- E vetmja arritje e shtetit të sotëm në ekonomi është hapi i madh dhe vjelja e taksave - Nga një anë i premton një pjesë të popullsisë se do t'i kompensojë rritjen e rritur të bukës, nga ana tjetër qeveria e vjedh popullin duke i rritur taksat - Tani e tutje do të paguajnë taksë doganore edhe për produktet ushqimore dhe lëndët e para të sjella nga vende prodhuese! - E vetmja arrirje e shtetit të sotëm në ekonomi është hapi i madh dhe vjelja e taksave - Nga një anë i premton një pjesë të popullsisë se do t'i kompensojë rritjen e rritur të bukës, nga ana tjetër qeveria e vjedh popullin duke i rritur taksat - Tani e tutje do të paguajnë taksë doganore edhe për produktet ushqimore dhe lëndët e para të sjella nga vende prodhuese! Ku e çau hendekun e madh me rivalitetin dhe me zvarritjet e pamerituara nga ana e qeverisë, duke penguar deri në këtë çast zbatimin e marrëveshjeve mes Italisë dhe Shqipërisë në fushën e ndihmës dhe të bashkëpunimit ekonomik? Ka qene pozicioni i pakuptimtë i qeverisë shqiptare, e cila, duke dashur të monopolizojë vetë të gjithë çka përfshihet në ndihmën italiane, ka shkelur dhe vazhdon të shkelë me arrogancë çdo rregull, çdo disiplinë e detyrim që rrjedh prej këtyre marrëveshjeve. Për një kohë jo të vogël, gati prej një viti qeveria shqiptare nuk miratoi një projekt-ligj që ndanë qartë përgjegjësitë dhe garanton zbatimin korrekt të ndihmave. Tani, ndonëse shfrytëzon e po bën bujë me propagandë për disa masa të marra në fushën e taksave e doganave, qeveria ka vënë në lëvizje një tjetër goditje ndaj shtresave të gjera të popullsisë. Janë parashikuar rritje të ndjeshme në sistemin doganor e fiskal, të cilat do të rëndojnë drejtpërdrejt mbi ushqimet, lëndët e para, mallrat e konsumit dhe mbi prodhimin. Në vend që të nxitet prodhuesi dhe tregu i lirë, po vendosen pengesa të reja për importin e mallrave të domosdoshme. Sipas informacioneve që disponojmë, me ndryshimet e fundit jo vetëm nuk lehtësohet furnizimi i tregut, por përkundrazi, zgjerohet lista e mallrave që do të tatohen me doganë. Kjo do të thotë se qytetari do të paguajë më shumë për bukën, për vajin, për sheqerin dhe për çdo send të nevojshëm të jetës së përditshme. Qeveria, nga njëra anë, flet për kompensime e kujdes social; nga ana tjetër i merr po këto para përmes rritjes së çmimeve dhe taksave. Kjo është hera e tretë që popullsia goditet në këtë mënyrë. Pas rritjes së mëparshme të çmimeve dhe pas masave të tjera shtrënguese, tani po përgatitet edhe një rëndim i ri. Në vend që të ndërtohet një politikë ekonomike që nxit prodhimin, kursimin, investimet dhe konkurrencën e ndershme, vazhdohet me masa të shpejta fiskale që synojnë thjesht mbushjen e arkës së shtetit. Rritja e taksave doganore për produktet ushqimore dhe lëndët e para të sjella nga vendet prodhuese është një veprim absurd edhe nga pikëpamja ekonomike. Ai dëmton tregtarin, godet prodhuesin vendas që ka nevojë për lëndë të para, dhe në fund varfëron konsumatorin. Shteti nuk mund të ndërtojë të ardhurat e veta mbi rrjepjen e përditshme të qytetarëve. Në vend të kësaj, qeveria duhet të luftojë kontrabandën, të përmirësojë administratën tatimore e doganore dhe të krijojë kushte të favorshme për prodhimin vendas. Por kjo kërkon punë, drejtësi dhe kompetencë, jo propagandë e zhurmshme dhe vendime të nxituara që rëndojnë mbi më të dobëtit. Përfundimisht, edhe kjo paketë e re masash tregon se qeveria e PD-së nuk ka një strategji reale zhvillimi. Ajo po përpiqet të mbijetojë financiarisht duke transferuar barrën te popullsia. Kjo politikë nuk është reformë; është thjesht një formë tjetër e rrjepjes fiskale.

Mbrëmjen e djeshme delegacioni i elektrosektorit zhvilloi një takim me përfaqësues të qeverisë, por sipas burimeve të tyre nuk u arrit asnjë marrëveshje konkrete. Përfaqësuesit e punonjësve kanë paraqitur kërkesat e tyre lidhur me pagat, kushtet e punës dhe garancitë sociale, ndërsa pala qeveritare ka kërkuar kohë për shqyrtimin e tyre. Sipas informacionit të marrë në vend, bisedimet kanë qenë të vështira dhe të gjata. Delegacioni i elektroenergjetikës ka këmbëngulur që pa zgjidhje të qarta nuk mund të ketë kthim normal në punë. Ata kanë vënë në dukje gjendjen e rënduar të sektorit, mungesën e investimeve dhe pasigurinë e krijuar nga vendimet e fundit administrative. Ndërkohë, burime pranë punonjësve bëjnë të ditur se qëndrimi i tyre mbetet i pandryshuar deri në marrjen e përgjigjeve konkrete. Nga ana tjetër, përfaqësues të qeverisë nuk kanë dhënë ndonjë deklaratë të plotë publike mbi përmbajtjen e takimit. VËZHGUESI

Tregojnë se shkoi i ftuar Erblin diku [ ? ] ku kishte pasur një aktivitet letrar. Thuhet se diskutimi për librin u shoqërua me tone të forta, me replika dhe me vërejtje për nivelin artistik. Në vend të një debati të qetë e argumentues, gjithçka mori ngjyrat e një grindjeje të vogël provinciale, ku secili kërkonte të thoshte fjalën e fundit. Autori i librit, sipas pjesëmarrësve, nuk mbeti i kënaqur nga mënyra si u trajtua vepra e tij. Disa folës vunë në dyshim vlerat e poezive, të tjerë mbronin të drejtën e autorit për të eksperimentuar. Në fund, ajo që mbeti ishte më shumë zhurmë se sa mendim kritik. KULTURË

Nga Musine Kokalari [?] Për të mjeruarit janë bërë thuajse pjesë e përditshme gjërat që dikur merreshin si shenja të një jete normale. Familjet e varfra shtohen, fëmijët vuajnë mungesën e ushqimit, ndërsa papunësia dhe pasiguria i detyrojnë njerëzit të lëvizin pa shpresë nga një zyrë në tjetrën. Në shumë lagje qyteti, gratë presin me orë të tëra për ndihma simbolike, pensionistët numërojnë qindarkat dhe të rinjtë humbin kohën në pritje të një rasti pune që nuk vjen. Në tregje çmimet rriten nga dita në ditë. Bukë, vaj, sheqer, oriz — gjithçka bëhet më e paarritshme. Paga minimale dhe pensionet mezi mjaftojnë për një pjesë të muajit. Në këto kushte, fjala reformë tingëllon e zbrazët për ata që jetojnë në skaj të mbijetesës. Qytetarët ndjejnë se barrën e tranzicionit po e mbajnë gjithnjë të njëjtët: punëtorët, pensionistët, të papunët, familjet me shumë fëmijë. Varfëria nuk është më një përjashtim, por po kthehet në një tablo të zakonshme të përditshmërisë shqiptare. PERSEKIMI

Jam i detyruar të ndalem te një shqetësim i përditshëm i banorëve të lagjes sonë. Prej kohësh uji mungon me orë të tëra, ndërsa faturat vazhdojnë të vijnë rregullisht, madje edhe më të rënda se më parë. Është e papranueshme që qytetarët të paguajnë për një shërbim që nuk e marrin. Shpesh jemi detyruar të mbushim ujë me kova në pika të largëta, ndërsa fëmijët dhe të moshuarit vuajnë më shumë nga kjo gjendje. Askush nuk jep shpjegime të sakta, askush nuk mban përgjegjësi. Vetëm kërkohet pagesa. Nëse institucionet nuk ndërhyjnë shpejt, pakënaqësia do të rritet. Njerëzit kanë nevojë për ujë, jo për premtime dhe fatura pa shërbim. Anetari i kryesisë së këshillit popullor të lagjes nr. 11 Tiranë, 13 korrik 1993

Tirana: gelo - 300 barka të lëvizshme, 700 të palëvizshme - Politika e ndizimit: Nga bunkeret në barka

NË AUSTRI: TEKNE E MBUSHUR PËR VESHJEN SHQIPTARE - Më mirë të rrëmbesh ç'të gjesh, akademikët pyesin?

SI MUND TË VIDHEN 122 MILIONË LEKË NGA DJERSA E POPULLIT (Përvoja nga privatizimi PD-ist në Kuçovë)

Anetari i kryesisë së këshillit popullor të lagjes nr. 11, Tiranë, ka dërguar redaksisë këtë shqetësim që po botojmë më sipër. NJOFTIM