik dhe reagim qytetar.

RISH - INSTITUCION PATRIARK LUAN HADARAGA