Në Kukës: Në Kukës nuk u respektua dialogu. Pushteti dhe shteti nuk bënë atë që duhej bërë. Problemeve të lëna pas dore, iu përgjigjen me javashllëk, kurse në pikë kritikë të ngjarjeve ranë pre e momentit të intolerancës. Shqetësimi në Kukës është real, jo i stisur. Edhe pse i trashëguar, ai nuk mund të zgjidhej me praktika të trashëguara. Nuk mund të mos përmendet se është një hall i 27 fshatrave, një hall i vjetër, tepër i njohur, përpara të cilit nuk mund të thuhet se u gjenden të papërgatitur. Në Kukës ka një pushtet lokal që ka detyrimet e tij, ka edhe forca politike që duhet të bëhen të përgjegjshme për politikat dhe mjetet e politikave të tyre. Kukësi ka deputetët e tij, nëpërmjet të cilëve hallet e njerëzve duhet të bëhen të pranishme deri në majat e shtetit, i cili padyshim është edhe i kuksianëve. Realisht shqetësimi i kalon kompetencat e pushtetit lokal. Zgjidhjen duhet ta ofronte Qeveria. Nuk mund të mos përmendet numri 26 i të plagosurve, edhe pse pjesa më e madhe e të cilëve janë prej radhëve të forcave të rendit. Intoleranca nuk është e një pale dhe asnjërës palë nuk mund t’i tolerohet. Shumë kohë është humbur për zvarritjen e zgjidhjes së problemit. Ndonëse i ka rrënjët tek e shkuara, nuk u bë përpjekje në kohë, për ta fituar këtë humbje kohe. Madje duket se u humb kohë tjetër. Mungoi qetësia dhe dëshira e plotë për të gjetur një zgjidhje, e cila nuk është e pamundur. Por asnjë zgjidhje nuk mund të vijë prej ashpërsisë dhe mungesës së predispozicionit për ta kërkuar atë. Janë banorë të 27 fshatrave dhe pjesa më e madhe e kësaj popullsie mund të gjykohet si të arsyeshme. Kjo është arsye e mjaftueshme për ta gjetur qetësinë e kërkuar nga rasti. Kjo është edhe arsye për të mos i parë kërkesat në bllok. Midis grevistëve gjandan dhe elementë që duan të mbartin të pasurshmën dhe të ushqejnë intolerancën, por pikërisht për këtë duhet frenuar toleranca. Është në natyrën dhe praktikën e demokracisë të kërkojë pa asnjë kusht dialogun, aq më shumë kur është fjala për një çështje të tillë. shoqatë legale dhe kërkesa njerëzore. Forca, kur del nga natyra e shtetit, dashur pa dashur, tenton ta komprometojë atë. Dhe gjithnjë forca lind forcën me kahe të kundërt. Tërë problemi qëndron në atë që në vend të forcës duhet të mësohemi të përdorim dialogun dhe tolerancën. Por më parë kjo duhet të jetë e dëshiruar. Qeveria duhet të hyjë në ujdi me grevistët, por edhe grevistët duhet të dinë të ndajmë atë që kërkojnë. Është e natyrshme që të kërkohet kompensim për truallin e përmbysur dhe shtëpitë atje, por tingëllojnë absurde kërkesat për bashkëpronësi në hidrocentralin për të cilin ka investuar mundi dhe djersa e tërë shqiptarëve. Duhet të ketë një plan të pranueshëm nga të dy palët, por ai nuk duhet kërkuar të zbatohet brenda një dite dhe kurse si kërkohet me rrugë të ashpra. Shteti është shtet dhe ai nuk duhet provokuar deri në atë shkallë sa të vihet në dyshim pafuqia e tij. Rruga kombëtare për asnjë shkak nuk duhet bllokuar. Banorët e fshatrave të përmbytura u gjetën pa tokë dhe pa shtëpi, dhe këto ata duhet t’i kërkojnë, por këto nuk ua ka humbur qeveria dhe as duhet t’ua premtojë se ua kthen opozita. Është fjala për njerëzit dhe me ta nuk luhet. Një plan rregullues duhet të ndërtohet së bashku, konkret dhe me afate të sakta dhe kjo do të sillte rënien e tensioneve. Kërkesat e paarsyeshme ndodh të sjellin edhe reagime të paarsyeshme, por kjo besojmë se nuk i intereson askujt. Duhet të dëgjohen edhe zërat e forcave politike aty, por qartazi; këto duhet të shfaqin konstruktivitetin dhe jo të kundërtën. Sidomos, prania e elementit jo të ndershëm që do të përfshinte intolerancën në Kukës, nuk do të thotë se zbeh domosdoshmërinë për një zgjidhje reale dhe të pranueshme. Qeveria nuk duhet të heshtojë. Edhe nëse për një moment intoleranca ia zuri vendin dialogut, duhet që të rikthehemi menjëherë tek ai: Dialogu. S’ka tjetër zgjidhje.

Dje paradite, në një nga sallat e presidencës, Presidenti Berisha u përgjigj për 70 minuta para gazetarëve. Ai e filloi konferencën e shtypit duke iu përgjigjur pyetjes për “marrëdhëniet me Greqinë pas deklaratave të fundit të zëdhënësit të qeverisë greke, Venizellos”. Presidenti tha se “kam qenë i vendosur të punoj që jo të ngrihen, por të ulen tensionet midis dy vendeve”. Ai i nëvizoi që varet më tepër se cilën vijë do të përfaqësojë politika greke - politikën evropiane, principet e Mastricht dhe KSBE, apo politikën e vjetër bizantine. Nëse do të ndodhë kjo e dyta, marrëdhëniet do të jenë të vështira. Takimin e Zyryhut Presidenti e vlerësoi pozitiv sepse “të dyja palët treguan vullnet për trajtimin e të gjitha problemeve”. Në këtë kontekst Presidenti Berisha përsëriti qëndrimin e njohur të qeverisë shqiptare për problemin çam duke e cilësuar atë “të pamohueshëm”. Për ecurinë normale të marrëdhënieve midis dy vendeve, Presidenti Berisha theksoi se asnjë qeveri greke nuk ka ratifikuar Protokollin e Firences (protokoll ku janë të fiksuara kufijtë midis Shqipërisë dhe Greqisë nga Forcat Aleate më 1945) I pyetur për deklarimet e Sekretarit britanik të Shtetit, Hog, në lidhje me Kosovën, Presidenti Berisha vlerësoi misionin e z.HOG dhe theksoi se vendosja e dialogut dhe rindërtimi i institucioneve dhe ka mbështetjen time të plotë dhe të Shqipërisë për politikën që ai ndjek për zgjidhjen e problemit të Kosovës”. Çdo insinuatë në këtë drejtim Presidenti e cilësoi si “fantazi të qëllimshme të shtypit serb”. I pyetur për marrëdhëniet ndërmjet Shqipërisë dhe Italisë, presidenti Berisha përmendi ndihmën e madhe që Italia i dha Shqipërisë në ditët e veta më të vështira dhe tha se Italia dhe Shqipëria Italia kryeson investimet në Shqipëri. Për kërkesën për zgjidhje të parakohshme nga PS, ai tha se “kjo është një kërkesë permanente e opozitës dhe unë ende nuk e kam kuptuar se kur kjo kërkesë bëhet seriozisht”. Presidenti citoi këtu sidokqoftë, pas 700 ditësh do të zhvillohen zgjedhjet. Në përgjigje të një pyetjeje për “tronditjen e koalicionit trepartiak” (PD, PP, PSD) presidenti tha se “koalicioni ka qenë dhe mbetet një ‘koalicion serioze’ dhe se ‘rezultatet e arritura gjatë dy vjetëve kanë qenë impresionuese’”. Për grevistët e urisë në Kukës Presidenti tha se duhet treguar një “vëmendje e veçantë dhe e diferencuar”, disa prej kërkesave të tyre presidenti i cilësoi të arsyeshme dhe të realizueshme. Në përgjigje të pyetjes për problemin e refugjatëve shqiptarë në Gjermani, presidenti tha se në takimin që pata me marrëdhëniet ndërmjet Presidentit Berisha dhe Presidentit Rugova, z. Berisha tha se “Presidenti Rugova ka pasur ...” Per kërkesën për zgjedhje deklarimet e njërit prej liderëve socialistë në shtyp se “radhën e parë kërkesën për zgjedhje të parakohshme e bëmë për efekte propagandistike”. Zgjedhje të parakohshme bëhen kur vendi është në krizë, vijoi më tej Presidenti. Duke përshkruar një sërë suksesesh të arritura gjatë kësaj periudhe ai e përmbylli përgjigjen e kësaj pyetjeje duke e konsideruar këtë kërkesë rjedhojë e një krize karikesh dhe shtoi se, me të vërtetë dhe ata në takimin e nivelit ministror në Shkup, do të kërkohet të lehtësojë presidenti të “në takimin që pata me zvendëskancelarin dhe ministrin e Jashtëm të Gjermanisë, Klaus Kinkel, i theksova se mbajtja e refugjatëve shqiptarë në Gjermani është një ndihmë e drejtpërdrejtë ekonomike dhe kërkova të vazhdohet toleranca në trajtimin refugjatëve shqiptarë”. Presidenti iu përgjigj edhe pyetjeve të tjera të gazetarëve. Korrespi i “Republikës” Presidenti Berisha gjatë konferencës së djeshme për shtyp. Foto: Armando Babani

Me ftesë të Presidentit të Republikës së Rumanisë, z. Ion Iliesku, Presidenti i Republikës, z. Sali Berisha, do të bëjë një vizitë zyrtare në Rumani nga data 9 deri më 11 maj 1994. Gjatë kësaj vizite Presidenti Berisha do të shoqërohet nga ministri i Financave, Pirro Dishnica, kryetari i Komitetit të Shkencës dhe zhvillojë një takim pune me Presidentin hungarez, z. Arpad Gonz. ATSH

Telegram Urimi PRSH ju dërgon urimet më të mira për fitoren tuaj të madhe, në zgjedhjet politike të prillit 1994 dhe emërimin tuaj si kryeministër. Ne konsiderojmë detyrën tuaj si një faktor tepër të rëndësishëm për përmirësimin e vazhdueshëm të marrëdhënieve mes dy vendeve tona mike për forcimin e stabilitetit politik dhe

…ndërsa afati si Kryesuese eradhës po i mbaron Ishte fatmirësi për Ballkanin që një vend i tij, për 6 muaj, do të kryesonte Bashkimin Evropian. Turneu i Papuliasit ishte një fillim i mirë për politikën e jashtme greke në Ballkan, e megjithatë ai e përshtati nga turneu i vet Shkupin. Në njëfarë mënyre ai e mbarti kështu mundësinë e dësh-tirnit të kësaj politike të trashëguar nga qeveria e Micotaqisit. Tashmë është e dukshme që Greqia jo vetëm që nuk mund të drejtojë Europën-Vropë, por izolon veten si Greqi në Ballkan. Fatmirësia për ballkanasit u tret si një ëndërr e shkurtër. Siç duket ishte “fati” i Ballkanit që të përfaqësohej në kontinent nga një vend i tillë si Greqia. E thënë shkurt, kryesuesja e radhës e Bashkimit Evropian, ndoshta tashmë krejt e ftohtë në marrëdhëniet me Europën dhe e akullt në marrëdhëniet e saj me fqinjët ballkanikë, Me kufi të mbyllur në Republikin ish-jugosllav të Maqedonisë, armike e përjetshme me Turqinë, dyshuese në armiqësi të nesërme për faktin se bullgarët ende nuk pranojnë ta njohin si komb dhe maqedonas, në luftë të heshtur me Rumaninë për të fituar origjinën e hershme të vllehëve në Ballkan... Duke shtuar akoma qëndrimin e trembur ndaj politikës së sotme dhe të nesërme amerikane në Ballkan dhe aleatët e saj të rinj këtu, akuzat e paparashueshme për rolin gjerman në këtë zonë dhe gjoja synimet e vjetra të Italisë për këtë Adriatikut, akuzat e fundit në BBC ndaj Anglisë për politikën e saj mbyllëse në Bashkim Evropian, dhe se Greqia ka humbur moralish dhe realisht mundësinë për të përfaqësuar Evropën në Ballkan. Nuk mund të mos pranojmë se, përveç fatkeqësive e vetë Greqisë, kjo, kjo nuk është as edhe e mira e tërë ballkanasve. Për është gjithashtu fakt se gjithçka është e nëpërkëmbur nga vetë ambicia dhe humbja e qetësisë së politikës së jashtme greke. Në Greqi e respektuar në Europë do të ishte një pasaportë me o pa paster o Ballkanit atje. Në të gjitha pikëpamjet, politike, ekonomike, qytetare dhe njerëzore, një Greqi dinjitoze do të të shtynte qoftë edhe një hap më tej Ballkanin drejt Perëndimit. Megjithëse me dyshime të mëdha, kjo gjë edhe u prit, por si duket klima e Jugut të Ballkanit e kishte të pamundur të realizonte diçka të tillë. Më shumë se cilado prej Qeverive të Ballkanit, është qeveria greke “robja” e nacionalizmave të saj. Për ballkanasit që hyjnë me dokumente të rregullta në Greqi, arrihet deri aty sa të prishen dhe të quhen të pavlefshme vizat e marra nga doganat e shtetit maqedon, edhe me disa muaj vonesë, dhe kjo nuk flet për një mentalitet evropian. Shqiptarëve u kërkohet të lënë peng kombin për një vizë greke, radiostacionet greke të flasin për pushtim pa kufi që duhen shtyrë, deri edhe me dhunë, brenda shteteve fqinje të Greqisë. 95% e investimeve greke në Shqipëri janë në të ashtuquajturin Vorio-Epir, 5% deri në Tiranë dhe asnjë për qind në Veri të Shqipërisë. Dhe pas kësaj nuk mund të flitet për sinqeritet e miqësi të hapur e transparente. Ndërkaq ministri i shtetit, Pangalos, shprehet se “Shqipëria është e detyruar të merret vesh me ne, se ajo mban frymën nga ndihmat dhe paratë greke”. Ai e përsërit këtë disa herë tek BBC duke e lënë pa mend gazetarin e kësaj agjencie kur i deklaron me krenesësi se marrëdhëniet e shtetit të tij me Gjermaninë janë shkëlqyera dhe se kjo gjë nuk është punë e shtetit anglez (!!!). Duke u larguar dhe ftohur pa pushim me fqinjët e saj, Greqia nuk mundi, qoftë edhe gjatë katër fazës, që të krijojë Bashkimin Evropian, të luajë rolin e afruesit të gadishullit me kontinentin e qytetëruar. Përkundrazi, ajo u largua edhe për vetën e saj nga Evropa. Pas kësaj ajo ka humbur edhe qetësinë e të marrëdhënieve të veta. Tensionon ndikojnë njerëzit dhe nuk ka si të mos mjaftohen me shqetësim edhe prej vendeve fqinjë me Greqinë. Ballkani t’i duhen shumë kohë për të rikrijuar një frymë të pranueshme në sy të Evropës a u synon me të drejtën legjitime për t’u integruar.

ROTER - SHBA kritikuan hapur të dërguarin e posaçëm të OKB-së, Yasushi Akashi, për faktin se lejoi tanket serbe që të shkelonin zonën ekskluzive rreth Sarajevës. Zëdhënësja e Departamentit të Shtetit, Kristin Shelly, ndërmori hapin tepër të pazakontë duke kritikuar Akashin në konferencën e saj të përditshme të shtypit pasi ai verifikoi lehtësimin e tankeve serbe në zonën e sigurt të Sarajevës. Shelly theksoi se SHBA kundërshtuan me forcë veprimin e zonës dhe se ka marrë masa me rëndësi me zyrtarëve të OKB-së. NATO gjithashtu e ka kundërshtuar vendimin. Akashi, një diplomat japonez me përvojë, ka zëvendësuar edhe më parë SHBA duke mos pranuar goditjet ajrore ndaj serbëve që rrethuan enklavën myslimane të Gorazdes muajin e kaluar. Në atë rast, Uashingtoni nuk i bëri të njohura mendimet e tij, megjithëse në këtë kritikash ra në dorë të shenjave të propagandës. Këtë herë, megjithatë, Shelly e kritikoi ashpër: “SHBA e pranonjë se detyra e Akashit është jashtëzakonisht e vështirë. Ne nuk rishqyrtojmë kërkesat për dorëheqjen e tij. Por do të dëshironim që ai ta kryente më mirë detyrën e tij”, theksoi ajo.

Tymnaja e z. BALETA £ 2 Nga historiku i Kishës Orthodokse Autoqefale Kombëtare Shqiptare £ 3

PRSH ju dërgon urimet më të mira për fitoren tuaj të madhe, në zgjedhjet politike të prillit 1994 dhe emërimin tuaj si kryeministër. dhe emërimin tuaj si kryeministër. Ne e për forcimin e stabilitetit politik dhe ekonomik me Italinë të cilën e konsiderojmë si një nga vendet e mëdha industriale të botës dhe një faktor të rëndësishëm të zhvillimit të mëtejshëm të demokracisë në botë. Fitorja e qartë e partisë tuaj dhe koalicionit që ju udhëhiqni shpreh qartë dëshirën e popullit të mençur e demokratik italian për një jetë të re dhe rol më aktiv në Europën demokratike moderne. PRSH vlerëson lart pikëpamjet tuaja dhe shpreh bindjen e thellë se Ju, shumë i nderuar Kryeministër, do të bëni realitet dëshirat e popullit italian. Ju urojmë punë të mbarë në detyrën e lartë e fisnike dhe urojmë bashkëpunimin të ngushtë me Qeverinë shqiptare. Me shumë respekt Kryetari i PRSH SABRI GODO

E çmendura N e kryeqytetit ditën e enjte të premte u pa të shëtiste në kordat e Liqenit Artificial, e përhumbur, krejt indiferente, pa u shqetësuar aspak nga ngacmimet e botës së gjallë. Aq e madhe ishte përhumbja e saj, sa njerëzit filluan të mendonin se ishte ardhur pikërisht koha kur gruaja e mjerë ishte shkuputur 100% nga realiteti i kësaj bote të pashë, të padeshtuar plotësisht. Por të gjitha panë e mat dhe interpretimet e mbrëmjeve u shkatërruan për mbrëmjen e së shtunës, kur e çmendura qithë zhurmë, e pranon këtë thjesht, dhe mençinë e gjendjes, e mbrojtjen e së shënuarës, kur e çmendura qithë zhurmë, e pranon këtë thjesht, e pranon këtë thjesht, e mbrojtjen e së shënuarës, e merrte qëndrim, e kur mendonte me një kostum të zi të thoshte të kuq, u shkak tek Sheshi Skënderbej duke kërkuar pas vetes një turmë të madhe kureshtarësh. “Jemi mbledhur për një problem tepër të rëndësishëm, tha ajo duke shënuar të mbahen qetësi. Sot duhet të shpallim kandidaturat për presidentin e Vorio-Epirit. Kandidaturat janë të shumta me kujdes dhe ju do të bëni miratimin e tyre. Zgjedhjen mendoni të caktojmë në fund të muajt gusht. Mendoj për dy kandidatura, - vijoi ajo duke nxjerrë nga gjiri një copë letër të zhubravitur, i pari, Fatos Thanas Nano dhe i dyti, Neritan Selim Ceka - i dyti është mysliman dhe nuk pranohet, - kundërshtoi njëri nga kursimtarët. Le të jetë, - tha e çmendura, - ai është edhe vonë operator i kulluar. Është edhe njeri me i ditur në Shqipëri. - Po sikur të shpallim dhe ndonjë figurë moderne, si psh. Arben Imami ose Rilvan Peshkëpihe, - u hodh dikush tjetër. - Jo, - tha e çmendura - po të bëhen katër ata kthehen në shpella dhe na e rrëmbejnë Vorio-Epirin shqiptarë. Fushatën e konsideroj të shpallur. Nesër në mbrëmje po në këtë orë ju ftoj të mblidhemi këtu. - Pse, - pyetën njëherësh disa zëra - Do t’u ndajmë pronatëve ineqnete hidrocentralëve. Do të bëjmë edhe projektin e digës së Seti Adriatikut e Jon. Liqener e Pogradecit, Shkodrës e Prespës themi ua ndajmë vleratëve. - Me qithë ujë? - pyetën kureshtarët - Jo, - tha e çmendura - ujin do t’ua ndajmë përvë të s’kanë ky mbeten. Me vënë do ndajem edhe malet.