Shqipëria pushtohet nga ekstremi i djathtë Pluralizmi politik në vendin më të varfër të Europës, që u shkëput nga diktatura vetëm 6 vjet më parë, do të jetë si një curi uj[?] që mbarin në shtëpi e shqiptarëve prej 4 vjetësh, edhe ky me orar. Faqe 3

Vendimi i fundit i Gjykatës Kushtetuese Vendimi i fundit i Gjykatës Kushtetuese Akt flagrant për të justifikuar shkeljet e ligjit Faqe 2

Editorial Shqiptarët e kanë parë vendin Evropës lindore që në zgjedhjet e 26 majit shënoi hapin e fundit të rrëshqitjes drejt ferrit. Berisha i ka hequr maskën e zgjedhësit si në 1992-shin, pa u zgjatur me ankth e kontorte e rrëqethëse, por me cinizëm e paturpësi mendjemadhe siç i ka patur zotësi. Berisha e konsideron votuesin e rëndomtë, të përunjur aq sa të zbatojë urdhërat si nënshtruesi i mjerë, ata që kanë mbetur prej tij, nëpër qytete e fshatra, si një lloj shumësi numrash që verifikon mbiemrat në numërin e tyre vetjak. Të tjerët janë tepëricë, ata janë hije të jetës, të cilët duhen përzënë me ndryshk, janë objekt absolutisht i padurueshëm i shenjës së këtyre viteve, asaj të shkarravinës me njeriun e ri. Ndërsa opozita shqiptare me përgjegjësinë dhe veprimet e veçanta në transformimin e protestës morale dhe masive në rezistencë civile, denoncon rrëzimin e shtetit dhe firmën e ndotur të sali berishës me urdhrat e gjenocidit elektoral dhe politik, zyrat e regjimit të atëhershëm po tentojnë t’ia bëjnë opinionit një diskutim populist dhe teknik, si në ndonjë tribunal provincial. Në Shqipëri nuk ka patur kurrë vrasje të mendimit, dënime për këtë arsye a shkelje të të drejtave bazë politike me dhunë brutale? Nuk ka patur ankth, kamp e internim, vrasje në kufi e burgim deri në vdekje? Ato ndodhin për herë të parë, në qoftë se fashizmi dhe nazizmi janë harruar, në vitin 1992 dhe kjo është përralla socialiste që shpikin disa antikomunistë të rinj, injorantë të kultivuar me kujtesë të manipuluar, arkivës së varfëruar dhe me analogji të çmendura? Pas 22 marsit 1992, ndiehet e panevojshme të rradhitësh format e diskriminimit dhe të mohimit të të drejtës, periudhë gjatë së cilës Berisha pas avujve të ferrit të tmerrshëm të këtyre viteve dhe të trojeve shqiptare, i kishte dhënë shenjën tragjikomike të parazitizmit. Ai që nuk ishte kurrë klasë në vetvete, me hope plot irracionaliteti, tashmë, sipas teorisë së “rezistencës”, të trumbetuar nga ata që i kishin hipur në shpinë, do të orvatet të mohonte qoftë dhe tërthorazi shenjat e ndryshimeve qytetare dhe të hapte portat e këtij ferri të imagjinuar. Pra që pa u zgjatur mund të pohojmë se të gjithë ata që kanë patur fatkeqësinë të përplasen me situata ku modernizimi ishte art social e solidaritet nuk mund ta kuptojnë përndjekjen apo demonizimin e marrëzishëm të një debati pa strukturë rrezikshmërie. Të thuash se në Shqipëri pas 26 majit ngrihet një totalitarizëm i veçantë, sigurisht që e bën të qartë mosdurimin dhe detyrimin e vështirë për të jetuar me një realitet që të fshin me dhunë. Berisha pas 26 majit nuk ishte më vetëm një njeri që qeveriste me urdhër dhe polici politike. Ai ishte një njeri që nuk mund të qeveriste më. Ai u bë skllav i kreacionit të vet: i një “shteti”, një parlamenti dhe një qeverie të dalë nga vota kriminale. Duke qenë se ishte e qartë që vota e 26 majit nuk i jepte aspak sigurinë e pushtetit, ai vendosi ta legalizojë me parlamentin e tij. Ai e di fare mirë se ç’është pushteti i pashpresë. Ai e di fare mirë pasojat e përplasjes së kësaj Shqipërie me dy fytyra: me njeriun e lirë dhe me njeriun e skllavëruar. Ai e di fare mirë ngjashmëritë e tmerrshme me vitin 1992, ku opozita dhe raporti me trupin zgjedhor janë po ato të asaj kohe. Ai e di fare mirë se ç’do të thotë për një parlament të tillë jetosh në hollin e konferencës së Paqes në Paris.[?] Prandaj atij i intereson largimi nga vëmendja e publikut vendi ku ndodhet sot, me llogari të pazgjidhura e pa një reformë të vërtetë, me prapaskena e simbolika të çuditshme, me një opozitë që ecën në këmbë dhe me njerëz të pajtuar me fatin e tyre. Prej saj ai zgjodhi për monstrën parlamentare një dordolec të vjetër dhe të ri njëkohësisht, ky është shteti shqiptar që do ta fshehë përkohësisht realitetin me zgjedhje të parakohshme. Ai do t’u ulërinte të huajve që janë “socialistë”, “terroristë”, “komunistë”, “nazistë”, “agjentë grekë”, “serbë”, “satanikë”, “mafjozë” dhe çdo lloj etiketimi tjetër për të siguruar një lloj justifikimi për të ngritur bastionin e fundit të një regjimi që po kalbet nga brenda. Bastion i fundit i këtij komunizmi ne Shqipëri është vetë pushteti personal i Berishës dhe perversioni që ai u ka imponuar institucioneve shtetërore e ligjit. Bastion i fundit i komunizmit ne Shqipëri është vetë Presidenca Berisha. Promemorie e një grupi intelektualësh shqiptarë dërguar: Shteteve të Bashkuara; Departamentit të SHBA, Shtetit të SHBA, Bashkimit Evropian, përfaqësive diplomatike të vendeve anëtare të KE-së

Promemorie e një grupi intelektualësh shqiptarë dërguar: Shteteve të Bashkuara; Departamentit të SHBA, Shtetit të SHBA, Bashkimit Evropian, përfaqësive diplomatike të vendeve anëtare të KE-së Promemorie e një grupi intelektualësh shqiptarë dërguar: Shteteve të Bashkuara; Departamentit të SHBA, Shtetit të SHBA, Bashkimit Evropian, përfaqësive diplomatike të vendeve anëtare të KE-së Faqe 4

Gjirokastër Mjekët e rrahur në grevë Faqe 6

Jelcin dhe Zhuganov, ballë për ballë Faqe 7

Gazete e Partisë Socialiste te Shqiperise