Me drejtorin e Stacionit Lokalmbrojt, Skënder Hasa Njëzet, gjashtë e vetëta tanë i ngjason një moti të kapur. Hyre në perandorinë e tijë. Ditët e gjata para kemi arritur të sigurojmë ç'duhej për zhvillimin e të gjitha kulturave. Sido që dimri i alternuar me temperatura të ulëta dhe me reshje nuk e kanë lënë pa vështirësi, para së gjithash lëvizjeve dëmtuesve dhe sëmundjeve të bimëve e metaleve. Në aspektin tonë janë bërë dy puna të rëndësishme: trajtimi me herbicide në ullinj dhe kontrolli i minjve dhe krimbave. Ndërsa nga ana tjetër i kemi kushtuar vëmendje të posaçme ruajtjes së blegtorisë, veçanërisht në transportimin me kushte, në fazat më të vështira të këtyre ditëve. Ka mbaruar dhe lufta me shpendët dëmtues. Deri tani janë përdorur 4.4 ton agens kimikë biologjikë, përfshirë edhe preparate me përdorim në kulturat frutore. Janë bërë pjesë edhe tratimet kundër brumbullit në pyje e kullota. Ky vit ka hyrë me ngarkesa, por mund të themi se janë marrë masat e duhura. Vëmë në punë specialistë të kualifikuar dhe kemi grupe në çdo zonë. Duke qenë se kuadrot e kualifikuara janë më pak, kemi nxjerrë në planin e zbatimit edhe 3 agronomë të rinj. Vëmë në punë disa prej tyre në ish konsumarët dhe në lagje, ku janë marrë masa për sigurimin e plehrave kimike, rritjen e rezervës për frutat e bujqësinë. Në kuadër të punës janë kryer edhe inspektime të magazinave dhe mjeteve të ruajtjes. Megjithëse se çfarë është bërë ende nuk mjafton, jemi në dijeni se ka shumë gjëra që duhen parë me sy kritik. Kemi vënë theksin më tepër mbi rritjen e rendit dhe të disiplinës në punë, sidomos në këtë periudhë kur ka nevojë për vigjilencë të shtuar. Nga ana tjetër, kemi përcaktuar dhe zonat me rrezik të lartë për dëme nga acari. Mendojmë se rezultatet e para janë premtuese.

DY LETRA NË REDAKSI Hna. Ne-së e kuptuam vetë ndryshimin. Vendi ynë vendim i këshillit sapo bëri me material me të zgjasi, si në rinjshkrim, po punët të rrallës sapo bëri marrë një zyrë. Mbase se kalonte shkrim i afat në qendër ku zbulon dielli. Vërtetë të organizojë? Po ashtu. Nga po vjen puna? Vendimi ka datën 11.01.1991, orën 6.30. Vendimi është marrë për të ulur ndihmën ekonomike. E papranueshme! Atëherë ku kemi mbetur? Shteti ynë social merrte kaq seriozisht hallet dhe problemet e popullit sa ishte gati dhe në mes të dimrit të mblidhte këshillin për një vendim të tillë. Atëherë i kujt ishte ky nxitim i çuditshëm? Apo mos e vret ndërgjegjja? Askush nga neve nuk e kupton. Madje kuptojmë pasojën dhe jo shkakun. Po çfarë të bëjmë? Na thanë se është vendim. A mos e vret ndonjërin ndërgjegjja për atë çka më ka kaluar mua? BILA RISKU Frikë, ankth e pasiguri. Më çudit fakti që specialistët përkatës të bujqësisë dhe shoqet e fisnikërisë nuk janë të shqetësuar për gjendjen tonë. Madje kush e prishte atë rrugë në atë kohë dhe vend? Kush e çonte atje? Mendoj se ka shkelje procedurash dhe mungesë njerëzillëku. A mos e vret ndonjërin ndërgjegjja për atë çka më ka kaluar mua?

Këtë pyetje e bën kushdo që ka kaluar disa ditë në fshatin e Ka- lajur. Ka disa kohë që nga janari malli i bërë nga ujët e shiut nuk po tërhiqet e po bëhet shqetësim për prodhuesit dhe bagëtinë. Ka kohë që nëpër parcelat e kodrës e mandej të nëpër labirinte me rrëke kanë lënë gjurmë jo të mira. Të gjithë flasin e mendojnë se përse specialistët e pylltarisë ose të ujërave nuk po shikojnë. E kudo është marrë pyetja: përse nuk ndërhyhet? Apo është lënë pas dore? Disa banorë thonë se nuk është hera e parë që ndodh kjo. Shiu i rrëmbyeshëm i ka hapur plagë tokës. Është dashur kohë dhe punë që të shmangej e keqja. Tani po duket se ka munguar përgjegjësia. Ka edhe të tjerë që mendojnë ndryshe. Nga redaksia do të shkojmë ta shohim nga afër këtë shqetësim. (Vijon në faqen 2)

Kudo që do të shkohet e diskutohet, po ajo gjë bie në sy: është se shpresa ka mbetur në pasuri eksistence vendore. Janë dukuri e dukshme dhe me synime të qarta. Të presësh që specialistët e pyjeve, bujqësisë dhe kooperativës së bashku me agronomët dhe pylltarët të ecin me shpejtësinë e rrufesë, kjo do kohë. E megjithatë të ngrihet zëri, të shkruhet e të kërkohet, është e drejtë. Ne kemi qenë dhe jemi për denoncimin e të këqijave, por ama edhe për qetësi e gjykim. Nuk është gjithmonë i lehtë komunikimi me lexuesin dhe me institucionet. Por ne nuk do të rrimë pa e thënë mendimin tonë kur duhet. Është koha për më shumë përgjegjësi e më pak fjalë. Nuk mjafton vetëm të thuash se po punojmë. Duhet të shihet puna. Jo, nuk bëhet fjalë për të mohuar mundin e askujt, por për të vënë në lëvizje ata që duhet të lëvizin. Ag

(Vijon në faqen 4)