Vetëm kur t’u kthehet toka pronarëve Dr. Mehmet Gëlsiu, deputet i PR, duke shprehur mendimin e tij dhe të PR-së për çështjen, thotë ndër të tjera: “Për çmimin e mallrave të kompensobet”, diskutuar në Parlament më 16 qershor. Dëshiroj të jap mendimin tim dhe njëkohësisht edhe të PR, që kam nderin ta përfaqësoj, për projektligjin “Për çmimin e truallit që kompensohet”. 1. PR, siç dihet, ka qenë dhe është për rikthimin e pronave ish-pronarëve: pronarëve t’u jepet prona, toka, trualli dhe jo letrat me vlerë. Argumentimi i mohjes së pronësisë tashmë dihet dhe nuk është vendi për ta ritheksuar atë. 2. Dëri tani nuk është e qartë vlera e letrave me vlerë, prandaj nuk është e qartë se ç’do të bëjnë me to ish-pronarët. 3. Privatizimi në Shqipëri ka ecur përpara, shumë përpara (unë dëgjoj nga radiotelevizioni dhe shtypi i përditshëm përqindje të larta të privatizimit) dhe tani është shumë e vështirë për ish-pronarët që, pasi t’i marrin letrat me vlerë[?], t’i përdorin ato për pjesëmarrje në privatizimin e objekteve shtetërore. Ka shumë të ngjarë që letrat me vlerë t’u ngelen ish-pronarëve nëpër xhepa se s’do të kenë c’të marrin me to. 4. Letrat me vlerë mund të shihen si ide racionale, por në qofte se ato do të aplikoheshin që në fillim të privatizimit. 5. Çmimi që jepet është shumë i ulët dhe ne të vërtetë me këtë mënyrë nuk kemi një konvertim real të pasurisë së patundshme. Vlera reale e tokës përcaktohet vetëm kur të realizohet tregu real i shitblerjes, që mund të realizohet vetëm kur t’i kthehet toka pronarëve. Çmimi shumë i ulët i truallit të le përshtypjen e një përpjekjeje për të zbatuar një nga kontradiktat më të thella e më të mprehta shoqërore. Një kobë[?] mësim i tillë tingëllon si formë e sajuar për të justifikuar njëfarë shpronësimi të ri. E përforcojnë votën kundër edhe nenet për vlerësimin e “Truallit të zonës turistike”. Duke u mbështetur në atë që thamë më lart, si edhe në faktet se ka paguar[?] për letrat me vlerë, se ka paguar[?] se ç’kuhet sot trualli i zënë dhe trualli i pazënë, se ka paqartësi për çmimin e truallit në të ardhmen, se do të ketë subjektivizëm në klasifikimin e kategorive të trojeve dhe në ndarjen e zonave, se praktik[a] treg[?] e andaj lira nuk po merren dot nga ish-pronarët dhe, së fundi, se është e paqartë se ku do të zgjedhen nga Qeveria 25 miliardë lekë reja për te kompensuar rreth 6.000 ha truall (?), dhe do të votoj kundër këtij projektligji. Ky projektligj, në qoftë se do të miratohet, do të bëje të pakënaqur shumë njerëz, e si rrjedhën do të dëmtoje proceset demokratike në Shqipëri.

Dje prokurori Fana kërkoi: Alia dhe avokati i tij Koci para fillimit të seancës gjyqësore Foto: Armando Babani Vetëm 54 vjet heqje lirie për pjesën dërrmuese të ish-udhëheqjes së diktaturës komuniste në Shqipëri. 54 vjet burg për udhëheqjen më të lartë të PPSH. E ndërkaq po të bëjmë një krahasim të vogël, i takon që 54 vjet e burgut të udhëheqësve kriminalë, të jenë të barabarta me vitet e burgut të Osman Kazazit, dhe jo vetëm të Osman Kazazit, por të qindra-mijëra të tjerëve, që hynë nëpër skëterrët e burgjeve të diktaturës në regjimin e tyre dhe dolën prej andej 60-70 vjeçarë; në atë moshë kur njeriu nis pet jetur[?] nga kjo botë përgjithmonë. Mjaft prej tyre nuk mundën të dalin dot nga ferri dhe gjyqësia shumë të tjerëve nuk u dhenë shtrat ku i kanë. 54 vjet burg për pjesën kriminale të diktaturës. Kaq kërkoi prokurori Fana për ta. Kaq është dënuar vetëm një njeri në kohën e tyre. 54 vjet, kundrejt çingr-dra-mijëra vjetëve të tjera, për shtat, Burrelit, Qafë Barit. 54 vjet përballë qindra milionë vjet burg të këtij populli. Ky është revansh i shtypit të revanshni që shkruajnë gazetat. Revanshi për të cilin ulerijnë pushtet-humpurit. Sa vjet për të gjithë... Nuk llogariten në këtë shifër pleqtë Qarcani e Myftiu. Për ta u kërkua 5 vjet heqje lirie me kusht. Mirë është të kërkohet më shumë dhe këtë përfundim të ketë edhe Gjykata, që pleqtë Çarçani e Myftiu të kenë fatin e mirë që të presin vdekjen në shtëpi. Dhe kushëdi në ditët e mbetura pendohen dhe i luten Zotit për mekatin ndaj të vrarëve, të burgosurve, të mbyturave pa varr, të dëbuarve të internuarve. Se edhe ata (të vrarët, të dëbuarit, të internuarit, të mbeturat pa varr), mund të vdisnin në shtëpitë e tyre, ose të kishin të paktën një varr. 10 vjet burg kërkoi prokurori për ish-sekretarin e Alia. E ndërkohë, avokati Koci, me shumë se pesë vitet e burgut të shokut Ramiz, sugjerohet për faktin pa prokurori nuk e përmendi atë asnjëherë si president. Po në të vërteta e ka qenë dhe kur ka qenë Ramiz Alia President i Shqipërisë?! 10 vjet dhe për Rita Markon, për njeriun që kërkon përsëri një gjykim përseri[?] Bashkime Profesionale, koperativave bujqësore dhe organizimin e bukës në vend. 7 vjet për Aranit Çelën, - aq sa ishte edhe dënimi i vogel që ai te jet pergjegjës në propagandë. Një më pak, pra gjashtë vjet, për Hekuran Isain. Pas tre vjetësh, kur të mbarojë dënimin, ai përsëri do të ketë mundësinë të bëjë humor të mençur e të shkujdesur rreth mikrofonit të shumtë, vetëm 8 vjet për ish-saltadorin dhe ish-ministrin e Brendshëm Simon Stefani. 6 vjet për kanibalin Zylfyftar Ramizi dhe çuditërisht vetëm 4 vjet për prokurorin më ordiner të botës, Rrapi Mino. Gjyqi i ish-udhëheqjeve të lartë të diktaturës po i afrohet fundit. 54 vjet burg për ta, - aq sa ata denonin vetëm një njeri në kohën e tyre... YLLI RAKIPI Alia dhe avokati i tij Koci para fillimit të seancës gjyqësore. Foto: Armando Babani

Tre muaj pas letres së parë, një tjetër kërkesë zyrtare për vetëvendosje dhe autonomi drejtuar Kostandin Micotaqisit-Qirjazati konsideron armike SHBA dhe disa vende të tjera europiane vetëm pse ato janë aleate të Shqipërisë Qirjazati gënjen publikisht minoritetin grek Bashkimi Demokratik i Minoritetit Kombëtar Grek - OMONIA Sarandë, 30.05.1992 Drejtuar z. Kostandin Micotaqi - kryetar i qeverisë greke Athinë Zoti Kryetar, Këshilli i Përgjithshëm i Omonias, e vetmja organizatë e cila përfaqëson juridikisht grekët në Vorio-Epirët që jeton në Shqipëri, duke marrë shkas nga rasti i tanishëm i marrëdhënieve, dëshiron të shprehë kundrejti jush mendimet e tij në lidhje me çështjet kryesore që kanë të bëjnë me të sotmen dhe të ardhmen e Vorioepirit grek. 1. Ne grekët e Vorioepirit, besojmë se zhvillimi politik në Ballkan dhe në përgjithësi në Europë, kanë krijuar kushte ideale për të ngritur çështjen tonë dhe për të filluar proceset për realizimin e saj, gjithashtu ajo është një çështje ballkanike e cila kërkon zgjidhje brenda kuadrit ballkanik duke ndihmuar për zgjidhjen e krizës ballkanike. Ne këte kuadër besojmë që është e mundur zhvillimi i çështjes te kalter ministrat e Jashtëm të Fugjnte të Medha, së ka ndodhur ne 1946, ose të kërkohet të përcaktohet edhe në Vorioepir fillimi i intervencionistes së pushtetit ose të paktën t’i jepet autonomi zonës sonë, zgjidhje të cilat mund te kombinohen me të ndodh [nën?] e vendeve të tjera te Ballkanit. Ne nga ana jonë, deklarojmë se në mënyrë kolektori se në një politikë të tillë marrim pjesë përgjegjësisht dhe fuqimisht. Në nga njëra tjetër. Natyrisht i njohim vështirësitë dhe problemet që përballon sot Greqia. Nuk është e mundur as veç[?] të sakrifikohet përseri Vorioepiri për të tërhequr tendencat të ndryshme dhe një politikë mbrojtëse, kur është e ditur që një politikë e tillë mund (vijon në faqen 2) Në të majtë: Bashkimi Demokratik i Minoritetit Kombëtar Grek - OMONIA, platforma e dëshmuara politike që krijojnë konfrontim me shqiptarët. Tani Qirjazati, gënjen publikisht. Është kjo faza më kritike e krizës së politikani të dëshpëruar i cili, pasi nuk arriti dot t’u jepe mi-noritarëve grekë në Shqipëri një platformë të qartë bashkëjetese me shqiptarët, i ka orientuar interesat e tyre në anale me të papërgjegjshme që sigurojnë të ritë gjuhë an-tent vetëm dëshpëtim. I trembur se po i zbulohen para minoritetit grek, që i ka besuar drejtimin e organizatës “OMONIA”, platforma e dëshmara politike që krijojnë konfrontim me shqiptarët, Qirjazati përpiqet tashmë t’i ike veprimtarise së tij të jeteligjshme dhe antikushtetuese. Në intervistën e tij dhe gazetës së politikanëve. Mero BAZE (vijon në faqen 2) Përgjegjësim Në numrin e fundit të gazetës “Demokracia”, në titullin “Tetë përgjigje për një jakuze”, është botuar një deklaratë e imja si nënkryetar i PR.Sqaroj opinionin dhe gazetën se deklarata e botuar nuk është e vërtetë. Nuk kam dhënë asnjë deklaratë për atë gazetë. E vërteta është se një gazetare e kësaj gazete, disa ditë më parë, më mori në intervistë (me diktofon). Nga intervista që kam dhënë, janë shkëputur vetëm disa fjalë dhe të tjera janë shtuar sipas oreksit. Veprimi që ka bërë redaksia është i paromalshem. FATMIR MEDIU

USA Nis Botërori i shumëpritur për USA ’94 me një ceremoni madhështore në stadiumin Soldier Field të Çikagos, para fillimit të takimit Gjermani-Bolivi. Balerin[a], muzika, flamujt e kuq dhe e lamsh[n]a Dj-Bass Bossa. Temperatura është e lartë, 35 grade celsius, për shkak të mesditës amerikane që përcjell me temperatura të ngrohta europiane. Presidenti Bill Clinton përshëndet 70 mijë spektatorët dhe miliona teleshikuesit dhe pasti ndjek[?] takimin së bashku me kancelarin gjerman Helmut Kohl. Të dy heqin xhaketat dhe qëndrojnë me këmishë të bardha. Zhvillohet takimi Gjermani-Bolivi, por amerikanët shikojnë në TV diçka tjetër. CNN transmeton direkt arrestimin që po i bën policia amerikane ish-yllit të futbollit amerikan, 46-vjeçarit O. J. Simpson, i akuzuar për vrasjen me thikë të gruas së tij 35-vjeçare dhe të dashurës 25-vjeçare. Që prej vitit 1970, në takimin inaugural të çdo mondiali, mbajtësit e kupës së botës nuk patën mundur të fitonin. Përkundrazi, kësaj radhe fiton Gjermania 1-0, por pas një loje të mërzitshme. Dhe sikur takimi i dytë, Spanjë-Kore e Jugut, i luajtur tre orë më vonë, të mos ish zhvilluar me atë lojë dëfr[y]ese dhe të mos ish mbyllur me ate barazim dramatik 2-2 nga ana e aziatikëve, 10 sekonda para përfundimit, USA ’94 do të kish-te mbetur përfundimisht për amerikanët diçka e mërzitshme. Por përsëri të nesërmen në faqet e para të shtypit popullor amerikan gen do gjë, tërheq arrestimin të Simpsonit, mbi aktivitetin e tij homoseksualëve, mbi licencën e fitoreve në New York-ut ndaj Huston për finalen NBA, por për USA ’94 shumë pak ose aspak. Ndërkaq diçka ka filluar me të vërtetë në këtë botëror. Një ekuilibër i shfaqur që në fillim dhe që do t’i bëj ehet e këtij botërori gjithnjë e më të gjata. Gjykata me uniforme më të bukura - por tepër të ashpër dhe me pak gabime sa për fillim. Etcheveria, ylli i Bolivisë, u nxor jashtë pak minuta pasi kish hyrë në fushë për brutalitet ndaj Matesiut, ndërsa Nadal, mesfushori i skuadrës spanjolle pësoi të njëjtin fat kur i ndërhyri nga pas, në hyrje të zonës, sulmuesit të shpejtë jugkorean. Megjithatë gjëra të tilla duket se nuk kanë ndonjë rëndësi për amerikanët. Në mënyrë paradoksale Amerika është vendi ku akualisht soccer (futbolli europian) është sporti më i përhapur dhe më i preferuar për fëmijët 15-vjeçarët. Por kur këta kthehen të kënaur nga ky sport, në shtëpitë e tyre, prindërit e tyre u është shumë e vështirë t’u shpjegojnë se si duhet ky sport. Pra, pragmatizmi amerikan arrin kulmin: e fitojë brenda një muaji 4 miliardë dollarë, pikërisht nëpërmjet një sporti që nuk i tërheq aspak amerikanët. GJERGJ PILIKA

Si gazetat me përvojë (i ZP-së), Musa Ulqini kërkon që në përurimin e fillimit të punimeve për restaurimin e Portit të Durrësit, të mos ishte prefekti i Durrësit!! Si pas Ulqinit mbase duhej të vinte aty një prefekt i ndonjë qyteti apo prefekture tjetër, vetë apo prefekture tjetër, vetëm i Durrësit, ku është edhe prefekti, jo! Ulqini mbase do preferonte ndryshimin e prefektëve (psh. në vend të Viktor Margilajt të ishte prefekti i Durrësit, Spartak Brako), por ja që gjërat kanë ndryshuar tashmë. Pushtetet nuk janë më të detyruara, dhe Musa kaq që e di. Nesë e di duhet ta pranojë, është detyruar ta pranojë. Për më tepër, Ulqini nuk mund të pretendojë se e njeh Viktor Margilajn më mirë se qytetarët e Fierit, të cilët ia kanë dhënë prej kohësh besimin atij. Fakti që PS nuk fitoi dot në Libofshë e Tërbuf, nuk do të thotë se Viktor Margilaj është rruga e bandit, siç e etiketon Musa Ulqini. Fërgakët e njohin Margiljan për model e njeri të ndershëm dhe e kuptojnë, vërtetë të cilat ai i ka provuar në tërë proceset demokratike në Fier e më gjerë. E vetmja gjë për të cilën duhet ta akuzojnë është thjesht ta akuzojnë për përpjekjen e tij në Shqi[p?]ëri dhe të dedikimit në zhvillimin e qytetit. Faktit që PS nuk fitoi dot në Libofshë e Tërbuf, nuk do të thotë se Viktor Margilaj është rruga e bandit, siç e etiketon Musa Ulqini. Fërgakët e njohin Margiljan për model e njeri të ndershëm dhe e kuptojnë, vërtetë të cilat ai i ka provuar në tërë proceset demokratike në Fier e më gjerë. E vetmja gjë për të cilën duhet ta akuzojnë është thjesht ta akuzojnë për përpjekjen e tij në Shqi[p?]ëri dhe të dedikimit në zhvillimin e qytetit. Për më tepër, Ulqini nuk mund të pretendojë se e njeh Viktor Margilajn më mirë se qytetarët e Fierit, të cilët ia kanë dhënë prej kohësh besimin atij. Fakti që PS nuk fitoi dot në Libofshë e Tërbuf, nuk do të thotë se Viktor Margilaj është rruga e bandit, siç e etiketon Musa Ulqini. Fërgakët e njohin Margiljan për model e njeri të ndershëm dhe e kuptojnë, vërtetë të cilat ai i ka provuar në tërë proceset demokratike në Fier e më gjerë. Vëzhguesi

– Pasë Oskar dhe një Nobel për novelat dhe filmate poetikë Neshat Tozaj, botuar në gazetën “Zëri i Popullit”, bëriti djetëra herë ar-ur, - bëriti dhjetëra herë – Blini shkrimet e policit Neshat Tozaj! Blini fle-tushkat e tij me diversantët! Blini, se edhe ai ka qenë 20 vjet diversant aktiv! Blini, policërat e “Dores së ngrohtë”! Gjaste blira pas me diversantë. Rrofte Sigurimi i Shtetit! Laudi po-licët-peshtur Neshat Tozaj! Pas disa ditësh una do t’u paraqit fotografine e një shkirmtarpolici që bëri vizita të rregullta te një mjek psikater. Unë e kam gjetur atë gjithmonë tek mjeku. Mjeku nuk ia kuptondot dot sëmundjen. Vetëm në e njohu dhe ia kuroi atë sëmundje. Policsht-krimtari nuk ka asnjë lidhje me Neshat Tozajn. Cdo ngjashmeri mund të jetë rastit. Lazona nove-let a Neshat Tozaj! Atë gjë i pezrina qichka. Vetëm impotencen nuk e përmend... – S’bëni të sillesh si qen turqeve, - ia ktheu ajo. Po te çoj atje ku rrinë të gjithë... – S’ben te sillesh si qen trugjeve, - ia ktheu ajo. Po të çoj atje ku rrinë të gjithë... KRONIKANI