Opozita e mekur pas stinës së mrepëtë të mitingjeve
Ku janë aleatët e djathtë?
Në faqen 3
O pushtet, o heshtje
Teodor Keko
Realiteti i sotëm shqipëtar i parë në gjithë spektrin e tij, paraqitet tepër problematik (kryesisht, për gabime të trashëguara) dhe është si një lloj rebusi i komplikuar, që mund të zgjidhet më shpejt përmes alternativave të larmishme. Tani më, edhe blloku i kupton, se një ekonomi kaq e shkatërruar sa e jona, një jetë në degradimin total, një papunësi e frikshme, një pozicion ndërkombëtar diskret, - nuk mund të zgjidhen as nga një njeri i vetëm e as nga një grupim i vetëm politik. Në këtë kuptim, opozita për vete rolin që ka, ka marrë një rol të madh në Shqipërinë e viteve të fundit. Por si interpretohet ky rol? Sa oponencë kompetente bën opozita jonë? Ç’thotë ajo?
Për fat të keq, opozita jonë vazhdon të luajë në mbrojtje, duke pritur të lodhet kundërshtari, dhe popullit t’i vijë shpirti në majë të hundës. Pak a shumë e tillë ishte opozita ndaj Berishës, e tillë është edhe opozita ndaj Nanos. Opozita e sotme na tregon, se ka mbetur ende në vitet 1991-1992, në pozitë mugu, që sa herë arrin të komunikojë me popullin, më shumë se ndjenja konstruktive, mbjell ndjenja çar[të prera].
“...zbato Berisha ...!” Kanë kaluar 4 vjet dhe kjo filozofi idiote vazhdon të jetë strategjia e opozitës. Shembulli të tillë analogë ka plot.
Opozita e sotme shqiptare, vetëm kur organizon demonstrime në shesh. Por edhe këtu evident është vetëm çartimi i saj, i një fjalori të ashpër pas termave banalë “komunistët”, “kriminelët”, etj., a thua jemi ende në Kamboxhia e Pol-Potit! Asnjë fjalë, se si mund të ndërtohen gabimet, të cilat i kemi realisht me shumicë. Shtypi opozitar sot është në gjendje të vështirë, me një tirazh tepër inferior ndaj shtypit pozitar, apo atij të pavarur. Gazetat e sotme të opozitës kanë fare pak firma autoritare, duke qëndruar kështu shumë larg shkelqimit të tyre të dikurshëm. Në radhët e opozitës ka ende shumë financjerë, mjekë, ekonomistë, juristë, etj., autoritarë që kanë dhënë prova se dinë të punojnë. Pse nuk flasin ata? Sepse edhe shtypi mbahet me diktat në strategjinë opozitare të rrugës! Skema e opozitës nuk ka shumë aktorë të dorës së parë dhe, nisur nga ç’paraqitet, s’mund të fantazohen një qeveri ardhëtuese nga ky grup. Në një politikë të qetë, as mund të besohet se njerëzit do besojnë,
tillë është edhe opozita ndaj Nanos. Opozita e sotme po të tillë, që se ka herë anë ndjenja çartiste, të cilat janë reflektuar duke shkaktuar më tej ekonomi shqiptare dhe duke e nxirë më shumë imazhin e Shqipërisë në botë.
Të shqiptarët opozita ka disa “specifika” të saj. Opozita nuk modifikohet, kur humbet. Ajo nuk e pasuron spektrin politik me personalitete, nuk afron alternativa reale, nuk bën konkurrencë dhe e koncepton aktivitetin e saj në një lojë “gjithë shtrigash”, duke luftuar individë të veçantë, dhe hedhur në surra tiparet e tyre karakteriale. Mirëpo e gjitha kjo strategji është absurde, sepse opozita ka për detyrë të pasurojë skenën politike me figura të reja reprezentative, por, duke mbetur të strategjia e rrugës dhe e kulisave, ajo nuk është e interesuar ta thithë dhe ta bëjë protagonisten brenda ideve të saj trurin e Kombit. Pa u zgjuar shumë, opozita e sotme mbështetet te disa figura, që jo vetë i përzuri nga drejtimi, kur ishte në pozitë. Atëherë, s’munda të presë elektoratin nga këto figura, në argumentin me të fortët në mes të pushues kësaj finale; “Këtë e thashë unë”. Opozita e sotme është vërtetë konstatime të forta, por, për ide, se si mund ta bëhet më mirë kjo, apo ajo punë, nuk hedh as ndonjë projekt as ndonjë ide. Me kujtohet kur një këshill e tërë, kur në opozitë, na tha gjithë seriozitet: “Ore, mos flisni alternativa, se i dëgjon edhe e punojnë. Pes nuk flasim ata!” Sepse edhe shtypi mbahët me diktate në strategjinë opozitare të rrugës! Skena dhe, nisur nga ç’paraqitet, s’mund të fantazohet një qeveri dinjitoze të bëhet besonte se njerëzit do besojnë, që këtën njerëz do t’u bëjnë një jetë më të mirë. Nga ana tjetër, opozitën sot po e bëjnë grupe, apo individë karizmatikë brenda pozitës! Pozicioni i Agollit, psh, duhej të ishte kapur me kohë nga opozita, sepse ajo ka pak figura, të cilat janë gati të inkudrohen në radhët e saj.
Me një opozitë të dobët të gjithë humbasin! Zvogëlohen ritmet e zhvillimit, qeveria nuk punon në presionin e konkurrencës dhe nesër na do të votojnë përsëri si lopët. Prandaj, aq më tepër sot, organizmi bashkëkohor i jetës së opozitës bëhet i domosdoshëm. Opozita s’ka arsye të bëhet, se nuk dëgjohet nga pozita. Tek e fundit, leht dhe format janë për pozitën! Opozita s’duhet të bëjë në “ndërtimin” e Kallasë së Rofazës. Ajo është të motivi tjetër: “edhe një tullë në mur”! Nëse opozita e sotme do ta kuptojë se do të dështojë kaq, kur t’i rikthehet në pushtet me një Shqipëri me brecka nëpër këmbë, s’ka e besojna, sigurisht që do të sjellë pozitivisht drejt përparimin e saj. Një Shqipëri zerit të ka kokën (kjo kjo edhe për Nanon 4,5, apo 6?) Majakovski ishte pro-bolshevik, por kishte të drejta, kur e quajti zeron një hiç! Po t’i bënim pak pozitive “figurative”, mund të thonim “Zeror është te fron”, varr! Prandaj, izhënjini vëllezer opozitarë!
Të tashmë e opozitës…