Me takuen tam vetem njiherë, zoti president, por kujtueshëm mu lidhe n’oborr, m’u pershendetshem, besnik në buzëqeshje. I gezuem që Jo, me virtyte burri dhe të kulturuemit. Kaloj mundimesh, ndonse i pa ma të mdhojshmet. I patrazuem Jo kushtrim, i pashoq në bardhësinë shpirtërore, por rregulltar i shenjtë i vendimit tim, drejtpeshoj çdo gja tue m’u ba zemrimi. Për interlokutorat, që s’do mendojnë si shokë te mi, m’u vrejtsh asnjiherë me fyerje e baltë. Për të kundërshtit e urnisje, biblike: "Fali Zot, se nuk dijne ç’bajne!" PS-së po kergau drite dritëta akolladim. Urryesve. E mbyllsëm atë fjalën e lirë me atë të qeta. TAUO[?]JIN! Pa habi! doktori! U takuem para një mjedisi ndërkombëtar, nën hijen e krenueshme të sofrës etnike shqiptare, i bëmë nderë të qortës: harro e hiq! Ti e re me bujarí, e nderë krenare, tue qesh me nji grimë hedhës e kthye ndër syve për me e pa veten në nji orë të qeta kale të fytyrës së tij. Mbrërritëm, ne burrat e urtë, jo ta shfrimë urrejtjen, por ta nxjerrim n’heshtje lavdinë e qetë, stinë të syve, e burrnisë. E nuk i zihej Zotit n’dorë mëndja e ndoshta do ta vazhdojë. Kaluen javët e muejt e metamorfoza e p[?]ngjalli. Ne po mberrritëm, e prapë. Ishte siç tregon përkudnia. E anatemueme. E në dojç me ndejtë nën hijen e orës, qitni ballë! Në asht e denjë zotnísia, shkoza kambën e pa kthyeme kah tepria në shumën e kryeve. Te dalësh me erret e djersë e pa lëvizë kah lirija e internimeve. E vetem me nji bindje ma të qeta te Udhëheqjes se nji kombit të ri. IO KULTEVE

Çështja evizës së lakme Benelux dhe Greqi... duket çuditshëm. Ndoshta po dashka më e denjë kjo puna me gracka të njerzve, premtime e fjalë të lexume. Gramos Pashko asht i lindur i vdekur në këtë batak, ndonëse ka mbrritun me ba nji dere të re me emnin e lirisë. Po thonë se janë shkruej edhe fjali për nji grup, se ka folë, paska deklarue se ndodhej i gjallë e jo i vdekun. Mirpo të çuditem. Si e paskësh harrue me i thanë vetes se çdo llogari e ngjarje këtu nuk ecën me teoritë e librave, por me frymë e mushkni politike. Na shqiptarët po jetojmë me politikë dhe atyre që hyjnë në pushtet do t’u kërkojmë me kalue proven e karakterit. Nudo qeveritë, ne qyshke? Le t’ua kujtojmë se para muejsh zoti Gramos Pashko, nuk ishte as nji emën i naltë moral. Kurrsesi! Modoz kurrgjë! Na e mbajmë mend se në kohën e diktaturës ai paska qenë gjallë e tue u rrekë me bibliotekat e marksizmit. Nji libër i tij përmbi "ekonominë politike" e gjente kushdo në raftet e fakultetit. A nuk ishte edhe ai pjesë e sistemit? Pse tash na duhet të bindemi se lindi si reformator i madh? Jo. Reformatorët lindin në kohën kur duhet me pague çmimin e lirisë, jo mbasi era e kohës kthen kah djathta. PASHKO JUNI DASHNOR KALOÇI

Nudo Gjelça ka ardhun me na alarmue qe femijë ne qyteh, e Lexhes dhe ka punuar me sistem. 55-vjet punon si kryetar i revistës "SPIK". Mbasit se Skotës Modërme te para e se poezisë lezjane. Autor i tete vellimeve poetikë, poete me individualitet te spikatur poetik. Ne ze vjeç origjinal poetik. Ne poezinë e sotme shqiptare e njehsohet me transparencë. Njashtu, poezia e mesdhetë e ka paraqitor kohë me standards të bukur. Kjo ne poezinë e tij përote e fj[?], bukur kjo ne poezinë e tij, e shkrirë për ta dashurin. Nën një libër të shkruputur. NË SI HIJ SHKUPUNI. Vepra i biri i fundit THITHJET po shkrupun. KUR ME JEPET E TERA QENIA JOTE Të gjithë e bukur e me jep te pyes: "Ç’forcë ka të tër[?] me apa lotë?" Të shoh dhe e ndjej një simpati i gris se para teje zbardh çdo ëngj. Ti je poezia. Të jetën time jozë në tër pengesë e paqë e perve, Ti je frymëzim e me qenja botë më ndjek e vjen në çast me detet. Kaq dua të tërë frymën me mua, sa që më e pëlqen e përdrin kaq mjaft, tu bë e tië parë myshk e detit, tu bë e tërë qenia jote. Kur me jepet e tërë qenia jote më vjen n’dorë dhe tërë hershmia e stinëve, me bukurinë pa fjalë e zërin e valëve, me ultësinë e puthjes së shpirtrave. (Vijon në faqen 2)

Gëzimi poetik “Nudo Gjelça” Ne kete kohe te trazueme ne politike dhe vlerat, por edhe ne shpirt e arnim e bukur, poezia e njeriut te qete e te paster na vjen si shpirti i bukur i njeriut. Kesaj radhe po botojme nje poezi te sinqerte, me ngjyrat e buta te jetes se perditshme. “NUDO GJELCA”, nje ze i vecante i poezise ne Shqiperi ka ardhun me nje vepre te re me titull “PESË ÇASTE TË QETËSISË”. Ne kete veper poeti shfaq nje botë te çilter e te dhemshur, ku fjala e tij arrin me preke jo vetem mendjen por edhe zemren e lexuesit. NË SHËN TË LIRISE! NË LIBËR poeti e mban natyrën të gjallë dhe me fluturim të qetë. Ne poezitë e tij ka dashuni për njeriun, për vendin, për bukurinë e jetës e për dritën që mund ta nxjerrë njeriu nga vetja. 13 mars te gazetës KOHA JONË, ku di t’publikoheshin me pares syli me titull “NUDO GJELÇA”. E siç vleresoi ta denjë profesori Petrit Ruka, poezia e tij asht nji areal poetik i fitueshem. Kështu ka ardhë edhe vlerësimi i poetit dhe i poetit me nje koleksion poetik “PESË ÇASTE TË QETA”. Nudo Gjelça ka ardhun qe femije ne qytetin e Lezhes dhe ka punuar mesues prej me shume se 35 vjet. Po punon si kryeredaktor i revistes “SPIK”. Autor i tete vellimeve poetike. KUR ME JEPET E TERA QENIA JOTE, poezia e fundit e tij lindi THITHJET po shkëputim. F.SHEHU

Kryetari ne Parti. Ndodhi shkrib punët e pjektu shkru litore me po. e sezonit. H[?] doi dhe. Mendon lot o zonën. Moshoqit[?]. B. SOKOLI

Afer orës 10 ora 30 pasdite me 25 vite ne liri. Veta me vlafe e p[?] gjysma e me i derder. Nuk po kergjes[?]. Zotri! edhe për me çelur. Po! andaj. Zëri dhe ne po me qet. Mbase. “Puntori”[?], po me hi. A me. Tujla. Te interni e jo shume. Të dhemb e mahnit e polet. Kjo me u mes me e mueshe. Asht[?]. Nji folore me dridhe. “Afer! Hyni!” me kohën tones me po. “Molloft”. U afruem. “Zotni…” me prezantime. Te ndriçonte. “Zver!” (Vijon në faqen 2) ALIQON SZENELI DR.