PO LEZHA ENDE S’DI SE KUSH TROKET. ZYRTARËT TANË S’DINË KOMPETENCA KANË NË MARRËDHËNIET ME FIRMAT E HUAJA Në parantezë bashkëqytetarëve e tjera të qytetit. Premisa është natyra e marrëdhënieve të mu në tërë Lezhën, dua t’u sqaroj diçka: Jam duke folur për një kohë që ndodhin diritë që në mund të na duket sadopak e horittonin tone të mirë prej jashtë. Kam dëshiru prej muajsh të bisedoj tu jap ndonjë shiaric të mirë, po jo lejam, ndonjë shpresë. E mëkshët se këtë e pret kushdo prej jash. Dhe ja mes të terasih më del Eduart Reç, ish-shokut tim i shkollës. Prej muajsh përpiqet të bëjë një Lezhë firmë të fuqishme, e cila të shfaqet edhe Lezhë që ka interesin e tyre nda. Me Eduardit po ngjet e thjeshtë. Do të sjellë këtu në Lezhë, Italine. «Nuk i shoh dot lezh-anët që të poshtruar, të përbuzur nga vetë Italia, — thotë. E Reçi do të ishte bërë me vajzë. Ia ka thënë emigrantët në Itali, Alessia. E nesërmja do të tregojë se beri këtë nga dashuria për Lezhën e lezhjanët, ndaj s’po flasim për të pasi ai na bëri një lutje: me burrin në gazetë. E cila, është bërë ende asgje. E vërtetë fjalët i marrim era. Vep-sh në faktet. Ç’thonë vetë ata për këtë? Në zyrën e kryetarit të komitetit bëhet një prezantim. Prof. Cataudella, që e aktivizon për të siguruar më e veta, thotë se: «Unë e njoh Lezhën, sepse kam qenë edhe në qytete tjera. Njoh traditat, hallet, interesat. Po të mos u njihja, s’do të kisha ardhur të zhvilloj këtu një aktivitet të ri. Lam. Ta e bregdeti juaj të rrjedhin pasme zor. Unë kam plane të mëdha për të sistemuar lagunën tuaj, ndërtojnë për të shfrytëzuar gjërë e peshkut, shpëndet e për turizëm ekologjik që do të na sjellë të dy palëve. Më pas mund të them edhe drejt objekte të tjera?», «Po», — na thotë. «Ajo gjë që duhet bërë, është të japim kompetencat e të marrim. Premisa është natyra juaj e mrekullueshme. Populli është baza, kurse qeveria është post-blloku, sepse dua të bëj gjëra konkrete. Unë numëroj peshkun që kam në rrjetë, jo atë që është dhënë. E them këtë se shumë vetë që vijnë këtu kanë gjuhën e pasur e xhepat bosh. Unë s’jam i tillë, ndaj para së gjithash duhet të mendoni për…» 5. Na thoni konkretisht ç’do të bëni prej jush bashkëqytetarët e mi? Ndërsa Agron Dibra është më i dhamërishëm: «Lezha s’ka për të dashur kurrë të ndeshe to ta aprovosh me kokë veç ato që thonë të tjerët. Të duam ndryshe. S’di nëse kam bërë gabim që u thashë kështu. Të them të vërtetën frikën e kishat dhe e kam se dikush mund të hedhë firmën thjeshtë për një rrugë në Itali. Dhe firma hidhet në emër të popullit. Si gjithmonë. Duke e ditur këtë do bëj tonën italianët, s’hezuan të ftonin shefat tanë atje. Ndaj u lutemi: Kini kujdes me të ardhmen tonë sepse ne s’bësojmë qorrazin. Mjaft besuam kështu. Edhe një fakt për këtë. Në Hotelin e Gjuetisë gjithëka përgatitur për bukuri në sallën e madhe të turistëve. Pse kryetarit tonë, s’i pëlqeu të hante me në të tjerët, dhe zgjodhi një dhomë të posaçme ku njëherë ne hije kohë hanin e pinin bllokisht. E, pra dhe ambasadori i thjeshtë bullgar e kaloi drekën me ne të tjerët. Një episod i thjeshtë ky që për mendimin tim flet mjaft. Besoj se me këto që kam shkruar nuk e kam prerë në besë as shokun tim Eduartin, i cili më u lutë mos bëja zhurmë të pakën kundër italianëve, sepse si tha ai: «Unë dua që Kumen ta përdor si karemë për italianët që t’i futen Lezhës mbarë, sepse ua di potencën». Edhe Agroni më ka ndihmuar — tha Eduarti. Po për këtë kërkoj ndihmë nga të gjithë nesër. Është për të mirën e të gjithëve. Unë i besoj Eduartit dhe atyre që ai do të ingranojë në këtë punë të madhe. ZEF SHTJEFNI

Intervistë imagjinare (e posacme) e zonjës Nexhmije Hoxha për gazetën «Koha jonë». — Zonja Nexhmije, edhe pas deklaratës suaj të sinqertë në shtyp, ka disa thashetheme që ende nuk bindën për peripecitë ekonomike të familjes suaj. Ç’do të bëni ju atyra? — Le të provojnë të jetojnë qoftë edhe një ditë të vetme në bllokun ku kam qenë unë dhe do t’u mbyllet goja. Aty do të heqin mundimet e Krishtit. — Po përse banoni atyherë? — Populli e kërkonte një sakrificë të tillë nga familja ime. Kështu që në emër të popullit u mbyllën në bllok duke i privuar vetes shumë gjëra, qoftë edhe një shëtitje darke deri te qendra e Tiranës. — Kur filluan protestat e studentëve, çfarë menduat së pari? — Mendova për punën e dobët që kishte bërë me studentët organizata-bazë e Partisë së Universitetit «Enver Hoxha». — Konkretisht, po për këtë ç’patëm menduar ato çaste? — Mendova t’i vija në përdorim më të madh mundja qeverisë dhe shtetit për të qetësuar studentët me lloj-lloj mjeteve humane e demokratike, duke filluar që nga aspirina e deri te shkopa i gomës. — A ishte kështu spesh atje Enver Hoxha, zonjë? — Po. Bile në natë e pashe në ëndërr. Ishte i lodhur dhe më tha: «Kujdes përmendoret e mia. Këtu në mbrëtërinë e Hadit më kanë ardhur sinjale se populli do të përmbysë ato». — Po ju zonja si vepruat? — Unë iajmërova shtetin (ministrinë e brendëshme dhe kryeministrin) për këtë ëndërr, ndërsa shteti, u shtoi policëve që mbronin monumentet e tij edhe një dekret të posaçëm… për ruajtjen e monumenteve të bashkësisort tim. Në nevet që pasuan deri më 20 shkurt, jeta mirë dhe fantazma e të ndjerit nuk m’u shfaq më. Në netët e më vonë, dihet, unë s’bëra gjumë, kuptohet që s’kishte vend për ëndërrra. — Po pas 20 shkurtit, çfarë u ka bërë më shumë përshtypje? — Më kanë pëlqyer disa mitingje të rretheve të vegjël, ku njerëzit mbanin duar fantazmat e tim shoqi dhe brohorisnin pa prerë për unitetin e vllazërimin, por unë dhe veçaja këta, veprimtarinë e patriotit e demokratit revolucionar Hysni Milloshit. — A është e vërtetë, se bashkëshorti juaj jeton thellë në zemrën e mendjen e popullit? — Po. Këtë e kam deklaruar edhe më shtyp. — Po përse këtë e deklaruat nëse keni një ditë përpara Kongresit të 10-të të PPSH-së? — Kisha informata të sigurta se disa zotërinj renegatë si Dritëro Agolli, Moikom Z eqo etj., do të përpiqeshin nga tribuna e kongresit, me qëllime keqdashëse e përçarëse të thoshin se janë kundër… — A keni qenë ndonjëherë në Lezhë dhe ç’mendoni për Lezhën? — Po, kam qenë në Lezhë. Aty është një qytet i mrekullueshëm, veçse më tepër duhet bërë për përjetimin e saj. Vaina dhe Hoteli i Gjuetisë në Ishull Lezhë për nga vlerëtia ku kujtojnë bllokun ku unë jetova dekada të tëra. — A do të vini përsëri në Lezhë? — Do të vij por vetëm atëherë kur në vendin tonë të jetë vendosur demokracia e vërtetë për të cilën aspironte tim shoq. — Zonja, ju jeni drejtuese e një prej institucioneve më të fuqishme të marksizëm-leninizmit në botë. Disa mendime tuajat për sferën e politikës: Si e mendoni ju ardhjen e Bejkerit në Shqipëri? — Si shkelje të parimit marksist-leninist të mbështetur në “forcat e veta”. — Zonja Nexhmije ç’do të bëhej tani me paralinën: «Do të hamë bar dhe parimet, si shkelma, në një kohë, kur edhe bari është i rrallë»? — Do të hanim njëri-tjetrin në emër të parimeve, ashtu siç bëri udhëheqësi i shquar proletariatit botëror burr i, për pesë dekada me radhë. — C’përfaqëson për ju parlamenti marksist... MARASH MIRASHI (Vijon në faqen 3)

...të bukurat lezhanë, nga fshati i Altin Doçi dhe Zef Doçi pas Lezhës, në fshatin e Zonjën vetën më sone: Si e ndjeni veten atëherë?, na përgjigjen me tele— Do të jetonim të lumtur, si me mos na ndiqte policia gre— U bënë disa muaj që jemi këtu në Athinë. Në fillim kemi kërkuar të zëgat e ullirit, derisa tregullam në një shtëpi të pronari të fabrikes së këpucëve. Megjithëse nuk pagu— mjaft mirë, s’kërkoi të përpërshirën punë, për nga mos qemërsa në grekë. Vëcë përpjekjet për të pasur me. Vëcë fjala greqishtin, banonese grekëvë në një fshat. Në një fshat, afër Athinë, pregërojmë për disa shqiptarë që shkojnë për një familje të tyre. Një shoqe shqiptare në një familje, të pasur, morën telefonon. To kolot dhe tri—? u deshë ndodhia, e cila u ...

Të premten dhe të shtunën e javës së kaluar, në sallën e pallatit të kulturës «Manush Alimani» të qytetit të Lezhës grupi orkestral «ALBATROS», i të rinjve tiranas dha për artdashësit lezhjanë një koncert me albumin e tij të parë titulluar «Happy days ALBATROS». Kjo premierë dhe ky grup patën një specifikë të veçantë në repertorin e zgjedhur. Të gjitha krijimet synonin drejt një muzike moderne dhe ish’n të orkestruara me nivel profesional. Grupi përbëhej nga djem të rinj të talentuar dhe me pasion për artin e bukur dhe të mirëpritur të muzikës së lehtë. Të gjithë ishin në nivel të lartë artistik. Kitaristi Eduart Bejko, basisti Altin Nagellari, tastieristi Bruno Qerimi, bateristi Roland Pusha së bashku me Arben Bekon në sintetizator, e drejtuan me mjeshtëri profesionalë nga Eduart Hy—? seni përbën një formacion orkestral tejet simpatik. Këngëtar, që mbante peshën e gjithë shfaqjes Gjergj Gorgaq, me zërin e tij i bëri për vete spektatorët, të cilët e shpërblyen me duartrokitje të zjarrta. Kryesistë këngëtar i grupit i përb—? kompozunara nga Alin Nagellari dhe Gjergj Gorgaq, Pervje: Këtyre patën edhe këngë nga krijmtaria e këngëtarëve të mëshur botëror. Këngët që u mirëpritën më tepër nga të rinjtë lezhjanë ishin «Marrojmë dhe falem», «Vitet kalojnë», «Vajzës sime»: si dhe «Blaze of fire» dhe «I got my mind». E mirëpresim përsëri këtë grup si dhe të tjerë, por edhe të rinjtë lezhjanë të talentuar dhe të pasionuar pas muzikës të dalë me krijojnë nga grup qe të përfshihen Lezhën dhe të mos presin muzikë dhe argëtim vetëm nga të tjerët. ALIKS FRANI

Lidhur me shkrimin «Dashuri nën një çati», shkruar nga Aleksandër Frangaj dhe botuar në numërin e kaluar të gazetës «Koha jonë» shoqët nën Komitetin e Partisë Socialiste të rrethit nuk janë dakort. Ja dhe mendimi i Gjergj Shytit: sekretar politik i KPS: — Asnjë komitet Partie në Republikë nuk i ka lëshuar zyrat e mjeteve. Unë i lëshova me iniciativën time, bile më kanë kritikuar shumë vetë. Në fillim desha ta ndaja me partitë e tjera, por me konsensus ramë dakord që unë ta liroja këtë ndërtesë dhe Komiteti Ekzekutiv t’u lëshojë partitë të tjera ndërtesën e vet. Tani më duket se po na presin në besë, se atje po hyn tregtia etj. Dhe zyra e tregtisë s’po bëhet hotel, sic parashikohej. Nga ana tjetër në vend që në të falenderohen për këtë iniciativë na kritikojnë në gazetë, bile aspër. Kemi 11 zyra e do të zvogëlojmë përsëri numërin e tyre. Mos harroni se kjo ndërtesë është në administrim nga Komiteti Qendror. Ne mund ta bëjmë edhe hotel për llogarinë tonë, por s’ishte serioze. Vepruam kështu, ndaj na është borxh që në na kritikojnë dhe me 1 jemi borxh Komitetit Qendror. Të jeni të bindur se ne s’bëjmë dashuri as me Komitetin Ekzekutiv, as me Partinë e Punës. Partia Socialiste është Parti e re.

Lexues! Pajtohuni në gazetën pluraliste «KOHA JONË». Është e dyta gazetë që botohet në Shqipëri, e cila është e pavarur nga partitë dhe shoqatat politike. Çmimi për 6 muaj kushton 26 lekë. Pajtime bëhen pranë gjithë PT-ve. Ju sigurojmë që lexisioni i italishte s filluar para katër numrave të gazetës do të vazhdojë gjatë 7 muajve të ardhshëm. Çmimi është mjaft i arsyeshëm, në morinë e gazetave të tjera që dalin sot në Shqipëri. REDAKSIA E GAZETËS DHE KËSHILLI BOTUES