Skandali «ARSIDI» pa Arsidin Kush është karpuzi i madh? «Zotërinj, pse merreni vetëm me trangullin e vegjël dhe jo me karpuzin e madh?» Më 24 shkurt 1093 u zhvillua seanca e pyetjeve për guvernatorin e Bankës Kombëtare, z. Ilir Hoti, kërkuar nga grupi parlamentar i Partisë Socialiste, pyetje të cilit ju bashkangjitën edhe 10 pyetje të deputetëve të PAD dhe 7 të PSD-së. Grupi i PD-së nuk bëri asnjë pyetje sepse... e kishte karpuzin brenda. Pas përgjigjes memece ndaj pyetjes time: bëra këtë replikë me zotin Hoti: «Duket sikur dy pyetjet e mia nuk kanë lidhje me guvernatorin e Bankës; por me Ministrin e Rendit. E vërteta është se ka lidhje me të dy; sepse të dy këto institucione ruajnë paratë e popullit. Po si i ruajnë? Ka ruajtje me policë. Ka edhe ruajtje me autorizime; me marrëveshje; me kambiale apo skontime të ligjshme. Por konkretisht po shikojmë shkelje flagrante të ligjeve. Fillon kjo shkelje që më 8 qershor 1991; kur një «ministër» (në thonjëza) i Partisë Demokratike në qeverinë e Stabilitetit; zoti Ruli, katër ditë para se të betohej para presidentit; pra akoma pa qenë ministër i shpallur; firmos në Paris një dokument që lejon fillimin e këtyre procedurave e vazhdojnë deri te pagesa e kambialeve në prag të zgjedhjeve të 22 marsit 1992. Ministria e Rendit na njofton në TV për kapjen e vjedhësve të xhepave; apo të ndonjë magazinier frutash. Mirë bën. Po vjedhjet e mëdha ku janë? Është një poezi që thotë: Fryn juga; fryn juga; Dhe bririt i bie; Korita e Detit Azov; Karpuzı karpuzin e shtyp nën anije; Karpuz i madh me gëzof... Cili është karpuzi i madh me gëzof? Ku është? ... rreth gropës, pa ngritur kapakun; është llafollogji bosh, marrëveshje e fshehtë nëpër skutat e Bankës apo të Burgut. A ju kujtohet interpelanca e dytë me zotin Hoti; kërkuar nga grupi i deputetëve të PAD-së? Zoti Hoti në atë interpelancë tha: «Rastësia më solli, rastësia le të më hiqte...» «E bukur kjo thënie për ngushëllim! Por zoti Hoti nuk ka kuptuar ose nuk don të kuptojë se tashmë ai nuk bën më pjesë në vorbullën e rastësisë. Rastësia ndoshta e futi në atë vorbull; nga ku është e vështirë të dalë pa hapur të gjitha kartat; duke përfshirë edhe asin kupë. Nuk është rastësi që u zhdukën 1.6 milionë dollarë. Nuk është rastësi që operacioni u krye në prag të zgjedhjeve të 22 marsit. Nuk është rastësi që pagesa; siç thuhet; u bë në kundërshtim me ligjet. Madje edhe sikur pagesa të jetë bërë në përputhje me ligjet; kjo do të ishte një gjëje akoma më pafajshme, që të futësh një mënyrë gjoja ligjore për të bërë pagesa në burime jo-ligjore, që çojnë në «biznes të zi». Nuk është rastësi që heroi kryesor i aventurës; Arsidi që nga koha e dekorimit të presidentit të republikës nuk është dukur më në Shqipëri. Nuk është rastësi që u bllokuan ata njerëz që mund të flisnin për të vërtetën. E pra, pak të ngjarë ka që të dalë e vërteta. Aq më shumë kur të shkon në mend se gjykohët «Skandali Arsidi» pa praninë e Arsidit. Aq më tepër kur të shkon në mend se Hoti e Ahmeti qëndrojnë të kapaku i gropës së skandalit; por çelësin e kapakut e kanë në dorë të tjerë. Populli i mjerë e i varfër ha faqet e gazetave e të paragrafave ligjore, kurse dollarët i hanë të tjerë, duke buzëqeshur pothuajse në mënyrë të padukshme: gati-gati nën gërpik. tjerë; duke buzëqeshur pothuajse në mënyrë të padukshme; gadi-gati nën qerpik. Pse nuk thirren të gjithë këta të dëshmojnë në gjyq?! Në mos i dëgjofshim duke thënë të vërtetën; të paktën t’i dëgjojmë duke gënjyer. Edhe kjo s’do të ishte pak. Prandaj tepër miqësisht do t’u thosha gjyqtarëve të çështjes: «Zotërinj; ipse merrni vetëm me trangull të vegjël dhe jo me karpusin e madh?» Fryj juga; fryj juga; Dhe bririt i bie; Korita e Detit Azov; Karpuz Cili është karpuzi i madh me gëzof? Ku është? Ku i ka futur paratë? Këtë kërkon populli nga të gjitha organizmat shtetërore. Duke dëgjuar e duke lexuar shtypin shqiptar lidhur me gjyqin që po zhvillohet; çdo njeri, që nuk merr vesh as nga banka e parave dhe as nga banka e të akuzuarve, shtron më të thjeshtën pyetje: Ku janë paratë? Kush i dha, kujt ia dha, pse ia dha; çfarë përfitoi? Kjo pyetje përbën kapakun metalik të gropës së zezë të skandalit. Çdo vërtetë juridike

Radio - Shkodra transmetoi më datën 2.8.1993 në orën 14.00 një emision disi interesant. Fjala i Eduard Selamit është mbajtur në Vermosh me rastin e dekorimit të martirit të demokracisë, Prek Cali, i akorduar direkt nga presidenti Berisha. U dha i plotë, si dukur fjalimet e Enver Hoxhës. Oratori Selami më shumë bëri politikë sesa foli për jetën e Prek Calit. Ai ndër të tjera u shpreh se pas Nanos, do të arrestohen Kastriot Islami, Gramoz Ruçi, Namik Dokle etj. Gjithashtu, ai dha «siharin» se burgjet e Shqipërisë do të rihapen përsëri dhe konkretizu se burgu i Burrelit dhe ai i Gjirokastrës do të hapen të parët dhe në to do të futen kundërshtarët e qeverisë (partisë demokratike). Zoti Selami bëri thirrje për mbushjen e «fletushkës» «Zëri i popullit» dhe për nxjerrjen jashtë ligjit të Partisë Socialiste. Fjalët e tij i duartrokitën Raje[r]soni, që është i pari ambasador që shkel token e Vermoshit tash 50 vjet, kryetari i parlamentit shqiptar Pjetër Arbnori, deputetë të PD-së etj. Duke mos dashur të akuzojmë zotin Selami për luftë klasash, duam të besojmë se ato fjalë i erdhën nga që ai si i mësuar me klimën e nxehtë të perëndimit, ku rri thuajse tërë kohën, asnjë fresk i bejshkëve të Kelmendit i ra në kokë si gjeli rakia. Ashtu qoftë, se ndryshe ai do ta bëjë Shqipërinë tërë burg. OSMAN ADEMI (Marrë nga gazeta «Besa» nr. 11, organ i Shoqatës At[d]hetare Kulturore «Kosova» Shkodër) Shënim: Edhe me kaq sa thuhet në këtë pak radhë, riphohohet qartë strategjia e liderëve të PD-së për menjanimim e kundërshtarëve të tyre politike. Ky fjalim i zotit Selami është në vazhdën e atyre fjalimeve, që bëri presion mbi drejtësinë për Fatos Nanon dhe ia arriti qëllimit. Gjithashtu në Durrës kërcënoi që Ramiz Alia të dërgohej në burg, dhe ia arriti qëllimit. Pra nuk ka asgjë të rastësishme në deklarimet e tij. Praktika e partisë në komandë është bërë realitet. Me këto rast, ne do t’i sugjeronim prokurorisë së përgjithshme që të paktën ta bllokojë shiritin që ka të incizuar këtë fjalim, i cili gjendet në radio-Shkodra, pasi kushedi, i nevojitet si dëshmi për t’i bindur ata që e akuzojnë zotin Selami si tolerant e të lafueshëm përballë «socialistëve». Korresp. i «Zërit të popullit»

Ja fituat o Arshi. Edhe Pipa fiton, por një tullë prishi gjithçka. Prandaj kujdes o Arshi Pipa. Kushdo e mban mend ardhjen për herë të parë në Shqipëri të Arshi Pipës. Një ardhje e mallëngjyer e një amerikano-shqiptari të përndjekur nga «diktatura komuniste», natyrisht që do të ngjallte interes. Dhe interes u shtua. U shtua sepse sa vurri këmbën në tokën e shenjtë qiptonte Arshi Pipa lesh kujt[r]im për arrestime burgosje, përndjekje e hakmarrje ndaj komunistëve dhe «klyshëve të tyre». Po kush qe Arshi Pipa? Një antikomunist (e drejtë e tij) i përndjekur nga diktatura i vendosur më pas në SHBA? Arshi Pipa, ai që nuk pranoi një simin e gjuhës së folur e të shkruar shqipe duke dhënë mendimin original për dy variante të gjuhës gegë e toske. Megjithatë mua (mbase dhe ndonjë tjetër, pak na interesojnë këto. Së fundi që korrespondon me ardhjen e tij në Shqipëri, «A»shi Pipa është ai që kërkon të ve[m]ë përsëri në funksionim Spaçin e Burrel[in]. Duke vazhduar më tej në kohë, Miguel Martinez kryetar i asamblesë parlamentare të Këshillit të Europës shkëlqel tokën shqiptare dhe sikur të mos i njohur ma deklaratat e Arshi Pipës jep leksionin: «Shqipërisë i duhen njerëz dhe udhëheqës që flasin e mendojnë për të ardhmen e jo për të shkuarën. Ju duhet të shikoni vetëm përpara». Por, megjithëse ne jemi në Europë kurse[?] ne nuk bëjmë si ajo, kurresesi

Shkrimi i së dielës Ai është një Bar krejt origjinal nën kalanë e Gjirokastrës. Ndoshta i takon tabla «Bari turistik pazari vjetër», pas emrit të lagjes ku është hapur, në shtëpinë e lashtë e pajt[r]ë gjjirokastrite të Papadhopulit. Është puna e vëllezërve Qeli. Ata kanë adoptuar bufene, stërrën, portën e hyrjes, shkallët, kë[in]at, dhe Mrekulli të tjera do zbulohen do e shtojë mbi të mendja e zbukuruesve të saj e vënë në funksionim pas një logjike të re, asaj të ekonomisë së tregut, që e kërkon dhe e shtërvit njeriun për më shumë shkathësi, fantazi e pasurim. Me një sistem vërtet të mbarë e efektiv ekonomik ajo do realizojë ëndrrën e saj. Do hapin edhe dhomat hotel, ku njeriu mund të bujtë tërësisht dhe të kaluara një natë lartësie e kohe nj[k]ëresh[k]en. Duke u bërë më efektiv financiarisht, ky qytet do të bëhet edhe më i pasur artistikisht në sistemin e ri ekonomik, po të dimë ta trajtojmë. Do të mund të realizohet jetësimi gjëje veçan, Katet e para të shtëpive gjirokastrite ishin të zanafillë. Tani po bëhen kate të para tregut, duke mbajtur vërtet ekonomikisht krejt shtipët e mëdha. Ato po jetesohen, po marrin nga drita, xhamllëku e ajri i kateve të sipërm, luksoze. Ja në këtë bar, bashkë me lokalet e tij të zotë, katin sipër e kanë bërë bilardo, bëhet edhe më ta trajtojmë. Do të mund të realizohet jetësimi i monumenteve që do sigurojë një ruajtje të natyrshme të tyre. Të mbyllura monumentet harrohen, pluhurosen, rrënohen. Të gjallëruara shkathtësohen, bëhen me mushkëri, bëhen bashkëkohore. Le të jetsojmë sa më shumë. Edhe nen shembullin e këtyre dyjve të rinj, bashkëvëllezër Qeli. Ai është një bar krejt origjinal në kalanë e Gjirokastrës. Ndodhshta i takon tabela «Bari turistik pazar» vjetërë, lashtë e të përfaqësuesit të Papadhopullit. Është puna e vëllezërve Qeli. Ata kanë adoptuar bufene, shtërrën, portën e hyrjes, shkallët, kthinat, kanë trajtuar hapësirat, gurin, drirlat dhe hijet. Të gjitha këto ishin këtu në shekuj e vjetër, ku ndonjëherë dukeshin të tepërta e të vjetëruara. Merdia e vëllait të madh Flamurit, që është në Gjer-mani, duke u pasuruar me dritë e vrope, rindezi fenerët e shandanët e lashtë kshtjellorë edhe këtu. Gjirokastra është një mrekulli,

Duket se edhe terrorizmi, e fitoi të drejtën e qytetarisë. Në datën 20.8.1993 në orën 12.50 minuta në Tiranë tek sheshi «Avni Rustemi», ndodhi një plasjë eksplozivi nga persona të paidentifikuar. Shpërthimi ndodhi ndërmjet veturave të parkuara, përkatësisht me targë TR 9897 A dhe TR 8640 A. Nga shpërthimi u plagosën dy persona, njëri i moshuar dhe një grua e re të cilët ndodheshin në një largësi rreth 20 metra nga vendi i plasjes si edhe dëmtime të rënda të njërit nga shoferët e makinës, të cilët sipas policisë urgjentisht në spital për ndihmë mjekësore. Ndërsa makina tjetër, njëra dëmtuar rëndë, makina e parë ka pësuar rreth 80 goditje e ndërsa e dyta rreth 60. Po kështu kanë pësuar dëmtime të plota xhamat e makinave. Policia erdhi menjëherë në vendin e ngjarjes dhe bëri veprimet e duhura. Njëri nga shoferët ka vdekur. Nuk dihet nëse ka qenë atentat personal, por është hedhur dyshimi për akt terrorist. Kështu njerëzit do të fillojnë të ruhen jo vetëm nga kriminelët që vrasin njerëz nga ata që jetës së tyre, dëme a të tjera e dëmtim të veturës, por edhe nga masat që nuk janë të forta. Sipas të pa dhëna. Të gjithë treguesit flasin për një akt terrorist, kaq e qartë. Do të gjenden autorët e tij, të shpresojmë se këtu edhe policia do të bëjë punën e saj dhe do ta bëjë edhe shumë më të vështirë për një vrasës të tillë. A. M.

Si në kohën e tufëzave | - Në treg nuk ka qumësht pluhur! - Të mësuar vitëve të fundit për të përdorur qumështin «në vend të lacit» përsëri banorët e qyteteve vënë në kërkim të tij. Kur dikujt la do puna të udhëtojë në një qytet tjetër, ai është i detyruar të marrë me vete dhjetëra porosi të afërmve apo të njohurve për të sjellë prej andej ndonjë kilogram qumësht pluhur. Por më kot, qumështi pluhur është zhdukur tashmë nga tregu i të gjithë qyteteve qeverisë dhe nuk po na e sjellin më nga përtej detit. Po si i bëhet atëherë për ushqimin e fëmijëve të vegjël? Për ata të mendojnë vetë prindërit. Po te duan le të marrin rrugët e fshatit e të gjejnë ndonjë shtëpi qumësht e fundja në bleësht lani! Ndërsa për fëmijët e fshatit qumështi nuk mungon, për fëmijët e qytetit edhe qumështi pluhur nuk vjen më në ndihmë të shëndetit. Të kjo kohë, në më shumë e as më pak të kupton kohën e tufëzave kur ...

Në fshatrat e ndryshme qeveritarë për mijëra e tonelata të vajgurit që shkarkohen në portet tona po bëhen të papërcaktuara për fshatarët. Kjo ndodh sepse në shumë fshatra, për një kohë muajt të gjithë nuk ka patur fare furnizimi me vajguri. Për më tepër mungesa në fjalë bie në disa fshatra malore të Librazhdit por edhe në fshatrat buzë rrugës automobilistike nacionale. Kështu; fshatarët detyrohen të marrin bidonat e vajgurit në kurriz e të drejtohen për në qytetet e Librazhdit dhe Elbasanit për t’i varet në edhe atë mbarrim punë apo jo. Për ndonjë qeveritar kjo mund të duket një gjë e vogël, përpara shtetëzimeve «të mëdha» që kanë ministrat e deputetët tanë. Megjithatë zotërinj qeveritarë fshatarëve vuajnë edhe për vajguri. Ai e do vajgurin për dritë. Dhe pa dritë nuk mund të kalochet nata. Do të thoni se fshatrat janë të elektrifikuar. Ashtu është vërtet, por transformatorët duhen zëvendësuar e duhen sjellë të rinj e me fuqi më të mëdha. Për netë të tëra ka lagje nëpër fshatra që mbeten pa dritë. Kur tani në verë nuk ka ndriçim, si do të bëhet për muajt e dimrit? Me qenë se shfrytësve të fshatrave (atje ku ka dyqane pasi në një pjesë të madhe të tyre nuk ka më) nuk u kërkohet llogari për mosfurnizim me vajguri (edhe pse ata vazhdojnë të paguhen me rrogë shtetërore), fshatarët duan të dinë: nuk ka vërtet vajguri apo vajgurin nuk shkon tek ta, sepse dikush nuk dëshiron që të dërgojë në fshat? Korresp. i «Zërit të popullit»

Aero – ministrat e PD-së Zhvillimet përparimet dhe sukseset në qeverimin e PD-së, janë të prekshme. Shumë nga ato na prekin të gjithëve, disa na prekin ca na dërmojnë fare. Nihilistë s’duhet të jemi, realistë duhet të jemi, het të jemi, realitetin! transporti. Nuk do falte zhvillimi i transportit; rrugët janë të mbushura sëkurrë ndonjëherë me automjete të gjithë llojeve sa makinat nuk u mbahen mend. Kanë filluar zhvillime edhe në ajër e qielli që e po mbushet me avionë, janë ministrat mburrur të PD-së që e përshkojnë atë të e tej për t’u vajtur rrethëve, bashkive e komunave afër. Fluturojnë të gjithë, veçanërisht ai i rendit, për të shuar vatrat ku ndizën pa parë konfliktet dhe acarimet sociale ose se tilla mes popullit dhe rendit. Nuk e dimë që qëndrojnë t’u transportojnë urë e nëpër, me mendësitë e ministrit tjerë, të mbrojtjes. Fjalë Selami, që ka shpallur një konkurs: kush do të vlente edhe për pastërtinë e një avioni... “gju me gju me popullin”. Lokuesi i mbetur me kokën përpara.