Presidentit të Republikës së Shqipërisë z. Sali Berisha Kryesisë së Kuvendit Popullor Kryesisë së Këshillit të Ministrave Më 1 dhjetor 1992 Këshilli Kombëtar i Partisë Republikane vendosi organizimin e një peticioni ku populli të shprehej mbi: 1. Kthimin në Parlament të Ligjit “Për tokën” me qëllim që ai të ndërtohet mbi bazën e pronësisë së trashëguar. 2. Kthimin pronarëve të ligjshëm të trojeve, banesave, dyqaneve, depove, punishteve e fabrikave. 3. Shpalljen të pavlefshme të të gjitha ligjeve të regjimit komunist të shtetëzimeve e sekuestrimeve. Shprehja e iniciativës direkte të popullit me anën e këtij peticioni tregon për ndërgjegjësimin e tij se prona private dhe iniciativa e lirë janë dy hallka të paracaktuara të zhvillimit të ekonomisë shqiptare, si dhe ndreqja e padrejtësive komuniste, gur prove për mbarëvajtjen e demokracisë. Edhe pse realizimi në praktikë i këtij peticioni hasi vështirësi e pengesa nga forca të caktuara politike, ai u nënshkrua nga 240 mijë shtetas me të drejtë vote. Kjo shifër në realitet duhet të ishte më e madhe po të kihet parasysh se nënshkrimi i peticionit nuk u shtri në një pjesë të Shqipërisë ku populli me vullnetin e tij është kthyer faktikisht në pronat e veta. PR vëren se idetë themelore të peticionit në përgjithësi u reflektuan në Ligjin “Mbi kthimin e pronave” në qytet me gjithë mangësitë e paqartësitë e tij, kurse për sa i përket amendamentit të Ligjit “Për tokën” ai jo vetëm nuk bëri ndryshime me karakter demokratik, por përkundrazi rikontirmoi qëndrimin thellësisht të padrejtë dhe komunist të mbajtur ndaj ish-pronarëve të ligjshëm. Për më tepër amendamenti u miratua në një kohë kur në disa zona të vendit fshatarët janë kthyer faktikisht në ish-pronat e tyre. Duke pasur konsideratë dhe besim tek qëllimi dhe vendosmëria juaj për ta futur vendin tonë në rrugën e zhvillimeve demokratike dhe ekonomike apelojmë veçanti të Ligjit “Për

Andreoti, i akuzuar për lidhje me mafian, kërkon vetë t’i hiqet imuniteti, i gatshëm të përballojë drejtësinë... Fatos Nano (politikan shqiptar) mobilizon Partinë Socialiste, grupin e saj parlamentar, të mbrojë Fatos Nanon (?!!) Një material jo i vogël, i paraqitur në Parlament rreth çështjes së ndihmave, korrupsionit dhe shpërdorimeve me to, ku akuzohen e denoncohen në organet e drejtësisë njerëz konkretë: Ramiz Alia, Adil Çarçani, Fatos Nano, Shkëlqim Cani. Një ballafaqim rreth kësaj teme në TV, (ndoshta i panevojshëm po të kemi parasysh se çështja u ka kaluar organeve të drejtësisë) midis të tjerëve i ftuar edhe Fatos Nano, që për habinë e të gjithëve, në vend që të paraqiste argumente e fakte për të kundërshtuar akuzat, bën humor me cinizëm e papërgjegjshmëri. Një gazetar, “Zëri i Popullit”, që ka ngritur një fushatë në mbrojtje të Fatos Nanos, në fakt duke akuzuar gjithë Partinë Socialiste. Dhe të pyesim, çfarë tjetër mund të realizojë logjika e verbër Nano dhe verbëria e të tjerëve që e pasojnë. Ajo që është shumë e qartë deri tani është fakti se, për mbi 8 milionët e dollarëve të ndihmave që janë grabitur popullit në periudhën më të uritur të tij. Kontrolli i Shtetit akuzon njerëz konkretë, midis të tjerëve edhe zotërinë Fatos Nano. Zotëria Fatos Nano nuk akuzohet si deputet i Partisë Socialiste. Edhe nëse do të akuzohej si deputet i Partisë Socialiste, kjo, në e do mendja, nuk do të thotë se akuzohen gjithë deputetët e PS, pra, nëse akuzohet deputeti Nano, nuk akuzohet Servet Pëllumbi, Leontiev Çuçi, Namik Dokle, Kastriot Islami deri tek (vijon në faqen 2) Në emisionin televiziv të datë 3. 5. 1993 Fatos Nano përballë Kontrollit Shtetit pyeti: “do të desha të bëj një pyetje nëse organet homologe të shtetit italian, drejtësia italiane ka konkluduar diçka deri më sot (apo më vonë) për parregullsi në ndihmat e dhëna Shqipërisë?” Redaksia e gazetës “Republika” ka publikuar para do kohësh shtetësimin e shtetit italian të shprehur nëpërmjet senatorit Xhorxhio de Xhuzepe. Pas pyetjes të z. Nano ne po e ribotojmë këtë material Pyetje për përgjigje me shkrim të senatorit Xhorxhio de Xhuzepe drejtuar Kryetarit të Këshillit të Ministrave dhe Ministrit

Ose Milosheviçi shpërblen Micotaqisin (me paratë e të tjerëve) Dikush, nga qejfi apo mosdija, tallet me Ballkanin. Nga kronika e gjatë e marrëdhënieve të diplomacisë evropiane me popujt ballkanikë, duhet të ishte caktuar krijuar përytyja se fset [?] marrëdhëniet e këtyre shteteve dhe të ngjashme shahen [?]. Që diplomacia ndërkombëtare në një kohë kur në platana [?] e ka nisur ka plaguar [?] çdo gjë të flasë, e quan të udhës që këto balanca konfabile e slagjeve. Diplomacia e spektakleve vjen në funksion të një qëllimi. Ndryshë në kuptim ka në këtë funksion të parë. Ndryshe kuptimi ka qëllim Milosheviç dhe shpërblime me paratë e të tjerëve. Milosheviçi [?] shkoi në të ashtuquajturin parlament të serbëve të Bosnjës për t’i “bindur” në nënshkrimin planin e paqes të Gjenevës. (Është në një çast të [?] Milosheviçit, në shumë [?] vendin e tij, kush ka vend të [?] diskutimit. Por edhe në [?] Milosheviçi u shfaqën [?] e ardhshme, për së vërteti [?] kryesore e gjithë vëmendjes së diplomacisë ndërkombëtare. Përse [?] diplomacia ndërkombëtare? Diplomacia është një [?] 1990 në skenë e së të tërë spektakleve sa tash e tuje do të më shihni mua në skenë. Në mitologjinë greke rrëfehet se kur një herë Herkuli do të shkonte një shkëmb të madh që kishte zërë rrugën, një mizë e vogël e dërgoi në trupin e tij. Pas heroi mitologjik e trokiti përfundim [?], mizë e dërgoi me të lënë në skenë. Kuptohet që po shihmit e bëj edhe Milosoviç [?] më dhe. Në një kohë që NATO, Kinton [?] dhe Komuniteti Evropian bënin [?] Milosheviçit të ndihmojë bandën e Karaxhiçit në Mosha në parë me paratë e NATO-s. Diplomacia greke bën “si [?] atë unë” Milosheviç dhe thotë bëri [?] nga Athina e [?] në [?] se duke [?], vuri pasur [?] diplomacinë greke si [?] e diplomacisë. Diplomacia humanitare dhe nga baza, në një kohë të këtij [?], kjo çka hall [?] Evropiane në [?] na [?] një [?] në [?] në një [?] diplomaci, [?] e spektakleve apo spektakle diplomatike?

Evropa duhet të dijë se në Ballkan detajet mund të shkatërrojnë tërë punën e diplomacisë evropiane për krizën. Sepse një shfaqje të përgatitur gjatë e me kujdes, mund ta prishë edhe elektricisti i ngarkuar me dritat. Sepse elektricisti mund t’i mbushë mendjen vetes se është më i rëndësishëm se regjisorët e aktorët. Sepse elektricisti mund të dalë në skenë e të thotë spektakleve se tash e tutje shkëmb të madh që kishte zënë tij. Pas heroi mitologjik e trokiti përfundim [?], po shihmit e bëj edhe Micotaqis më 14.10. [?] Milosheviçit të ndihmojë bandën e Karaxhiçit në Mosha [?] me paratë e NATO-s, diplomacia greke bën “si [?] atë unë” Milosheviç dhe thotë bëri [?] nga Athina e [?] në [?] se duke [?], vuri pasur [?] diplomacinë greke si [?] e diplomacisë. KOSTA TOMORRI

-Zoti ambasador, në gazetën “Zëri i Popullit” dt. 14 prill 1993 thuhet: “Nga burime të mirinformuara merret vesh se nga 23 marsi i kaluar ka filluar marrja në pyetje e shqiptarëve emigrantë në Gjermani. Ky proces do të vazhdojë deri më 23 maj... Merren në pyetje çdo ditë 300-400 shqiptarë. A i përgjigjeni kjo të dhënave që dispononi?” -Zoti ambasador, në gazetën “Zëri i Popullit” dt. 14 prill 1993 thuhet: “Nga burime të mirinformuara merret vesh se nga 23 marsi i kaluar ka filluar marrja në pyetje e shqiptarëve emigrantë në Gjermani. Ky proces do të vazhdojë deri më 23 maj... Merren në pyetje çdo ditë 300-400 shqiptarë. A i përgjigjeni kjo të dhënave që dispononi? - Pasi lexuam artikullin e “Zërit të Popullit”, u interesuam në Gjermani për problemet që shtroheshin në të. Marrja e të dhënave të sakta zgjati njëfarë kohe. Të tërë azilantët, e çfarëdo vendi, po i nënshtrohen një procesi të përshpejtuar pyetjesh për argumentet e kërkimit të azilit. Ky përshpejtim nuk ka të bëjë në asnjë mënyrë vetëm me shqiptarët. Gjithsej janë pyetur rreth 900 shqiptarë. Jo 300-400 në ditë, por në tërësi 900. Ata janë marrë në pyetje së bashku me azilkërkuesit e kombësive të tjera duke synuar në përcaktimin e qartë, sipas kushteve tona, se kush ka të drejtë për marrjen e azilit. Nuk i nënshtrohen kësaj procedure shqiptarët që kanë leje qëndrimi si ata që u futën në ambasadën gjermane në korrik të vitit 1990. - Në artikull shkruhet se ministri i Jashtëm, Serreqi, ka thënë: “Shqipëria është një vend demokratik..., në të nuk ka më të persekutuar politikë...” pa u thëlluar se kjo mund të sjellë shqetësime. A qëndron një shqetësim i tillë? - Sigurisht që në Gjermani dihet se në Shqipëri nuk ka më persekutime politike. Por ministri i Jashtëm Serreqi dhe ambasadori Zagoriani janë përpjekur që edhe shqiptarëve që nuk u jepen të drejtat e azilit, të mund të qëndrojnë në Gjermani. Kjo pasi gjendja ekonomike në Shqipëri është tepër e vështirë. Këta njerëz në të ardhurat e tyre mund të kontribuojnë në mbajtjen e familjeve në Shqipëri e drejta e qëndrimit për ata që u refuzohet e drejta e azilit u është lënë në kompetencë ambasadës gjermane. Ata vendosin nëse do të mbahet ose largohen azilanti. Me përjashtimin e diplomacisë shqiptare dhe natyrisht dhe në mbështetjen e ambasadës shumë prej janëve [?] që treguar të gatshëm për të qenë shqiptarë, të çështjen e duhen mbajtur emigrantët shqiptarë në Gjermani. Pa dyshim kjo është në funksion të atij të mirë që kanë krijuar vetë emigrantët. Marrja e të drejtë së qëndrimit lehtësohet tepër nëse ata janë të punësuar, (vijon në faqen2)

Në lidhje me kallzimet e bëra në gazetat italiane e shqiptare rreth tregullimeve të mëdha të vërtetuara në zbatimin e planit të ndihmave premtuar nga vendi ynë në favor të popullit shqiptar, i nënshkruari pyet: 1. Nëse është e vërtetë që çmimi i paguar për blerjen e produkteve ushqimore ka qenë më i lartë në mënyrë të theksuar, për disa lloje madje tri herë më i lartë, kundrejt atij të tregut ndërkombëtar. Nga disa fatura ka rezultuar, për shembull, se orizi është paguar me 724 $ për 1 ton, kur çmimi i tregut është 320 $; mishi i konservuar është paguar me 7200 $ kundrejt 1800 $ të çmimit të tregut. 2. Nëse rezulton që ndihma e jashtëzakonshme për të mbështetur sistemin shkollor shqiptar, në shumën 5 miliardë lire, për furnizimin me fletore e materiale të tjera, ka mbërritur të paktën në minimalet tek marrësit e vërtetë. 3. Çfarë roli ka pasur ngatërrestari Hajdin Sejdia, kujdestari i interesave të familjes Hoxha, i cili ia pati arritur që ndihmat të vinin të garantuara nga “Levant Co” e Barit dhe të shpërndaheshin nga Iliria Holding, shoqëri me të cilat do të ishin të interesuar të afërmit e presidentit shqiptar Ramiz Alia. I nënshkruari kërkon të dijë nismat e zbatuara për të ndalur spekulimet e poshtra mbi urinën e një populli. I nënshkruari kërkon të dijë, më në fund, se sa miliarda, nga 10 të parashikuara, janë përdorur deri më sot, për blerje të të mirave materiale për shqiptarët. Romë, më 18 dhjetor 1991

E çmendura N. e Tiranës ditën e hënë, pothuajse gjithë paraditen, përshkoi me ngasje tërë bulevardin kryesor të kryeqytetit, duke shpërndarë afishe të mëdha të shkruara me bojë të kuqe të trëndafilit. E çmendura N. e Tiranës ditën e hënë, pothuajse gjithë paraditen, përshkoi me ngasje tërë bulevardin kryesor të kryeqytetit, duke shpërndarë afishe të mëdha të shkruara me bojë të kuqe trëndafili. Mjaft prej këtyre afisheve të Muzeu kombëtar dhe Pallati i Kulturës. Kuriozët që rendnin pas afisheve, pasi e çmendura N. për herë të parë u shfaq e belbët, gjetën në afishet e mëdha me bojë trëndafili vetëm një lajmërim të zakonshëm: “Në pasdite ju pres të podiumi i përmendores së shokut Enver. Hyrja falas.” Dhe vërtet të nesërmen mbasdite ajo u pa pikërisht e hipur në këtë podium. Por ajo që i mbloi kurreshtarët e shumtë nuk ishin afishet e shpërndara një ditë më parë, por një si “sajuar me në një kostum të zi, një si manekin me syze e me kravata të kuqe, vila, të cilin e çmendura N. e fshiu zvarrë nëpër qendrën e Tiranës deri në hipi në podium dhe iu drejtua njerëzve: “Ju kam thirrur se dua t’i bëj një intervistë të posaçme shokut Fatos Nano, që të t’i gjithë e shihni që e kemi midis nesh, në krahun tim.” Nuk kuptohej se sipas këtyre fjalëve dollardët me kostum e me kravate të kuqe mori një pamje prej kadaliste e qeshëdishëm. “Shoku Fatos, a e drejta e çmendura, a e pranoni se mua, në mbarë shqipërinë të bëj intervistë dhe të gjithë popullit i janë vjedhur gjysma e ndihmave? Pas kësaj pyetjeje e çmendura e Tiranës shkonte përpara pas dordolecit i cili vazhdimisht buzëqeshte dhe nuk u kuptua se si, por vetëm duket sikur niste dordoleci e jo e çmendura që ishte pas tij.” “Nuk e përgjigj dordoleci, nuk paraqykojmë ndihmën vëllazërore të popullit italian, ne nuk paragjykojmë që gjithë shqiptarët donin ndihmat duke ardhur në Tiranë për t’i marrë. Fati që duken shifrat, se njerëzit kishin marrë një e një në vend një dhe nuk u dijtën sa ushqim ka qenë dërguar.” Nuk mund të kërkojmë që ndihmat të ishin të gjitha ushqime të thata e të rendë. Lëndët kishin të domosdoshme për barë që të gjithë të parpiluqurve. Nëse këta të parpiluqurit akuzohen, duhet të dinë se deri atëherë ata nuk ekzistonin. Vetëm PS zbuloi dhe i ndihmon të parpiluqurit. E çmendura N.: “Shoku Fatos, ju akuzoheni se keni marrë pjesë në këto lloj ndihme korrupsion të ndihmave.” Dordoleci: “PS paraqet një alternativë evropiane moderne. PS është ekzistencë në punë të mbrojtjes së popullit. PS është Shqipëria, është Iliria e Shqipërisë.” E çmendura N.: “Shoku Fatos, mallrat e ndihmave janë blerë me çmime të larta, deri dyfish. Janë bërë apo janë shënuar në dokumenta?” Dordoleci: “Është e domosdoshme të kuptohet edhe nga shpresa e të parpiluqurve perspektiva e alternativë që shtrihen. Në edhe në kushtim me zakinin e Levante co, realizuam një perspektivë. Nëse çmimet e mallrave do të ishin të larta në dokumenta, atëherë populli do të na thoshte, se mall që blihet në është jo me vlerë, prandaj në i mbështet çmimet dhe në dyfish. Kështu ngopet populli i uritur, edhe Avni Levante, por edhe ne.” Pas kësaj përgjigjeje, prapë dordoleci ishte mbuluar shumë kurreshtarë nga zhurma politika. Dikuish [?] me sa forcant [?] rendi arrestuan të emërdhyrën N. e Dordolecit. By the që e ndoqën këtë stote e pasazone edhe ne e çmendura N. Për ndihma që kanë evropa e marru [?] nga gazetarë revistë [?] këtë shkrimi viroj vetën me lënë?

VIII III i Botimit Nr. 192 Organ i PRSH Del çdo të DIELË dhe të ENJTE E Enjte 6. 5. 1993 Çmimi 5 lekë