Rreth tragjedisë së fundit në brigjet italiane Çfarë duhet të ndodhë tjetër për të reaguar Presidenti i Republikës, Parlamenti, qeveria dhe organizmat e tjerë shtetërorë?... Masmedia shtetërore nuk gjen kohë të informojë rreth fatit tragjik të shqiptarëve të humbur në det, sepse është e zënë me pesë kafka të Luftës së Dytë Botërore Në foto: Përpjekje të forcave italiane në kërkim të shqiptarëve të humbur Kryeministri Meksi në koktejil Në foto: Përpjekje të forcave italiane në kërkim të shqiptarëve të humbur; Kryeministri Meksi në koktejil

Editorial Edhe 15 a 20 të rinj të tjerë shqiptarë i përpiu deti. Ata në përpjekjet për një jetë më të mirë u zhdukën në ujërat e Adriatikut duke krijuar gjëmë në familjet e tyre. Është pak të themi se "aventura italiane" e mjer[a?] dhe e dhjetëra mijëra të rinjve nuk është rruga për një jetë të lehtë, ngjyrë rozë, por është shprehje e vullnetit për t'u përplasur me vështirësitë e pafund që sjell emigracioni klandestin për të siguruar bukën për vete, rrokden për familjen, veshje për fëmijët, pak më shumë se aq perspektivë. Pushteti i Partisë Demokratike që premton rend dhe qetësi, punë dhe siguri, i detyron njerëzit ta shohin atdheun si një tokë të huaj që nuk i do, që nuk i mban dot, deri në mallkim. Shqiptarët e kanë dashur kurdoherë atdheun e tyre dhe e kanë treguar atë deri me jetën. Por shqiptarët janë të lodhur, janë të zhgënjyer, nuk shohin një të ardhme të sigurtë, nuk gjejnë qetësi dhe siguri për shtëpitë e tyre dhe prandaj marrin rrugët e kurbetit si qemotit. Brenda këtyre viteve të tranzicionit fundi tragjik i qindra të rinjve, dikush rrugëve të metropoleve, dikush në kalim të kufirit, të tjerë në fund të detit, akuzon dhe akuzon rëndë. Asnjë përpjekje nuk bëhet nga pushteti për të ndalur këtë trafik klandestin të quajtur edhe si mafja shqiptare. Asnjë përpjekje nuk bën qeveria për emigracionin e organizuar, një ndër premtimet e mëdha të fushatës elektorale të PD-së. Asnjë dhimbje shtetërore nuk ndihet gjëkund për këto dhjetëra viktima të reja që i shtohen mjerës e të ikurve nga atdheu, përveç një lajmi të thatë që përlosëm kronikën e mjerimit. Tranzicioni kërkon punë, punëre nuk janë. Tranzicioni kërkon ligje të drejta, në skenë sundon antiligji. Tranzicioni po bëhet arenë e vjedhjes masive të pronës shtetërore nga pushtetarët, korrupsioni po mask[o?], e pasur[i?]së po pr[v]d. Kjo i detyron njerëzit të kthejnë sytë nga bregu i huaj dhe Shqipëria të ketë sot në botë reputacionin më të ulët në historinë e saj si një vend pa stabilitet, pa mundësi dhe mjerim, pa perspektivë për njerëzit e saj. Grumbullimi i deklaratave "sajë-këto vitoreve" të partisë në dhe triumfat e sukseset e "vjeshtës së PD-së" nuk mund të mbulojë të vërtetën kaq tragjike, kush pengoi një jetë më të mirë dhe [detyr]on të tjerë e qindra shqiptarë të ikin çdo ditë dhe të humbin deteve dhe rrugëve. Të ashpërsohet së tepërmi kundër nënshtypjes "gjenocid" të përpjekjeve për të asgjësuar opozitën me do mjet e pa penguar ardhjen e saj në pushtet, nuk kanë lidhje që nuk e realizojnë logjikën me të vërtetën, sidomos kur sot kjo e ka patur dhe po nuk i ka lënë humbur kohe e mundin e popullit për vënien [n?] rrugën më të drejtë se kurrë, fjalëve dhe premtimeve qe vendos prej saj. Është qeshë dhe vjen të qeshësh me ndjenjën që ky pushtet prej partisë së Komanit [?] do të qetësojë Partinë Demokratike e sotme prej [a?]së e vënien [drejtë?] të ... [tekst i palexueshëm]

Një nga rrugët demokratike të luftës kundër masave të padrejta të qeverisë

Nga Dr. Shkëlqim Cani Faqe 4

Shkodër Faqe 5

Ekskluzive nga SHBA Faqe 11

HAPËSIRA KULTURORE Intelektualët dhe çështja kombëtare Faqe 7 Poezi nga NDOC.GJETJA Faqe 8 Tregim nga LLAZAR VERO Faqe 9 Një president dhe historia Faqe 9