“Unë e di. Mehmet Shehu e vranë”
Për herë të parë flet shefi i eskortës së tij
“Ate natë të dhjetorit 1981 unë isha aty”, shkuan kujtimet i Këçirën… Marashitari mes dy Hoxhës ka filluar të rrëfejëshëm nga prilli 1975-ës
KAPO DULLO
Ata e zunë në pritë. U futën kam-amb- dhe e qëlluan. Ky ishte versioni i vetëm që autori Vlladimir Kyrilov kishte vendosur të jepte për vdekjen e Mehmet Shehut. 27 vjet më parë, ai, shefi i sigurimit personal të Enver Hoxhës, e kishte shkruar këtë në një raport sekret. Por nuk ishte kjo e vërteta. Të paktën, jo sipas asaj që i ka thënë gazetës “Gazeta Shqiptare” shoku i tij, njerëzori i afërt i Shehut, i cili ka ndenjur për një kohë të gjatë i heshtur. “Ai vra veten” - përsëritëm ai çdo ditë pas vdekjes së diktatorit. Por vetëm dje, për herë të parë, ka folur. “Unë e di, Mehmetin e vranë”, - thotë. Janë fjalë të nxjerra me vështirësi, pas një hezitimi të gjatë, por nuk kanë asgjë të dyshimtë. Ai i ka thënë këto në shtëpinë e tij të vogël, ku jeton prej vitesh në një lagje të Tiranës. Në fillim me hëm-hëm, pastaj me zë gjithnjë e më të vendosur, deri sa t’i thoshte krejt. “Për këtë më pyeti edhe Prokuroria e Përgjithshme. Kësaj i thashë. Këtë i kam thënë edhe atij të filmit, Meditit[?], që erdhi e më pyeti disa muaj më parë. Njerëzit mendojnë ndryshe. Askush nuk do t’ia dijë, askujt nuk i intereson më”.
Bëri e vërtitë e Tiranës plakë i ka treguar disa gjëra. Fillimisht pak, të tronditura. Pastaj, nga një pyetje në tjetrën, kujtesa e pashtershme nisi të sjellë rrugëtimet e vjetra të këtij njeriu, i cili i ka shërbyer Hoxhës gjithë jetën e tij. “Ate natë të 17 dhjetorit 1981 unë isha aty. Pashë makinën me të cilën kishin ardhur. E pashë edhe se ku e çuan trupin. Në mëngjes, kur radioja tha se kryeministri vrau veten, unë mbeta pa mend. E dija se ishte e pavërtetë”, - rrëfen. Ai kujton se si e kishte gjetur vendin e ngjarjes të mbushur me njerëz të Sigurimit e të gardës, se si nuk e lejuan të afrohej dhe se më pas iu dha urdhër të heshtte. “Na thanë që ajo ishte linja e Partisë. Kush fliste ndryshe, e pësonte”.
Në rrëfimin e tij ka edhe emra, edhe vende, edhe fragmente të mbrëmjes së fundit. Ai përmend lëvizjet e pazakonta në Bllok, hyrje-daljet e makinave pa targa dhe një shqetësim të dukshëm në shtëpinë e Enverit. “Atë natë nuk flinte njeri”, - thotë ai. Sipas tij, ngjarja nuk mund të kuptohet pa prishjen e marrëdhënieve mes Shehut dhe Hoxhës, pa mbledhjet e ashpra të Byrosë Politike dhe pa denoncimin publik që iu bë familjes së Mehmetit pas fejesës së djalit. “Ishin ditë të zeza. Ai ishte i shënuar”, - thotë.
Ai kujton edhe muajt që pasuan. “U bë gjithçka që të zhdukej çdo gjurmë. U kontrolluan njerëzit, u pyetën të afërmit, u mbyllën gojë. Të gjithë kishin frikë”. Më pas, ai vetë u la mënjanë, u vëzhgua dhe iu desh të jetonte për vite me radhë nën hijen e një sekreti që nuk mund ta thoshte. “Isha betuar të heshtja. Tani jam plakur. Nuk kam ç’të humbas më”.
Në këtë rrëfim të vonë, të dhënë si me pahir, del jo vetëm historia e një nate të errët, por edhe mekanizmi i një pushteti që shpikte të vërtetat e veta. Prandaj dëshmia e tij ka peshë: ai ka qenë aty, në korridoret e ngjarjes, mes dy Hoxhëve dhe pranë njeriut që përfundoi i shpallur armik. Çfarë pa saktësisht dhe kë pa, ai e rrëfen me ndërprerje, si dikush që ende ruan frikën e vjetër. Por fjalia mbetet e qartë: “Unë e di. Mehmet Shehu e vranë”.
Ish kryeministri Mehmet Shehu