Shqipëria duhet të anëtarësohet në Këshillin e Evropës
- S’është ajo e ka vendin në Evropë;
- Berisha nuk duhet të bëhet pengesë,
por të mbajë premtimet dhe të plotësojë kushtet e vëna nga Evropa.
Për këtë ka mjaftuar pjesëmarrja e delegacionit të PS në Strasburg, kryesuar nga Servet Pëllumbi, për të parë nga afër zhvillimet dhe debatin që u bë në sesionin e Asamblesë Parlamentare të Këshillit të Evropës, ku njëherësh u diskutua edhe kërkesa e Shqipërisë për anëtarësim. Për këtë në numrin e djeshëm të “Zërit të Popullit”, nëpërmjet një interviste të shkurtër me zotin Asqeri Hoxha, mësuam për diskutimet, tendencat dhe qëndrimet e deputetëve të vendeve të ndryshme. Ndërsa sot botojmë një shkrim më të plotë, ku do të jepen edhe disa detaje më konkrete të zhvillimeve, sidomos të diskutimit të zotit Servet Pëllumbi. Duke u nisur nga atmosfera e krijuar dhe reagimet e shumta, do të jepet në thelb edhe përgjigjja se përse Shqipëria duhet të anëtarësohet sa më parë në Këshillin e Evropës.
Dy ditë para se Asambleja të votonte për pranimin në Këshillin e Evropës, delegacioni i PS-së, kryesuar nga kryetari i saj Servet Pëllumbi, ka qenë i pranishëm në mjediset e Strasburgut. Veprimtaria e delegacionit ishte mjaft intensive jo vetëm në sensin e takimeve dhe bisedimeve të shumta me deputetë të Kuvendit Parlamentar dhe me drejtues të grupeve të ndryshme politike, por edhe në drejtim të sensibilizimit të opinionit publik rreth ngjarjeve të fundit në Shqipëri. Në lidhje me të gjitha këto veprimtari ne zhvilluam një bisedë me zotin Asqeri Hoxha, anëtar i delegacionit.
Pasi, zoti Asqeri, arritët po atë ditë të mbarimit të mbledhjeve të Asamblesë në Strasburg, çfarë ideje të përgjithshme krijuat nga ky udhëtim?
Në përgjithësi, krijuam përshtypjen se Shqipëria duhej pranuar në Këshillin e Evropës, por me kusht që qeveria shqiptare të marrë përsipër zbatimin me korrektesë të të gjitha detyrimeve që rrjedhin prej kësaj. Ky ishte edhe mendimi i shumë deputetëve me të cilët patëm biseda. Në këtë pikë të gjithë ishin të një mendimi: Shqipëria duhet të pranohet sa më shpejt, por qeveria duhet të ndryshojë stilin e saj dhe të ecë drejt standardeve të demokracisë. U vu re qartë se shqetësimi kryesor i deputetëve të huaj kishte të bënte me zgjedhjet lokale, me procesin gjyqësor ndaj opozitës dhe me sjelljen e pushtetit ndaj shtypit të lirë. Këto u vlerësuan si probleme serioze.
23-maj ishte dita kulmore e këtij sesioni. Atë ditë shumica e diskutimeve u përqendrua tek çështja shqiptare. Fjala e zotit Servet Pëllumbi u prit me interes, sepse ai paraqiti me argumente jo vetëm pozicionin e Partisë Socialiste, por edhe realitetin politik në Shqipëri. Në diskutim u tha se opozita nuk është kundër integrimit evropian të vendit; përkundrazi, ajo është e interesuar më shumë se kushdo tjetër që Shqipëria të jetë pjesë e Evropës demokratike. Por kjo nuk mund të bëhet duke mbyllur sytë para shkeljeve dhe deformimeve që vihen re sot në vend.
Ai theksoi se presioni ndaj opozitës, përdorimi politik i administratës, kufizimet ndaj mediave dhe mungesa e garancive për zgjedhje të ndershme cenojnë rëndë imazhin e Shqipërisë. Deputetët e pranishëm dëgjuan me vëmendje këto argumente dhe shumë prej tyre i konsideruan bindëse. U duk qartë se çështja nuk shtrohej si një debat midis qeverisë dhe opozitës, por si një shqetësim i përgjithshëm për ecurinë demokratike të vendit.
Nga bisedat që zhvilluam me përfaqësues të grupeve të ndryshme politike, na rezultoi se shumica nuk dëshironte ta pengonte pranimin e Shqipërisë. Përkundrazi, mendohej se vetë pranimi do të ushtronte ndikim pozitiv mbi zhvillimet e brendshme. Por po aq qartë u theksua se kjo nuk duhej interpretuar si miratim i gjendjes ekzistuese. Evropa priste ndryshime konkrete dhe respektim të angazhimeve.
Në mbyllje, mund të thuhet se ky udhëtim shërbeu për të qartësuar më mirë qëndrimet. Shqipëria e ka vendin në Evropë dhe duhet të anëtarësohet në Këshillin e Evropës. Pengesë nuk duhet të bëhet presidenti Berisha apo qeveria e tij; përkundrazi, ata duhet të mbajnë premtimet dhe të plotësojnë kushtet e vëna nga Evropa. Vetëm kështu pranimi do të ketë kuptim të plotë dhe do t’i shërbejë demokratizimit të vendit.