— KOMUNISTËT E RINJIAN NUK MUNDT VETËM PARTI, POR BËJNË EDHE PUSHTET! Në janar të vitit 1991 në gazetën me sigurinë më të vogël, pa u zgjatur, por sa për të paraqitur një taborr individësh të panjohur, që quhej Parti Demokratike, hartova artikullin e parë publik, ku bëhej fjalë se e djathta shqiptare kish lindur me një damkë të kuzmeve me postulat të ri të populit. Por, mesa shihet, urthi i ndihmoi mjaftueshëm. Kështu të vendosur e të guximshëm! Shqiptarët atëherë vendosën ta bëjnë. Këtë e quajtën se ndërrojnë qeverinë. Por nga shija e ardhmërisë kishte në këtë vend vetëm një dramë pesëqindvjeçare të kombit, dhe meritë shqiptarët e vërtetë, ata që pa u bërë demokratë, për një shans të vetëm, të natyrshëm, këtë gjë e bënë vetë. Sot, pas një viti e gjysmë shpresë, erdhi ditë këdo të mendojë se ku ndodhemi dhe kush po na drejton! Alired Serqeti[?], deputet i Partisë Demokratike, mjaft nervoz i kushtimit kohor të mbarë të qeverive, pa sjellë gjësendit në tavolinë, shkuan të bënin mbretin e populit, por u zbuluan si burokratë ordinerë. E quajtën Ministri të Brendshëm Aleksandër Meksi[?]. Pa pritur sa të qartësohej puna, pasuan ndryshime të tjera. U ngritën njëri pas tjetrit "klanet" e rinj që nga pushteti, të quajturit PPSH-së të re, që, të emëruar si drejtues e ushtarë të saj, përfshinë në radhët e para shumicën e nomenklaturës së mesme e të lartë. Ali Merdi Serqeti[?], deputet i Partisë Demokratike, me nervozizëm gjithnjë e më të madh, i vinte të pështynte kamerat televizive kur shikonte të njëjtët fytyra të dikurshme, tani me kostume të reja, duke folur për demokraci. Po ç’ndodhi? Grusht apo marrëveshje? I kujt ishte faji? Për këtë nuk duhet asnjë kut matëse. Kjo që po ndodh është veçse shfaqja e dytë e dramës së vjetër shqiptare. Për këtë nuk ka nevojë për shumë mend. Është mjaft të shohësh kë janë emëruar në poste kyçe të administratës, të policisë, të prefekturave dhe të diplomacisë. Kudo emra të dalë nga e njëjta shkollë politike, të njëjtit instruktorë, të njëjtit sekretarë komitetesh. A thua vallë këta ishin martirët e lirisë? Apo qenë ata që deri dje ndalonin fjalën e lirë? Populli ynë ka vuajtur shumë për të pranuar kaq lehtë lojën e madhe të maskave. Por ndoshta lodhja kolektive, varfëria e përgjithshme dhe mungesa e një opozite të vërtetë ia bënë më të lehtë ngjitjen kësaj caste të re. Nëse dikush mendon se ky është çmimi i tranzicionit, le ta thotë hapur. Ne nuk kemi të bëjmë me tranzicion, por me riciklim pushteti. Sot, klani "Kapo" nuk sundon vetëm në parti; ai sundon në qeveri, në administratë, në polici, në dogana, në televizion, kudo ku ndahet privilegji dhe përfitimi. Për këtë arsye, çdo demokrat i ndershëm duhet të ngrejë zërin e tij. Sepse heshtja është bashkëfajësi. Dhe bashkëfajësia është forma më e ulët e tradhtisë politike. Po qe se një ditë ky popull do të kërkojë llogari, llogaria do të nisë pikërisht nga ata që e quajtën veten shpresë dhe përfunduan duke mbrojtur vetëm veten e tyre.

Në studimin më të "sigurt" i madh - Shqipëria, jo të cuar në Tokio apo Romë, po minimumi - afrikana. Shtatë të dyta, Shqipëria ka futur në Shqipërinë tonë: gatuajmë në WC. A e ndëron kjo jetë vend dhe çfarë mund të thonë për këtë banorëve të këtij apartamenteve të rinj? INSAT TOZAJ

PRESE DOLL JAP DITE NE VONËSE, AKOMA S'NDOF Te dashuri i lexuesit me korrespond- esti i riedaksës sonë. Vullneti Bufi është ftuar në një emision në TVSH me të tjera pyetje, të cilat me shumë interes po përpiqet të na i sqarojë. Më-kur?[?] e di, por në emër të cdo [fjalë e palexueshme] pas [fjalë e palexueshme]. ADNAN ISMAILI Këtë radhë ju kërkojmë ndjesë.

Nëse të besojmë ca nga miqtë, jo vetëm që se do të jetë Spiro! Por ama qe kjo e vërtetë e folur? Doli, a kanë pasur shfrytëzues të tillë dhe qenkërkan? Para se të zhvillohej seanca e organizatës të zonës së Peshkopisë për të vendosur mbi shkarkimin e kreut të policisë, forcat e policisë së rrethit e kishin bërë "detyrën": kishin rrethuar qytetin, kishin vendosur postblloqe dhe kishin paralajmëruar se nuk do të lejohej asnjë lëvizje. Të nesërmen, në mesditë, Spiro Dede hyri në sallën ku po zhvillohej mbledhja dhe u prit me duartrokitje nga një pjesë e të pranishmëve. Por çfarë ndodhi më pas? Sipas dëshmitarëve, presioni mbi delegatët u rrit. U përmendën urdhra nga lart, u fol për masa ndëshkimore dhe për largime nga puna. Spiro Dede mbrojti veten duke thënë se kishte zbatuar ligjin dhe se çdo veprim i tij ishte bërë për të ruajtur rendin. Kundërshtarët e tij e akuzuan për arrogancë, dhunë dhe shërbim politik. Debati u bë i ashpër dhe shpesh kaloi në fyerje. Në fund, vendimi u shty. Qyteti mbeti në pritje. Njerëzit pyesnin: a do të rikthehet Spiro Dede në detyrë apo gjithçka ka qenë vetëm një lojë për të matur pulsin e opinionit? Në krahun tjetër, përkrahësit e tij thoshin se ai po goditej sepse nuk pranonte urdhra të paligjshëm. Kundërshtarët, përkundrazi, e shihnin si simbol të metodave të vjetra. Dhe kështu, edhe një herë, historia e vogël e një qyteti u bë pasqyrë e krizës së madhe të shtetit. Në mungesë të një vendimi të qartë, mbeti vetëm pyetja që sot e bëjnë të gjithë: ç’ndodhi me Spiro Deden...?

— "Çjapi", i ndërrprerë në qendrën Nervokombe- tare të kukutës. Nga FEROK ÇUFI — Nuk do të ketë devijesë, aq kohë sa politika te sundojë ligjin. I prokurorisë së zonj. GJEK GJILA, ish-shef i policisë së Shkodrës në ngjarjet e 2 Prillit. — NE MUNDIMI I PËRDHËSHEM: — Për çfarë ua dha për çarë e krititoj Presidentin Berisha. Nga ALEKSANDËR FRANGAJ — Vijon intervista e zotit Skënder Gjinushi (kocel), ish-sekretari i PPSH-së dhe i shoqeroatari i Bashkuar, për reformatorin dhe kërrsotaritë. — Kënaqësi në GAZETËN "KOHA JONË". REPLOTON GAZETËS: NIKOLLË LESI KRYEREDAKTOR: ALEKSANDËR FRANGAJ KËSHILLI BOTUES: N. LESI, TOUTIN ÇOBANI (kritik letrar) dhe PASHK PËRVATHI (piktor)