Cilën klasë përfaqëson Partia?... Sa herë e bëjmë këtë pyetje, dhe e bëjmë shumë shpesh, aq herë tregojmë se sa pak jemi shkëputur nga stalinizmi, përkatësisht sa pak jemi afruar Evropës. Ndërsa Evropa duhet falenderuar pse ende nuk na ka plasur gazit me ne; edhe kërkojmë të bëhemi evropianë, edhe nuk heqim dorë nga dukuria më antievropiane, të menduarit stalinist! Strukturat mendarë dhe logjikë të bazuara në konceptet gjalorë politik komuniste – staliniste, hasim sigurisht edhe popull, ndersa faktori ruajtës më i fuqishëm i tyre është PP(S). Karakteri klasor i një partie politike është vetëm një prej koncepteve që s’vonohet të quhet bajat. Në konceptimin bashkëkohor (dhe jo vetëm bashkëkohor) evropian partitë nuk përkufizohen si parti klasore, pararojë, udhëheqëse shprehëse të interesave të një klase të caktuar etj.; por si parti alternative. Dallimi midis tyre është i madh, megjithëse i madh është dallimi midis filozofisë politike nga buron njëri dhe tjetri. Koncepti i partisë së klasës buron dhe është rrjedhojë logjike i filozofisë (marxiste – staliniste), që vë në themel të shoqërisë ndarjen e saj në klasa me interesa të kundërta, në konflikt absolut dhe luftë të pandërprerë e të përhershme me qëllim që t’i mbrojë interesat e tyre gjata kësaj procesi përleshjesh. Koncepti i partive, jo klasore buron nga filozofia borgjeze (e revizionistëte) që mohon ekzistencën e klasave dhe luftës së papajtueshme midis tyre, buron nga filozofia evropiane, që vë në qendër jo klasat, por njeriun si qenie aktive, kryesore dhe përherë në kërkim (alternativash) të procesjes dhe shoqërisë e të vetvetes, në kërkim të lirisë. Pa u bërë ky kapërcim logjik, filozofik; nga filozofia e klasave (stalinizmi) në filozofinë e njeriut, vështirë se jemi të pranueshëm për Evropën ose më mirë me thënë, vështirë se jemi evropianizuar, aq sa ta quajmë së paku veten të tillë. Ruajtja e kuptimit tradicional marksist - leninist për partinë politike dhe raportet e tyre me shtresat e klasat e një shoqërie bëhet me qëllim dhe shprehet vetëm një nga aspektet e veprimtarisë së PPS për t’i ruajtur skemat e tjera (me të cilat plidhet) të kësaj mënyre të të menduarit në popullsinë si ndarja e shoqërisë në klasa antagoniste, të varfër e të pasur, shtypës e të shtypur, shfrytëzues e të shfrytëzuar, të luftës midis tyre; për ta ruajtur pastaj vetveten si përfaqësuese e të shtypurve, e shfrytëzuarve, të dobëtëve; të së mirës morale etj., etj. Çështje e vërteta më i ditur (nëse një kohësisht më konservatori ndër ta Dr. S. Pellumbi, lëmjëhere mbas kongresit të 10-të të PP, duke folur si shkencëtar; u prepoq të afrojë konceptin bashkëkohor, kur në një artikull teorik shkroi se: “Ne jemi mësuar të flasim për partitë, duke i kuptuar ato si parti të klasave të caktuara, por ka ardhur koha që ta ndryshojmë një konceptim të tillë dhe t’i shohim partitë para së gjithash në rrafshin e interesit të vendit,” (ZP. 14 7. 1991). Mirëpo ajo që ishte me shkronjore dhe shkendija të filozofisë politike evropiane nuk ishin të pranueshme dhe me thelbten i minsonte sodit politik të PS. Prandaj koncepti i S. Pellumbit – nuk u HYSAJEDIN FERAJ (Vijon në faqen e 2-të)

PARA 2 VJETESH: 2 KORRIK 1990 Promete të fundshekullit XX Atë që fisnikët shqiptarë në shekullin XV e bënë të shtrënguar nga pushtuesit otomane, më 2 korrik 1990 e në ditët që e pasuan e bënë pashërbësit e sotëm të tyre të lanë. Kapërcyen Adriatikun. Gjetë herë të shtrënguar jo nga pushtuesi huaj, por nga pushtuesi që fatkeqësisht biologjikisht ishte i të njëjtit gjak, nga diktatori e shpartak komunist. Për herë të parë, në historinë moderne të Shqipërisë, kanga[u?] e ambasadave perëndimore e traditën e Tirane, e panë tu zbret funksioni primar. Ne makin e shqiptare ora rastën se qeni shufra hekuri rrethues dhe u shndërruan në një çadër ndërsa dy botëve, diametralisht të kundërta, të papajtueshme, diktaturës dhe lirisë, Antinjeriut dhe Njeriut. Ato ditë rinia shqiptare e shpalli epër verdiktin e saj; Megj demokracia nuk po vjen tek ne, po shkojmë ne tek demokracia... Duke sfiduar kështu jo vetëm pushtetin e ashpër dhe të shtërnguar totalitar, por edhe dy akseandiknë ducke zhvrllëvesën e nënçdyanet e dëmtimeve të historisë, alkiminë politike të gatuar në laboratorët e plenumeve të Komitetit Qendror të PPSH, me «teorinë e lambikut», valën së demokracisë me piktore, së për të mashtruar popullin. Tani që kanë kaluar plot 2 vjet nga korriku ’90, koha ka ravijëzuar përfundimisht imazhet e personazheve që luanin në skenën e atij momenti historik. Nga njëra anë, ata që kapërcyen kangjellat e ambasadave u ngjanë herojve të legjendave, dinitiozë e vetmohues. Promete të fundshekullit XX dhe në shkëla e [kundët?], oratorë minj, gjeshë të detyruar e të montuar, përfaqësues të një kaste, veprat me e paktakta e së cilës bëjnë të duket limonadë makthet dhe thikat shpërnate të netëve makbethiane. Më në fund oratoria e tyre politike paraqitje fare e pafuqishme për të ndikuar rrjedhën e kohës. Kthesë filluar një zgjim masiv. Koha po përgatitej të firmoste dokumentin nekrologjik të diktaturës komuniste, që siç është shprehur me të drejtë një artist «na skuq si rusë, na zverdhi si kinezë, na nxi si shqiptarë». Ende pse 2 vjet tashmë i përkasin së shkuarës, gjëra ajo ditë shumë gjera ndodhen të përmbyllura nëpër blinda enigmas. Kush i hapi dyert e ambasadave? Si shpjegohen dhe cila gojë i jepte urdhërat kontradiktore që t’i vinin policët të qetëruanin ambasadat, në një pozitë komike? Sa vetë u zhdukën ato ditë? Pse ndodhi ditën e shpalljes së Kuvendit të Kosovës? Koincidence e rastit apo akt i sinkronizuar? Sigurisht do të vijë momenti kur do të hapen dosjet e kësaj ngjarjeje. Duke lënë pas familjet, të afërmit, atë vajzën që policët i kanë barkun në muajt heshtake të këngjellave për të mos e lejuar të futej në ambasadë, duke u larguar nën kërcënimet e dhëmbëve të hekurta të diktaturës - kangjellakarcëse! megjithë terrorin dhe emocionet e ndarjes, nuk harruan kurrsesi diçka, një akt të shenjtë; Në mes të lotësh e drresash putnin tokën e zhuritur të Atdheut... Ata u rrëmbyen «perëndive antikhriste» zjarrin e fshehur në skutat më të thella e më të errëta të diktaturës dhe të pisharët e ndezur ndriçuan limanet e demokracisë. Ata, Prometët e fundshekullit XX...

U MBLODH KËSHILLI KOMBËTAR I PR-së Në takimin e zgjeruar, që u mbajt këtë ditë, këshilli kombëtar i PR u përqëndrua në tri çështje: zgjedhjet e kryetarit dhe sekretarit të këshillit kombëtar, ato të komisionit për statutin, si dhe rëndësia që marrin zgjedhjet lokale të 26 korrikut. Me mjaft interes ishte fjala e zotit Sabri Godo, i cili theksoi se kjo është një fushatë e shkurtër e kërkon punë intensive e vëmendje të madhe. PR duhet të ketë njerëzit e vet në pushtet, të mirë e qytetarë, pa u shpallur fillim zgjedhor, u shpall dita e zgjedhjeve. Kjo është e nxituar dhe ky përshpejtim ka një shpjegim të njohur: një ditë e zgjedhur për të marrë vendime ndaj duhej të mbështete e pastaj dhe politike, do të bashkëpunojë me shoqata dhe partitë e ndryshme për një politikë për shpëtimin e proceseve demokratike. Pastaj u bë një mjaft diskutim, që ngjallën interes, siç ishin ato për pronën, takën, asistencën; strehimin; çmimet etj. Në fund u lexua platforma elektorale dhe kryetari i kryesisë së komisionit të zgjedhjeve të PR, zoti Aleksandër Cina sqaroi mjaft çështje për përballimin me sukses të fushatës. Korresp. i «Republikës»

KORRUPSION SPEKULIM KORRUPSION MAUNET ANGLEZE ME NDIHMA DHE gjobat e policisë financiare - Pas një odiseje të gjatë burokratike shoqata bamirëse «Ushqeni fëmijët» ancon ndihmat. Populli ynë me filozofinë e tij «ka regjistruar» në memorje edhe një shprehje të formuluar nga njëri?... «Edhe djali i zgjedhur, dhe bënin njerësve s’u bën». Domethënë nëse njeriu ka faj, mëkati e njeriu, dihet edhe se kush. Kësisoj më duket se është rasti ta përmendim këtë frazë. Le të shqetësohemi për shkakun! Mësojmë se qindra e dhjetra shoqata angleze bamirëse që kanë ndërmarrë veprimtarinë e tyre në Shqipërinë tonë të mjerë, kanë marrë urdhrin e prerë që çdo lëvizje të ndihmave duhet të shoqërohet me dokumente. «Ushqeni fëmijët» ka një degë në Tiranë dhe me sa duket nuk pranoi të bëjë mbledhje me qëllim që të vermonte çastin e privat. Garat për këtë u bë Ministria jonë e Bujqësisë, e cila, nëpërmjet drejtorit të saj, zotit Sali Cela, vendosi t’i dërgojë ato në fshatin Lumalas të Korçës, ai zonë e kjo u vendit në fjalë plotësimet katër anglezë të mbledhjes së kësaj nisme. Dhe kështu ditë të bukur, nën dy marunje të murrta që nga Anglia, ngarkuar me plot të mira, maunet janë bllokuar për shkaqe që s’dihet kush i nxori. Policia financiare, me arsye a pa arsye, u vuri gjoba dhe ndihmat mbetën pezull. BARDH SEDARASI (vijon në faqen e 2-të)

NË NUMRIN E ARDHSHËM DO TË LEXONI: - A ka informatorë të ish Sigurimit të Shtetit në parlament

NË KËTË NUMËR: - Pronat e familjes Këllezi - faqen 2 - Pse nuk vijnë deputetët në parlament - faqen 3

PËR HERË TË TRETË PARA KUTIVE TË VOTIMIT KUJT DO T’IA JAPIM VOTËN? - Ravijëzim - Nën një hark të shkurtër kohor, jo më larg se 5 muaj nga plebishiti madh popullor të 22 Marsit, të këtij viti, shqiptarët do t’u drejtohen përsëri kutive të votimit. Tanimë ka dalë në plan të parë një qeveri demokratike me të mirat e të metat e saj, një parlament (dinjitos për hir a mundem disa ngjyrash) spektri jashtë të tij është më i gjerë, një përfshirje tranzicioni, që i ka ngjyrat njerzë të opinionit e një përshtatje e një raport të caktuar (tyre nda) partive politike. Kush e ka njohur drejt që në fillim formimin e të con një rend demokratik evropian, në tani bën hapa të sigurta? Që të lënë pas atë që s’i duhet, s’hyn në punë e duke përvetësuar atë që i bëhet krah në rrugën e tij. Kush ia ka vënë veshin shumë premtimeve të bujshme elektorale të pardjeshme të të gjitha palëve, tani «ka veten» për atë copë e letre, të pasur më kafshër e të hedhur në kutinë e votimit. Dhe sigurisht që te na i vërtetë të qon në skajin tjetër, në atë që deri dje e përgjonte totalisht. Por këtë nalt nuk duhet të jetë lehtë. Këmbana e madhe, që u varën një qetë pushtetmbajtësve, fytyre që e bëjnë luftën kundër komunizmit, kurse vetë, po mos dobtë, duhet tani ta din. Në raste të tjera po u arrinin dorën edhe shokëve. Përsëri për hajër! Tani ka mbetur edhe gjysma tjetër e së vërtetës, për ta bërë të plotë «formacionin» që do t’a udhëheqë të plotë demokracinë. Gjithsesi, kontur do të mbyllet më 26 korrik, dhe shqiptarët, dukshëm vihet re, po e mësojnë lojën demokratike, rregullat e saj. Ka nga ata që janë të kënaqur me ç’kanë arritur, ka nga ata që janë në ekstremin tjetër, ashtu si ka shumë që u shkon përshtat shprehja e popullit: «Bëmi të njerkës punë, pa u folur u dërrm». Dhe nuk do të vonojë 26 korriku. Nuk është as 31 marsi, nuk është as 22 Marsi (jetër). Gjithsesi nuk mund të jetë i [th?]llë. Dy marset e shkuara ezauruan dhe i dhanë «dënimet» e mundjes 50 vjeçare komunisto-staliniste, korriku i ngrohtë i sivjetëm ka tjetër mision. Ai nuk është tamam luftë kundër komunizmit. Demokracia s’ka përse të luftojë më me fantazma. Ai është hap në një rrugë të re dhe do t’i duhet mendësisë e për t’iu përgjigjur. Për të zgjedhur këte «gjysmën tjetër» që la pa zgjidhur 22 Marsin 1992 shqiptarët duhet të shohin ndryshe. Me siguri, më 26 korrik njerëzit e lodhur do t’i raskapitur nga hap e pamundura do ta venë pëlqen e ndaj [..]. Nuk nuk më [t?] me u vërteta. B.S

S’qenka e lehtë të ruhet pavarësia! «Zëri i rinisë» mbështetet nga «Zëri i popullit» S’qenka e lehtë të ruhet pavarësia! -Ra edhe kështjella e fundit e gazetarisë së pavarur, Remzi Lani, misteri i cirkut politik, i cili të gjithë i kishte një dhe të gjithë armiq (pra ishte i pavarur) iu dorëzua. Zë i çuditshëm një portal politik, një burrë me kapelë republikane, vazhdimisht me dosje, vazhdimisht i nervozuar, por asnjëherë me shkak. Viron Kokës! Vironit pra, atij burrit të rrjedhur që ulërin nëpër mbledhje. Nuk dihen shkaqet e «dorëzimit» të kryeredaktorit të «Zërit të rinisë» përballë një trysnie qesharake, kur ai ka përballuar dhe presione sa diktatorët e komunistët, duke mbetur kryeredaktor në kohën e tyre për po thuaj 10 vjet! Mbase Viron Koka ka gjetur pikën e dobët, e cila rrallë u vete në dijë shefit të «ZR», mbase, po përse e përdori pikërisht kundër PR, këtë do ta dëshironim? Përse Remzi Lani qe nka kundër republikanizmit; një zot e di. Thuhet se doktori Koka e ka komplimentuar kryeredaktorin e «Rinisë» duke i thënë se ishte shumë i këndshëm, gati i papërgërishëm, si shoqërues apo jo personal i Kadaresë. Fillimi i TV-së së Rinas do të mbetet i pashlyeshëm në biografinë e Tuaj, në meritat e ekuilibrit Tuaj, paskë qenë doktor Koka, dhe paskësh shefi tha dhe po-ne e botimit të një shkrimi kundër një pjese partie, e cila deri atë cast nuk e kishte ditur se paskësh qenë rinisë kundër! Menjëherë pas «ZR»-së Viron Kokën e ribotoi «ZP»! Kështu zoti Lani fiton pikë edhe nga e majta, edhe nga e djathta, pra si gjithnjë, si gjithnjë, me trarin e ekuilibrit politik. «Republika»