Shënim: OBORRI MBRETËROR SHETIT NËPËR TIRANË... - Presidenti Berisha dhe qeveria le bëhen gati! Pushimet në veri e kanë arritur ishp[a]punarët! Për ne nostalgjikët! Tiranës koha e mesditës quhet e pazakonshme, me të njëjtin ritëm të ngadaltë, por ama me një shtesë të çuditshme njerëzish që ikin e vijnë në tërë trotuaret e qytetit. Të tillë të paktën m'u dukën dje në mëngjes. Pas një kafeje të nxituar vendosa të shëtisja bulevardit. Sikur edhe ishte ndjerë njoftimi i fundit që vinte nga qeveria, i cili kohët e fundit po përhapet qysh herët në mëngjes në blloqe, pazare, stacione autobusësh e dyqane. Kohët e fundit po ashtu kanë shfaqur radhë në sportelet e bankës dhe mjaft njerëz që vërtiten me çanta në duar, ndoshta për të zënë vend. Pa folur me ndonjë dyqanxhi, e kuptova se njerëzit nuk donin veçse të dinin nëse i kishin parë apo jo. Më së shumti përmendeshin disa “të ardhur” që po zbrisnin në qytet si në një paradë të paemërtuar. Dhe, tamam atëherë po pyesja veten nëse kjo ishte një tjetër histori e trishtuar e tranzicionit, apo thjesht një mënyrë për të mbushur boshllëkun e ditës së diel, kur një shok më tha se kishin dalë për shëtitje. Për këta, tha ai, madje kishte edhe njerëz që prisnin t’i shihnin. Nuk m’u desh shumë të kuptoja se fjala ishte për familjen mbretërore, ose më saktë për atë që zakonisht quhet “oborri mbretëror”. Ata kalonin nëpër Tiranë me tërë seriozitetin e ceremonisë, me disa makina e njerëz rreth e qark, duke ngjallur kuriozitet, habi dhe ndonjë buzëqeshje. Përballë këtij spektakli të çuditshëm, Tirana mbetej e zakonshme, me pluhurin e saj, me shitësit ambulantë, me njerëzit që bëjnë llogaritë e muajit e me fëmijët që vrapojnë pas akullores. Por ndërsa shikoja këtë kortezh të vogël, më dukej se në qytet po luhej një skenë e dalë nga ndonjë roman i vjetër, e sjellë në mënyrën më të papërshtatshme në realitetin e sotëm. I pashë fytyrat e kalimtarëve: ca qeshnin, ca ngrinin supet, disa të tjerë ndiqnin me sy makinat duke kërkuar të dallonin ndonjë personazh të njohur. Kishte edhe nga ata që e merrnin këtë si shenjë se në Shqipëri ende gjithçka mund të ndodhë, madje edhe rikthimi simbolik i të shkuarës. Në fund, e gjithë kjo mbetej një shëtitje nëpër Tiranë. Por jo një shëtitje e zakonshme. Ishte një kujtesë se politika, simbolika, varfëria dhe spektakli bashkëjetojnë në të njëjtat trotuare. Nëse dikush dëshiron ta lexojë këtë si paralajmërim, le ta lexojë. Presidenti Berisha dhe qeveria le të bëhen gati! Sepse në këtë vend, ku njerëzit mezi nxjerrin pushimet në veri e ku ish-pronarët e ish-të përndjekurit ende presin drejtësi, oborri mbretëror gjen gjithmonë një shteg për të dalë në shëtitje. [Translation EN] ROYAL COURT STROLLS AROUND TIRANA... - President Berisha and the government should get ready! Vacations in the north have already reached the unemployed! For us nostalgics! At midday, Tirana seems unusual, with the same slow rhythm, but with an odd addition of people moving along all the city sidewalks. At least that is how it seemed to me yesterday morning. After a hurried coffee I decided to walk along the boulevard. It was as if the latest government notice had already been felt, the one lately spreading early in the morning through apartment blocks, markets, bus stations and shops. Recently there have also been lines at bank counters and many people wandering around with bags in their hands, perhaps trying to secure a place. Without even speaking to any shopkeeper, I understood that people only wanted to know whether they had seen them or not. Most often there was talk of some “arrivals” descending into the city as if in an unnamed parade. And just when I was asking myself whether this was another sad story of transition, or simply a way of filling the emptiness of Sunday, a friend told me they had gone out for a stroll. For these people, he said, there were even people waiting to see them. I did not need long to understand that the talk was about the royal family, or more precisely what is usually called the “royal court.” They were passing through Tirana with all the seriousness of a ceremony, with several cars and people around them, arousing curiosity, surprise and some smiles. In front of this strange spectacle, Tirana remained ordinary, with its dust, its street vendors, its people calculating the month’s expenses and its children running after ice cream. But as I watched this small cortege, it seemed to me that the city was staging a scene taken from an old novel, brought in the most unsuitable way into today’s reality. I watched the faces of passers-by: some laughed, some shrugged, others followed the cars with their eyes trying to identify some known figure. There were also those who took this as a sign that in Albania anything could still happen, even the symbolic return of the past. In the end, all this remained a walk through Tirana. But not an ordinary walk. It was a reminder that politics, symbolism, poverty and spectacle coexist on the same sidewalks. If someone wants to read this as a warning, let them do so. President Berisha and the government should get ready! Because in this country, where people can barely afford vacations in the north and where former owners and former political prisoners still await justice, the royal court always finds a path to go out strolling. [Traduzione IT] LA CORTE REALE PASSEGGIA PER TIRANA... - Il presidente Berisha e il governo si preparino! Le vacanze nel nord hanno già raggiunto i disoccupati! Per noi nostalgici! A mezzogiorno Tirana appare insolita, con lo stesso ritmo lento, ma con una strana aggiunta di persone che vanno e vengono su tutti i marciapiedi della città. Almeno così è sembrato a me ieri mattina. Dopo un caffè bevuto in fretta ho deciso di passeggiare sul viale. Sembrava che si fosse già avvertito l’ultimo annuncio del governo, quello che ultimamente si diffonde di buon mattino nei palazzi, nei mercati, nelle stazioni degli autobus e nei negozi. Ultimamente si vedono anche file agli sportelli bancari e molte persone che girano con borse in mano, forse per assicurarsi un posto. Senza neppure parlare con qualche negoziante, capii che la gente voleva solo sapere se li avesse visti oppure no. Più spesso si parlava di certi “arrivati” che scendevano in città come in una parata senza nome. E proprio mentre mi chiedevo se questa fosse un’altra triste storia della transizione, o semplicemente un modo per riempire il vuoto della domenica, un amico mi disse che erano usciti a passeggiare. Per loro, disse, c’era persino gente che aspettava di vederli. Non mi ci volle molto a capire che si parlava della famiglia reale, o più precisamente di ciò che di solito viene chiamato “la corte reale”. Passavano per Tirana con tutta la serietà di una cerimonia, con alcune automobili e persone intorno, suscitando curiosità, stupore e qualche sorriso. Di fronte a questo strano spettacolo, Tirana rimaneva quella di sempre, con la sua polvere, i suoi venditori ambulanti, la gente che fa i conti del mese e i bambini che corrono dietro al gelato. Ma mentre guardavo questo piccolo corteo, mi sembrava che in città si stesse recitando una scena uscita da un vecchio romanzo, riportata nel modo più inopportuno nella realtà di oggi. Guardavo i volti dei passanti: alcuni ridevano, altri alzavano le spalle, altri ancora seguivano con gli occhi le automobili cercando di distinguere qualche personaggio noto. C’erano anche quelli che lo prendevano come un segno che in Albania tutto può ancora accadere, persino il ritorno simbolico del passato. Alla fine, tutto questo restava una passeggiata per Tirana. Ma non una passeggiata normale. Era un promemoria del fatto che politica, simbolismo, povertà e spettacolo convivono sugli stessi marciapiedi. Se qualcuno vuole leggerlo come un avvertimento, lo faccia. Il presidente Berisha e il governo si preparino! Perché in questo paese, dove la gente riesce appena a permettersi le vacanze nel nord e dove gli ex proprietari e gli ex perseguitati politici attendono ancora giustizia, la corte reale trova sempre un modo per uscire a passeggiare.