Sa herë e bëjmë këtë pyetje, dhe e bëjmë shumë shpesh, aq herë, ngjashmërisht se sa pak jemi shkëputur nga stalinizmi, përkatësisht sa pak i jemi afruar Evropës. Ndërsa Evropa duhet futur nëpërmjet grupit, se ka plasur gazit me ne; edhe kërkojmë të bëhemi evropianë, edhe nuk heqim dorë nga dukuria mjaft e antievropiane, të menduarit stalinist! Strukturat mendore dhe logjike të bazuara në konceptet e idealion politik komunist - stalinist, hasim gjerësisht në popull, ndërsa faktori realist më i fuqishëm është PP(S). Karakteri klasor i një partie politike është vetëm një prej koncepteve që synohet të ruhet. Në konceptimin bashkëkohor (dhe jo vetëm bashkëkohor) evropian partitë nuk përkufizohen si parti klasore, pararojë, udhëheqëse shprehëse të interesave të një klase të caktuar: etj.; por si parti alternative. Dallimi midis tyre është i madh, megjithëse i madh është dallimi midis filozofisë politike nga buron njëra dhe tjetri. Koncepti i partisë së klasës buron dhe është rrjedhim logjik i filozofisë (marksiste - staliniste), që vë në themel të shoqërisë ndarjen e saj në klasa me interesa të kundërta, në konflikt absolut dhe luftë të ndërsjellë e të përhershme me qëllim që t’i mposhtë interesat e tyre gjatë këtij procesi përleshjesh. Koncepti i partive, jo klasore buron nga filozofia borgjeze (e revizionistëve) që mohon ekzistencën e klasave dhe të luftës së papajtueshme midis tyre, buron nga filozofia evropiane, që vë në qendër jo klasat, por njeriun si qenie aktive, krijuese dhe përherë në kërkim (alternativash) të përparësisë shoqërore e të vetvetes, në kërkim të lirisë. Pa u bërë ky kapërcim logjik, filozofik; nga filozofia e klasave (stalinizmi) në filozofinë e njeriut, vështirë se jemi të pranueshëm për Evropën, ose më mirë me thënë, vështirë se jemi evropianizuar, aq sa ta quajmë së paku veten të tillë. Rruajtja e kuptimit tradicional marksist - leninist për partitë politike dhe raportet e tyre me shtresat e klasat e një shoqërie bëhet me qëllim dhe shpesh vetëm në gje aspektet e veprimtarisë së PS për t’i ruajtur skemat e tij (me të cilat lidhet) të kësaj mënyre të të menduarit në populistit si ndaj e shoqërisë në klasa antagoniste, të varura e të pasuar, shtypëse e të shtypur, shfrytëzues e të shfrytëzuar, të luftës midis tyre; për ta paraqitur pastaj vetë në përfaqësuese e të shtypurve e shfrytëzuarve, të të dobëtëve; të së mirës morale, etj., etj. Çështje e vërteta më i dituri (dhe njëkohësisht më konservatori) ndër ta Dr. S. Pellumbi, menjëherë mbas kongresit të 10-të të PP, duke folur si shkencëtar; u përpoq të afrojë konceptin bashkëkohor, kur në një artikull teorik shkroi se: «Ne jemi mësuar të flasim për partitë, duke i kuptuar ato si parti të klasave të caktuara... por ka ardhur koha që ta ndryshojmë një konceptim të tillë dhe t’i shohim partitë para së gjithash në raport me interesat e vendit». (ZP. 14 7. 1991). Mirëpo ajo që është më shënkore dhe shkëndija të filozofisë politike evropiane nuk ishin të pranuara edhe me thellin e emisionit social - politik të PS. Prandaj koncepti i PS. «Përmbledh ...»

PARA 2 VJETËSH: 2 KORRIK 1990 Atë që fisnikët shqiptarë në shekullin XV e bënë të shtrënguar nga pushtuesit otomanë, më 2 korrik 1990 e në ditët që e pasuan, e bënë pasardhësit e racës së tyre të lashtë. Kapërcyen Adriatikun. Këtë herë të shtrënguar jo nga pushtuesi huaj, por nga pushtuesi që fakteqësisht biologjikisht është i njëjti gjak, nga diktatorët shqiptarë komunistë. Për herë të parë, në historinë moderne të Shqipërisë, kangenjalet e ambasadave perëndimore të akredituara në Tiranë, e panë të zbebet funksioni primar. Në imazhin e shqiptarëve ato reshtën së qeni shufra kërkuri rrethesh dhe u shndërruan në një kufi ndarës midis dy botëve, diametralisht të kundërta e të papajtueshme, diktaturës dhe lirisë, Antinjëriut dhe Njeriut. Ato ditë rinia shqiptare e shpalli përmbysjen e saj: Megjithëdokracia nuk po vjen tek ne, po shkojmë ne tek demokracia... Duke sfiduar këshut jo vetëm pushtetin e ashpër dhe të stërgjatur totalitar, por duke i hequr maskën dhe duke zbulëresuar në «dangat» e demode të historisë: alkiminë politike të gatuaer në laboratorët e plenumeve të Komitetit Qendror të PPSH, me «teorine e ambiqut», dhënies së demokracisë me pikatore, sa për të mashtruar botën. Tani që kanë kaluar plot 2 vjet nga korriku ’90, koha i ka ravijëzuar përfundimisht imazhet e personazheve që luanin në skenën e atij momenti historik. Nga njerara anë ata kapërcyen kangjellat e ambasadave u ngjajnë herojve të legjendave, dinjitozë e vetmohues, Promete të fundshekullit XX dhe në skajin e kundërt, oratorë mitingjesh të detyruar e të montuara, përfaqësues të një kaste, veprimi e praktikë e së cilës bënjë të dukë malinomanë dhe thikat pas shpinë të njetëve makbethiane. Më në fund oratoria e tyre politike paraqitej fare e pafuqishme për të ndikuar rrjedhjen e kohës. Kishte filluar një gjëzim masiv. Koha po përgatitej të firmoste dokumentin nekrologjik të diktaturës komuniste, që siç është shprehur më të drejtë një artist «na skuqi si rrusë, na zverdhi si kineze, na nxiu si shqiptarë...» Edhe pse 2 vjet tashmë i përkasin së shkuarës, që nga ajo ditë shumë gjëra ndodhen të hermetizuara në blinda enigmash. Kush i hapi dhe kush i mbyllte dyert e ambasadave? Si shpjegohet dhe cila gojë i jepte urdhërat kontradiktore që i vinin policisë të cilët ruanin ambasadat, në një pozitë komike? Sa vetë u zhdukën ato ditë? Pse ndodhi ditën e shpalljes së Kuvendit të Kosovës? Koindidencë e rastit apo akt i sinkronizuar? Sigurisht do të vijë momenti kur do të hapen dosjet e kësaj ngjarjeje. Duke qenë pas familjet, të afërmit, atë vajzën që policët i çanë barkun në majat heshtakë të kangjellave për të mos e lëjuar të futëj në ambasadë, duke u larguar nën kërcënimet e dhëmbëve të hekurta të diktaturës, «kangjellat» e sotme megjithë terrorin dhe emocionet e ngritura, nuk harruan kurreshtje, një akt të shembjet: Në mes lotësh e dënesash puhëten tokën e zhukurit të Atthut. Ata u rrëmbyen «perëndive antikrisht» zjarrin e fshehur në skutat më të thella e më cërberiane të diktaturës dhe me pishtarë të ndezur ndriçuan linjament e demokracisë. Ata, Promete të fundshekullit XX...

Në takimin e zgjeruar, që u mbajt këto ditë, këshilli kombëtar i PR u përqendrua në tri çështje: zgjedhjet e kryetarit dhe sekretarit të këshillit kombëtar, ato të komisionit për statutin, si dhe rëndësia që marrin zgjedhjet lokale të 26 korrikut. Me mjaft interes ishte fjala e zotit Sabri Godo, i cili theksoi se kjo është një fushatë e shkurtër që kërkon punë intensive e vëmendje të madhe. PR duhet të ketë njerëzit e vet në pushtet, mirëpo qëndrisht, unë u shpallur ligji elektoral, u shpall dita e zgjedhjeve. Kjo është e nxituar dhe ky përshpejtim ka një shpjegim të një natyre tjetër politike PR do të mbajë qëndrimin ndaj çdo gjëje që nuk është e pastër dhe demokratike, do të bashkëpunojë me shoqatat dhe partitë të ndryshme politike për shprehjen e problemeve demokratike. Pastaj u bënë mjaft diskutime, që ngjallën interes, si ishin ato për pronën, tokën, asistencën; strehimin; çmimet etj. Në fund u lexua platforma e kandidaturave dhe kryetari i kryesisë së komisionit të zgjedhjeve të PR, zoti Aleksandër Çina sqaroi mjaft çështje për përballimin me sukses të fushatës. Korresp. i «Republikës»

KORRUPSION SPEKULIM KORRUPSION MAUNET ANGLEZE ME NDIHMA DHE gjobat e policisë financiare - Pas një odiseje të gjatë burokratike shoqata bamirëse «Ushqimi i fëmijëve» anulon ndihmat. Populli ynë, me filozofinë e tij të regjistruar në memorie edhe me shprehje të formuluara këshillë, «Edhe di e zgjebosur, të paktën për pjesën tjetër». Domethënë vetë, vërtetë të lodhësh e njëjdi, dhe dhe e kërkues dhe ka shënuar ... Garanti për këtë u bë Ministria Jonë e Bujqësisë, e cila, nëpërmjet Drejtorisë të Drejtimit të Ndihmave të huaja, zotit Sali Çela, vendosi t’i drejtojë ato në fshatin Lumalas të Korçës, në zonë që në perëndim në fjalë plotësone kështu agrodrejtë ke mbjellje ... Dhe kështu një ditë u bukur, mollë, dy manune të nisura nga Anglia, ngarkuar me mbi 30 ... NARDHI SEDAJÇARI (vijon në faqen e 2-të)

KUJT DO T’I JAPIM VOTËN? - Racionalizim - KUJT DO T’I JAPIM VOTËN? - Racionalizim - Nën një hark të shkurtër kohor, jo më larg se 5 muaj nga plebishiti i madh popullor i 22 Marsit, të këtij viti, shqiptarët do t’u drejtohen përsëri kutive të votimit. Tanima ka dalë në plan të parë një qeveri demokratike me të mirat e të metat e saj, një parti parlamentare dhe një (sh)përcjellja e lëvizjeve të tyre. Në parlament dita e saj mbanë (gjer) një parandjenjë tradicioni, që t’i ka ngjallur ndonjë optimistë e në pesimiste e nga raport i caktuar i tyre ndaj partive politike. Kush e ka njohur drejt që në fillim formulimin, që të sonë në jo rend demokratik evropian, ali tani ka hapësirë të «qeverisë» ... Përsëri për hajër! Tani ka mbetur edhe gjysma tjetër e së tërës, për ta bërë të plotë formacionin që do «ta luajë» të plotë demokracinë. Gjithsesi, koncerti do të mbyllet më 26 korrik. Dhe shqiptarët, dukshëm vihet re, po e mësojnë lojën e demokracisë, rregullat e saj. Ka nga ata që janë të kënaqur me ç’kanë arritur, ka nga ata që janë në ekstrem të tjetrit, ashtu siç ka shumë që u shkojnë përmbahen shpresa e popullit: «Bëmë të ...» Dhe nuk do ta votojë 26 korriku, Nuk ishte ai 31 marsi, nuk është as 22 Marsi! Tjetër! Gjithsesi nuk mund të jetë ... Dymarshet e shkuara ezauruan dhe i dhanë «dermën» sëmdunjes së vjetër me komunist-staliniane, korrik XXI? ... Në një sistem ka tjetër misjon. Ai nuk është Tamam luftë kundër komunizmit. Demokrati s’kanë përse të luftojnë më të fantazma. Ai është hap në ... Me siguri, më 26 korrik njerëzit e lodhur e të rraskapitur nga hallet e panumërta do të vënë pikën mbi «i». Nuk thonë kot: «E treta e vërteta». B.S

S’qenka e lehtë të ruhët pavarësia! «Ra- e dhe kështu e fundit e gazetarisë së pavarur, Remzi Lani, mjeshtri i cirkut politik, i cili të gjithë i kishte miq dhe të gjithë armiq» (pra ishte i pavarur në dreq). Ziu quditërisht një profan politik, një burri mbi kapele republikane, vazhdimisht me dosje, vazhdimishmi i nënvlerësuar, por asnjëherë me shkak; Viron Kokës! Vironit pra, atij burrit të rreptë që ulërin nëpër mbledhje. Nuk dihen shkaku e «dorëzimit» të kryeredaktorit të «Zërit» të rinisë përballë një tryeze qesharake, kur ai ka përballuar dhe ka sfiduar diktatorët e komunizmit, duke mbetur kryeredaktor në kohën e tyre për pothuaj 10 vjet! Mbase Viron Koka i ka gjetur pikën e dobët, të cilën trazuar vetë ia dinë shefit të «Z.R.» mbase, po përse e përdori pikërisht kundër PR, këtë do ta dëshironim?! Përse Remzi Lani qe për një kundër republikanizmit; një zote di. Thuhet se doktor Koka e ka komplimentuar kryeredaktorin e «Rinise» duke i thënë se ishte shumë i këndshëm, gati i papërshtatshëm, si shoferues apo roje personal i Kadarésë. Fillimi i TV-së në Rinas do të mbetet i pashlyeshëm në biografinë Tuaj, në meritait e ekuilibrit Tuaj, i paska thënë doktor Koka, dhe paska sjellë ka qenë po-në e botimit të një shkrimi kundër një partie, e cila deri atë çast nuk e kishte ditur se paskëj dhe rinine kundër! Menjëherë pas «ZR-së» Viron Kokën e ribotoi «ZP»-! Kështu zoti Lani fiton pikë edhe nga e majta, edhe nga e djathta, pra si gjëthnjë, si gjithnjë, me trarin e ekuilibrit politik! «Republika»

- A ka informatorë të ish Sigurimit në parlament

- Proter, të e familjes Këllez-i - faqen 2 - Pse nuk vijnë deputetët në parlament - faqen 3