-Njeriu me drogë kapet për pak minuta Opinioni ynë është njohur tashmë se edhe në Shqipëri qarkullon drogë. Aksioni i zbulimit ishte vërtet i pashembullt. Policia e Durrësit kishte disa sinjale, ato i konkretizoi me tej edhe me bashkëpunimin me forcat policore te një shteti fqinj. Ndërkaq prokuroria mori masat e duhura që shpërndarësi i drogës apo poseduesi i saj të kapej me prova materiale. Dhe ndodhi tamam ashtu. Në orën 17.00 në rrethinat e plazhit të Durrësit u arrestua F. Kulla me dy shishe kokainë. Gjithçka u krye në mënyrë të rufeshme. Po në mënyrë të rufeshme u bë edhe kontrolli i banesës. Në keto mjedi[s?] u gjenden 53 SHISHE KOKAINE dhe disa shishe të tjera që dyshohet nga ekspertet për heroine. Kjo sasi kokaine eshte e ruajtur ne shishe peniciline me etikete kineze. (vijon në faqen 2)

e emigrantëve shqiptarë në Greqi Takimi i shumëpritur i Sarandës midis delegacioneve të Shqipërisë dhe Greqisë, i zhvilluar para disa ditësh, edhe pse shpresonte për çeljen e dritës jeshile për rregullimin e problemit të emigrantëve shqiptarë në Greqi, duke rritur numrin e punëtorëve sezonalë me kontratë, mbeti në kuadrin e një premtimi. Përpos kësaj zonja Çudëru deklaroi në përfundim të këtij takimi se “ai nuk ka lidhje me kthimin e refugjatëve shqiptarë” dhe se “qeveria greke distancohet nga veprimet ekstreme ndaj refugjatëve shqiptarë të ndërmarra këto ditët e fundit.” Sidoqoftë edhe pse pala shqiptare në këtë takim vuri në dukje vështirësitë e saj të mira, duket se problemi i refugjatëve shqiptarë në Greqi do të përbëjë edhe në të ardhmen një discordancë midis asaj që thuhet dhe asaj që bëhet konkretisht. Pa dëgjuar ende mirë atë çka u tha e u bisedua në Sarandë, informohemi se vazhdon me ritme të larta “gjuetia” e shqiptarëve që kanë shkuar për të punuar përkohësisht në Greqi. Vetëm ditën e premte në pikën e kalimit kufitar në Kapshticë të rrethit të Korçës janë kthyer me dhjetëra e qindra emigrantë shqiptarë, edhe pse për ta dhe për të tjerë që kanë nevoja të ngutshme ekonomike ishte premtuar nënshkrimi i kontratave sezonale. Pak e vështirë për ta kuptuar këtë qëndrim të ri të autoriteteve greke, kur deklarohet sot e gjithë ditën një zgjidhje bashkëkohore e problemeve me të cilat ballafaqohen sot dy vendet tona. Nëse qeveria greke distancohet me të drejtë nga veprimet ekstreme ndaj refugjatëve shqiptarë, takon asaj dhe vetëm asaj të gjejë arsyet e një sjelljeje të tillë. Kjo do t’i shërbejë më së miri në të ardhmen jo vetëm angazhimeve që merren, por edhe gjetjes së një zgjidhjeje të pranueshme.

Shoku Fatos Nano në Kongresin 1(11) të PP(S)SH mes dy komunistëve shqiptarë në rolet e Marks[it?] dhe Engelsit.

një shpresë për rikthim në shtypin shqiptar [Foto me tabela gazetash.] te sjellë një pervojë të re në shtypin e tensionuar shqiptar. Paanësia politike, karakteri informativ dhe gjithësesi përkushtimi ndaj çështjes kombëtare shqiptare janë ndoshta linjat më të forta që profilin i ri i gazetës “Rilindja” i shpalos lexuesit shqiptar. Në kioskat tona ajo për herë të parë nuk do të ketë në krah gazeta sllave ose greke, por jo rrallë herë do të ndjehet ngushtë Ajo do të jetë e hapur për të gjithë. Ajo do të rrezikojë vetëm atë që do të bëhen të pabesueshëm me referin e keq të disinformimit. 16 faqe informacion nga Kosova e Shqipëria, Maqedonia dhe nga territoret e tjera etnike shqiptare, do të jenë përditë në duart e shqiptarëve, për t’u kujtuar atyre jo vetëm ekzistencën, por edhe radhiten me gjërma shqipe thirrje historike të shtypit grek kundër Shqipërisë, për të “provuar” disidencën e re të gazetarëve të vjetër. Ajo do të ndjehet ngushtë, kur ndonjë gazetë shqiptare do të përpiqet ta lartësojë serbët më parë se kushdo tjetër se “Shqipëria po u dergon tanke në kufi”. Por sidoqoftë, ajo asnjëherë nuk do të ngushtojë vendin e tyre. botohet përditë me 16 faqe dhe shitet brenda ditës në të gjitha vendet e Evropër Perëndimore, në SHBA, Australi. Botimi i saj në Tiranë plotëson spektrin e fundit që është krijuar në informacionin tonë kombëtar, për shkak të diktaturës serbe. Ajo do të dalë sot për të na qetësuar të gjithëve. Shpresojmë të ndihet i qetë dhe shtypi shqiptar që e ka pritur me kohë rikthimin e “Rilindjes”.

Për të paditurit e kësaj bote najvët, shërbëtorët dhe spiunët, asnjëherë e vërteta nuk përjetohet si e mundshme për t’u shpalosur

Ajo do të shitet sot në kioskat tona ende të pankartuar[a?], përkrah simotrave të saj me gjërma shqipe. Tri vite më vonë pas përpjekjeve serbe për harrësë, del para lexuesve shqiptarë për t’u kujtuar atyre që dëshën të harrroheshin shqiptarët me një jetërin se ata dinë të jetojnë më njëri - tjetrin. Rilindja botohet sot në Shqipëri. Një shtëpi botuese me rreth 200 gazetarë përpiqet të afte, më energjike. Kështu që intelektualët kosovarë dhe "Republika" kanë vepruar me seriozitet të gjithanshëm. Propaganda moniste enveriane kurrë nuk veproi në këtë mënyrë, qoftë për mungesën e plotë të seriozitetit, qoftë se regjimi i E. Hoxhës nuk e kishte ndërgjegjen të pastër për çështjen kosovare, ishte implikuar keq rysh gjatë luftës. Rilindja botuese për ideologjëve. Të dyja palët kanë qenë dhe janë në aleancë të ngushtë në këtë kryqëzatë të kobshme të imponuar me energji të harbuar. Ideologu kryesor serbomadh është Çubriloviqi, pa njohur programet (elaboratet) e tij, nuk krijon dot ide në luftë të serbomadhësisë. V. Çubriloviq (lindi më 1897) qysh në rini u tut në lëvizjen nacionaliste serbe; mori titullin doktor në Universitetin e Beogradit, ku punoi si profesor në fakultetin e filozofisë, qe anëtar aktiv i “Klubit serb të kulturës”, një nga vatrat teorike të shovinizmit serb (pikërisht këtu, ai më 16 mars të 1938, paraqiti elaboratin “Shpërngulja e arnautëve”). Gjatë Luftës hyri në PKJ dhe në frontin e 1944 dorëzoi udhëheqës epope të listike elaboratin e dytë “Problemi i pakicave në Jugosllavinë e re”. Ka qenë në funksione të larta: ministër, drejtor i Institutit Ballkanologjik, anëtar i Akademisë Serbe të Shkencave dhe i Akademisë së Shkencave të BRSS etj. Të dy elaboratat formulojnë strategjinë serbomadhe dhe përbëjnë platformën e veprimeve dhe propagandës zyrtare të shtetit të Millosheviqit, shtetit më agresiv në kohët e saja. Teoricieni i dytë i antis shqiptarizmit është Ivo Andriq. Në këtë intelektual shumë të njohur në botë, sikur bën ideologëve. të harbuar. Çubriloviq dhe Andriq - kampionët e antishqiptarizmit serbomadh Boshtin e trashëgues e përbëjnë dy “elaboratet” (memorandumet) e Vasa Çubriloviqit. Në vitin 1938 dhe 1944; “Raporti Ivo Andriq 1939” Konventa Jugosllavo - Turke e 1938 për shpërnguljen e shqiptarëve nga Kosova. Po qe se në boshtin do të ishin përfshirë edhe ndonjë dokument tjetër (pjesë nga Memorandumi i Akademisë Serbe të Shkencave, teza e Tivarit të 1989, që qeveria e Jugosllavisë parapai në botë), do të mund të thoshim se lexuesi kishte në duar dokument kryesor të teorisë së dhunës së serbomadhësisë të hartuara deri sot. Në broshurë bie në sy simboza e pandërprerë 100-vjeçare midis veprimtarisë praktike antishqiptare të qeverive serbo-jugosllave të ideologëve. të harbuar. Çubriloviqi dhe Andriq - kampionët e antishqiptarizmit serbomadh Boshtin e trashëguar e përbëjnë dy “elaboratet” (memorandumet) e Vasa Çubriloviqit të vitit 1938 dhe 1944; “Raporti Ivo Andriq 1939”. Konventa Jugosllavo - qe se në boshtin do të ishte të qeverive serbo-jugosllave të ideologëve. të harbuar. ▸ Bynimi strategjik i serbomadhënieve Ai mbetet i pandryshuar qysh nga mali i madh XIX. Kur u arrit pavarësia e bashkjetojnë dy personalitete të famshëm të tij: Sekti Doktor Xhekil (i romantit të famshëm të Stivensonit), që ishte shkencëtar i zoti, por meqë ishte infektuar gjatë një eksperimenti gjenetik, herë pas here transformohej në një përbindësh dhe kryente krime të llahtarshme. Andriqi është shkrimtari më i shquar jugosllavë në shekullin tonë, autor romanesh e novelash realiste; mori çmimin Nobel për romanin e njohur “Ura mbi Drin”. Por ai ka qenë dhe diplomat dinak, këshilltar i afërt i kryeministrit M. Stojadinoviq, që brante një kurs antishqiptar të egër. Në janar 1939 Andriq hartoi për Ministrinë e Jashtme raportin “Mbi problemin shqiptar”, të ngjashëm me elaboratin e Çubriloviqit. Ja një rast tjetër i dublimit të personalitetit: Dobrica Qosiq është shkrimtar i talentuar, autor i romanit të bukur mbi Luftën antifashiste “Dieli është larg”. Por ai tani qëndron në postin e presidentit të Federatës serbo-malazeze dhe mban përgjegjësi për politikën shoviniste të Millosheviqit. Ja deri në ç’gjendje e intoksikon nëngjegjen e inteligjencës serbe helm i shovinizmit. ▸ mali i madh XIX. Kur u arrit pavarësia e Serbisë; formulohesh kështu nga Çubriloviqi (1938): “Trekëndëshin shqiptar, krahinat që ndodhen në veri e në jug të Malit të Sharrit”, (pra të trojet e Kosovës e Maqedonisë shqiptare) - e ka për detyrë ta shpërbëjë shteti ynë i sotëm, kjo qendron si detyrë e madhe jona shtetërore.” Me “shpërbërjen e trekëndëshit” nënkuptohen dy objektiva, njëri më mizor se tjetri: së pari, kolonizimi (apo serbizimi), dmth të sillet në trojet shqiptare një masë fort e madhe serbo-malazeze kolonësh për t’ia ndryshuar në themel ngjyrën etnike trojeve shqiptare. Së dyti, të zbohen jashtë kufijve të Jugosllavisë pjesa më e madhe e shqiptarëve, mundësisht të gjithë. Këto katastrofëm ethnocidi që do të të paktën mbi 1.5 milionë shqiptarë, gra, burra, fëmijë e pleq - Çubriloviqi me cinizëm e emërton me termin eulmetik të pa fajshëm “pastrim etnik”. Shqiptarët, thotë ai, është e pamundur të zbrapsen vetëm me anë të kolonizimit gradual. Ky është i vetmi popull që arrin gjatë një vëllëjovarit të fundit po vetëm të mbahet në bërthamën e shtetit të tyre të Bajanë dhe Zeta, por edhe të na gjallë domë.” Këtu pa dashur Çubriloviqi pranon qëndresën. (Vijon në faqen 4) Numri i parë i gazetës "Rilindja" në Zvicër, 7 Maj 1992

Për të paditurit e kësaj bote navët, shërbetorët dhe spiunet, shpalosur në të nesërme, sado të largët apo të afërt. Hekuran Isai, si ministër i Brendshëm, përbënte një nyje të fortë për portretin e Alisë. Ai mund ta prishte, por dhe mund ta ndreqte Ndregja nuk mund të bëhej në goftë se ministri i Brendshëm do të lavdëronte shefin e vet, sepse ministri kishte në kurriz jo vetëm fajet që e përkisnin nomenklaturës së tij të rëndë, por ishte e mundshme që t’i viheshin edhe faje të tjera. Ai asgjësohej vetëm me një mënyrë - me autogol. Dhe autogoli bëhej duke i injektuar atij shpresën se forcat demokratike në portretin e Hekuran Isait do të shihnin një njeri të pafajshëm, viktimë e kohës, baxhan. Për këtë arsye atij iu çua një përfaqësues shumë (vijon në faqen 3)

E çmendura N. doli në sheshin Skënderbej veshur me kapotë ushtarake, çizme dhe kasketë. “Sot do të mbush piedestalet”, thirri ajo. Menjëherë pas saj u mbodh jo vetëm turma që mbush sheshin, por edhe kryetarë partish politike, akademikë e profesorë pa vepra etj. Në fillim e çmendura N. iu drejtua piedestalit të Enverit. Hip lart dhe filloi: “Unë jam Enveri. Unë jam Nexhmija. A ka fjetur Enveri me Nexhmijen? Unë për këtë nuk kam dijeni. Enveri vetë, në 150000 faqet e veprave të tij (siç i ka numëruar Sevo Tariku) nuk e thotë asnjëherë. Nexhmija vetë në 1500 faqet e fjalimeve kundër revizionizmit nuk e thotë asnjëherë. Unë shpall një konkurs. Të vijnë të gjithë punonjësit e Institutit të marksizëm-leninizmit këtu. Të vijnë edhe ato 66 komisionet që ngriti Soto Lazri e Agim Popa më 1988-ën për të mbushur kompjuterat e Muzeut me skedat e veprave të Enverit. Kush të gjejë një rresht në veprat, ku të shkruhet se Enveri ka fjetur me Nexhmijen, unë i liroj vendin në piedestal. Unë kam lexuar vetëm librin ‘Kur lindi Partia’. Aty Enveri shkruan vetëm se ka fjetur me Malin Popoviqin. Çfarë doli nga kjo? Doli Partia. Për këtë nuk ka faj Nexhmija. Ndaj të lirohet. Përveç arit të tregtarëve të vjetër, t’ia falim edhe arin e tregtarëve të rinj, po të thotë si është puna.” E çmendura N. zbriti, dhe e shoqëruar nga turma, shkoi te sheshi para Galerisë së Arteve. U ngjit në piedestalin e Stalinit dhe filloi: “Unë jam Stalini. Unë jam Nadia Allilujeva. Unë e kam fajin që martova Stalinin me Nadian. Ta kisha martuar me Nexhmijen ta shihnit kush do të vriste veten. Shqipëria do të ishte bërë superfuqi dhe Enveri do të shkruante veprën ‘Dy superfuqi - popuj miq’. Pastaj ajo zbriti shpejt dhe pa i lënë kohë turmës të bërtiste, u ngjit me vrap te piedestali i Leninit. ‘Unë jam Lenini. Unë jam Krupskaja. Krupskaja ishte shterpë. Jo. Lenini ishte shterpë. Unë e kam fajin që martova Leninin me Krupskajen. Ta kisha martuar me Nexhmijen dhe ta shihnit si bëhej Stalini sekretar i përgjithshëm i partisë? Rusia do të kishte shpëtuar. Po do të kishte shpëtuar edhe Shqipëria.’ E çmendura N. u mendua një çast dhe tha se kërkonte makinën për të shkuar te piedestali i Marks[it?]. Në veturë e Partisë së Fqinjesë së Mirë iu afrua dhe bashkë me turmën shkuan te piedestali i Marksit. “Unë jam Marksi. Unë jam Engelsi. (Jo, u dejha në Zë nga turma. Gruaja e Marksit ishte Zhenj.) E çmendura N. dëgjoi me sy nga qielli dhe me një nënshehtësi talëse vazhdoi: ‘Unë jam Marksi. Unë jam Engelsi. Edhe unë kam menduar më parë se gruaja e Marksit ishte Zhenj. Ta kisha martuar me Nexhmijen dhe ta shihnit në do të binte rahat. Nuk do të lodhej 145 vjet duke lexuar me stomak në dorë veprat e Marksit. Unë e kam fajin. Proletarë të të gjitha vendeve të urinu[a?], më falni!’ KRONIKANI

Fatos Nano, Namik Dokle dhe Gramoz Ruçi nisen me avion për në Kubë të ft uar nga Fidel Kastro. Sapo avioni ngrihet në qiell, Fatos Nano nxjerr nga kuleta një njëmijëlekësh dhe thotë: - Po e hedh këtë që të gëzohet ndonjë i paprivilegjuar. - Me mirë hidh dy 500-she. Ashtu gëzohen dy të paprivilegjuar,- thotë Gramoz Ruçi. - Unë them hidh dhjetë 10-she që të gëzohen dhjetë të tillë,- ia pret Namik Dokle. Një udhëtar që i dëgjoi u thotë: - E di ç’bëni ju? Hidhuni poshtë që të tre që të gëzohet gjithë Shqipëria. A. P