Intervistë e DREJTORO AGOLLIT dhënë zv/kryeredaktorit të gazetës “Jonë”, Luç M. Rama Intervistë e DRITËRO AGOLLIT dhënë zv/kryeredaktorit të gazetës “Jonë”, Luç M. Rama Jo vetëm si njeri i letrave me personalitet të formuar, por edhe si person shumë-shoqëror dhe aktiv në jetën shoqërore të vendit dhe aktiv edhe në jetën politike të këtyre të fundit? Nuk e kam kuptuar se ku e ke hallin e pyetjes. Se ç’është puna e letrave, mandej me to shkrumboset njeriu e bëhet hi e tym. Kurse si njeri shoqëror unë mbase mund të quhem po, se frekuentoj mjaft mjedise dhe jam lidhur në të kaluarën edhe me politikën. Kërceva në politikë në periudhën e viteve 1973-’90 e madje kam qenë i zgjedhur edhe në parlament. Mirëpo, aty zverdha si ftua e shkuara. Mua më ka ndodhur shpesh që, para se të fillonte seanca e parlamentit, unë të lexoja ndonjë poezi. Zot, ç’dëshirë e madhe më merrte atëherë për të ikur e për të mos vajtur fare! Tani e kujtoj gjithë atë periudhë me trishtim. Përsëri njeriu duhet të jetë realist e të kuptojë se, ashtu siç pati njerëz të këqinj, pati dhe shumë të tjerë të ndershëm e të mençur, njerëz me karakter e të kulturuar me botë, të cilëve u detyrohemi jo pak për shumë gjëra të mira që janë bërë atëherë. A ka qenë ndonjëherë e penguar krijimtaria juaj nga politika? Më shumë se e penguar ka qenë e nxitur. Përderisa diku, diku fare larg në thellësinë e qënies time, ndjeja se po më fusnin në hullinë, doja që të dilja prej saj. Ndjeja nevojën e lirisë dhe të vetvetes. E kam thënë edhe më parë se arti ndihmohet fare pak nga politika, sidomos kur ajo asfikson. Kështu ka ndodhur edhe në poezinë time të hershme. — [teksti vijon pjesërisht i palexueshëm nga palosja dhe orientimi i faqes][?]