ARBEN IMAMI MOCIONI I. Ç'është mocioni? Grupi parlamentar i socialistëve, për nga qëndrimi në tërësi që mban ndaj qeverisë është forca më e shumtë opozitare në parlament. Si e tillë është në detyrimin e vet politik që të ushtrojë kontrollin e vet mbi veprimet e qeverisë duke përdorur të gjitha mjetet parlamentare. Është e drejta dhe detyra e opozitës që së paku të rreket të vërë në pozitë të vështirë maxhorancën, duke i treguar popullit mëkatet e saj. Është e vërtetë se kriteri i votimit opozitar, në çdo rast, duhet të jetë interesi i popullit dhe jo interesi i ngushtë opozitar. Ky është një princip sa i vjetër aq dhe i ri. Ashku nuk do ta ngacmonte shumicën për gjëra të vogla dhe pa vlerë në qoftë se ai është i bindur se do ta humbte suportin e masës. Askush nuk mund të shpikë një mosbesim pa pasur argumente. Askush nuk mund të bëjë një mocion mosbesimi pa pasur shkaqe bindëse, përveç në qoftë se është politikan i paaftë dhe aventurier. Askush nuk mund të përdorë një mjet kushtetues për ta sharë, fyer, kritikuar etj. një qeveri, e cila është në fillim të mandatit. Një gjë e tillë nuk mund të ketë mbështetjen e opinionit publik. Askush nuk mund të bëjë një mocion mosbesimi pa pasur argumente, përveç në qoftë se ai është përdorur nga spekullime dhe nga pasione ideologjike të sëmura. Sidoqoftë, për ne si opozitë, mocioni i mosbesimit është ende larg. Ai është një mjet i skajshëm politik e kushtetues, të cilin në radhë të parë e përdor mazhoranca. Sikurse ndodhi me qeverinë e Ylli Bufi i cili u rrëzua nëpërmjet mosvotimit të programit të tij. Socialistët nuk e votuan zotin Bufi as gjatë proçedurës së zgjedhjes së tij si kryeministër, as gjatë paraqitjes së programit të tij qeveritar. Siç shihet kjo opozitë është konsistente. Po pse atëherë zoti Bufi nuk mori votat e nevojshme? E drejtë, ashtu mund të pyetet. Natyrisht ai nuk mori votat e nevojshme për shkak të popullaritetit të vet në rënie si figurë publike dhe kryetari. Për më tepër, ai nuk mori votat e nevojshme për shkak se kundërshtia ndaj tij kishte ardhur duke u shtrirë dhe duke u ngurtësuar brenda PD. Dalja e këtij grupi në sipërfaqe nëpërmjet votës së lirë dhe të fshehtë shënonte degradimin e një pjese të udhëheqjes së partisë, një çarje të papritur të saj. Mocioni nuk i përfshin motivet dhe arsyet e shkarkimit të një kryeministri, vetëm si mjet parlamentar. Ai është edhe një manifestim i marrëdhënieve politike midis shumicës parlamentare dhe qeverisë, një mënyrë për të matur nivelin e besimit të deputetëve të një maxhorance kundrejt kryetarit të saj, zyrtarëve të tjerë dhe gjithë qeverisë si dhe punës së saj. Vendosja e pritshme e Aleksandër Meksit në postin e kryeministrit i ka zgjuar panik të madh idhtarët e qeverisë së lyer. Ata po bëjnë çmos për të marrë në dorë fatet e qeverisë dhe lëvizjen e qetë të reformave pa u prekur nga ndryshimet politike, ekonomike dhe organizative. Është kjo arsyeja që ata po e kundërshtojnë me kaq zëvendësimin e qeverisë. II. A është i mundur një mocion për qeverinë aktuale? Duke qenë se është një qeveri e sapoformuar, praktikisht, as zyrtarisht dhe as politikisht, ajo nuk mund të mendohet se ka humbur shumicën parlamentare. Siç dihet, shumica e deputetëve demokratë e kanë votuar kryeministrin dhe qeverinë e tij. Mbi këtë objektiv, PD ka ndjekur një kurs të çrregullt e të paqartë. Herë ajo trembet nga disfata elektorale dhe nxit lojën e lëvizjeve të parakohshme në kabinet, herë lançon me zell plane e ide të matura për ta çuar në fund qeverinë, herë bën lëvizje të nxituara që japin përshtypjen se i binden jo detyrimeve të arsyes por impulseve të çastit, herë mobilizon gjithë shtetin në një sulm demonstrativ të padëgjuar kundër lëvizjeve opozitare duke shkelur Kushtetutën e ligjet. Në këtë mënyrë, ajo po i del vetes para botës si forcë krejt e papërgatitur për qeverisje. Në rast se do të vihej në lëvizje një mocion për qeverinë aktuale, atëherë duhej plotësuar një nga kushtet e mëposhtme: së pari, kryetari aktual i qeverisë duhej të kishte humbur në mënyrë të pashpresë besimin e partisë së vet, në raport me kryeministrin e ri. A ka ndodhur kështu? Jo. Kjo gjë është e qartë. Së dyti, maxhoranca duhej ta konsideronte të panevojshme mbijetesën e këtij kabineti për disa muaj, nën arsyetimin se kjo vetëm sa do ta bënte akoma më të pashmangshëm dhe më të dhimbshëm largimin e tij. Së treti, një grup deputetësh duhej të ishte vendosur të votonte kundër qeverisë, me shpresën se riformimi i kabinetit do të krijonte një proces-verbale të re për zgjedhjet e afërta. A ekziston kjo klimë? Nuk besoj. Për këtë arsye, mendoj se mocioni është më shumë një spekulim gazetash sesa një çështje e vërtetë parlamentare. (vijon në faqen 3)

PLENART KREÇËJONI NËPËRZIT Në një kohë kur po flitet për dukuri deri-pas-mesjetare siç është kolera, në Shqipëri situata paraqitet jo aq shqetësuese. Sipas specialistëve dhe drejtuesve të lartë në shëndetësi, kjo varet nga masat e marra që qysh në momentin e agravimit të gjendjes në Jugosllavi. Por deri sa në Shqipëri të shfaqen rastet e para të kolerës a duhet që shqiptarët të shqetësohen? Kurioziteti që ngjall kjo sëmundje, e cila në Evropë është zhdukur me kohë, lidhet të paktën me tre arsye. Së pari kjo është një sëmundje aktuale. Në vendet aziatike dhe afrikane ajo korr çdo vit mijëra e mijëra viktima. Në Jugosllavi epidemia ka filluar që në fund të qershorit dhe më tepër se 20 vetë kanë vdekur nga kjo sëmundje. Rreziku është sidomos për ne, pasi ai lidhet me frekuencën e madhe të kalimit njerëzor në kufijtë e rretheve të ndryshme si dhe me lëvizjen e pakontrolluar të masës nga një anë në tjetrën. Së dyti kjo sëmundje njihet pak në vendin tonë. Specialistët tanë e kanë hasur atë vetëm në literatura, kurse rastet e dyshimta kanë qenë të rralla e krejtësisht sporadike. Së treti, vetë emri i saj sjell ndër mend kushtet e mesjetës, prandaj frika psikologjike shpesh është më e fortë se arsyeja. Nga ana e Ministrisë së Shëndetësisë, është bërë e ditur se janë marrë masa për kontrollin e pikave kufitare, për dezinfektimin dhe për forcimin e shërbimit epidemiologjik. Popullata këshillohet të respektojë rregullat e higjienës, të përdorë ujë të zier ose të kontrolluar dhe të shmangë ushqimet e pasigurta. Mjekët janë vënë në gatishmëri dhe spitalet janë orientuar për mënyrën e trajtimit të rasteve të mundshme. TV përballe lajmeve Ngarjet e Polianit tronditën dhe njëkohësisht goditën besimin e opinionit publik në mungesë informacioni të saktë shkaktuar nga transmetimet skandaloze në përshkrimet. A mund të ishte sjellë ndryshe televizioni publik? Transmetimet vetëm njëherë, që nuk zgjatën asnjë njollim nga palët. Në një moment të caktuar, jo i informuar do të thotë i TV zgjodhi me mjaft kujdes që të mos dezinformonte publikun me lajmet e tij. TV qendroi me vlerësimin e dyshuar derisa gjithçka të sqarohej. A ishte kjo mungesë informacioni? Jo. Kur informacioni nuk është i verifikuar, më mirë heshtja sesa alarmi i rremë. Edhe me këtë rast është shfaqur se sa e nevojshme është një televizion profesional, përtej ndikimeve të politikës ditore dhe sensacionit. Vetëm një media e tillë mund t'i shërbejë shoqërisë pa e dëmtuar atë. (vijon në faqen 3)

ALEKSANDËR FRANGAJ Mjafton të dëgjosh të fundit në Polican të Jordin Naçes apo opinionin e S. Kondit për të kuptuar se klasa e re e biznesit, drejton grevë-demonstrim është S. Kondo i bilanceve, e fjalë e përgjegjshmërisë, një Dejvi, se me sa duket dikush e ka ngarkuar të interpretojë shqetësimet dhe opinionin sa herë që e sheh të arsyeshme pa e pyetur atë. Deklaratat e djeshme të z. Kondi për "fletërrufetë" e socializmit të porsa kthyer, të lëshuara në mos gabojtë për herë të parë të mërkurën nga spikeri i Televizionit Publik Shqiptar, tingëlluan cinikisht dhe provokuan të qeshura si ato që të ngjall aftësia për të organizuar mbledhje me frymë përfshirëse të një pallati të vjetër. Vetëm në qoftë se deklaratat e tilla nuk shoqërohen me qetësi e respektim të ndërsjelltë, ato mund të kthehen në shkëndijë për trazira. Asaj që po ndodh në qytezën e Policanit i është vënë vulosja si "demonstratë antishtet". Lajmi është pohuar me tepër solemnitet nga një drejtues i Komitetit të Shpëtimit dhe është përcjellë me patos nga ekrani shtetëror. Sa lehtë është të ndryshosh etiketa kur mungon guximi për të parë shkaqet e vërteta të revoltës. Rreth 2000 punëtorë të uzinës së armëve kanë shpërthyer në protestë jo sepse dikush u ka fryrë në vesh, por sepse prej muajsh nuk marrin rroga, sepse nuk kanë bukë, sepse ndihen të tradhtuar nga premtimet e pambajtura dhe sepse e ardhmja e tyre ka mbetur pezull. Pikërisht ky është thelbi i problemit. Greva nuk lind nga dëshira për ta sfiduar shtetin; ajo lind nga pamundësia për të jetuar normalisht. Kur nuk paguhet puna, kur ndërmarrjet shkojnë drejt falimentimit, kur familjet ngelin pa mjete jetese, atëherë shpërthimi social bëhet i pashmangshëm. Dhe po të mos mjaftonte kjo, qeveria e re ka ardhur me një gjuhë që nganjëherë të kujton më shumë urdhrin se dialogun. Është për të ardhur keq që në vend të një përpjekjeje për ta kuptuar gjendjen, vijnë etiketimet: komunistë, reaksionarë, nostalgjikë, armiq të reformës. Me këtë mënyrë, jo vetëm që nuk zgjidhet asgjë, por shtohet zemërimi dhe humbet besimi. E kush mund të pretendojë se punëtorët e Policanit po manipulojnë situatën kur e vetmja kërkesë e tyre është buka e fëmijëve dhe siguria e punës? Po ndodh kështu sepse qeveria nuk ka akoma një përgjigje serioze për uzinat ushtarake, për punësimin, për tranzicionin industrial. Në vend të një programi të qartë, jepen deklarata emocionale dhe kërcënime të tërthorta. Kjo nuk është rrugëdalje. Nëse shteti e konsideron çdo protestë si kundërshti armiqësore, atëherë ai rrezikon të hyjë në konflikt me vetë shoqërinë. Punëtorët e Policanit nuk janë as më të këqij e as më pak patriotë se të tjerët. Ata janë njerëz që kërkojnë të jetojnë me dinjitet. Edhe nëse mes tyre ka nga ata që mbajnë mend sistemin e kaluar me simpati, kjo nuk e bën protestën e tyre të paligjshme. Historia nuk fshihet me urdhër administrativ dhe as varfëria nuk mund të përkthehet në komplot politik. Në fund, pyetja mbetet e thjeshtë: a do të ketë qeveria kurajën të ulet me ta dhe të bisedojë, apo do të vazhdojë t'i shohë grevistët si turmë të manipuluar? Në qoftë se zgjidhet rruga e dytë, pasoja do të jetë jo vetëm thellimi i krizës sociale, por edhe diskreditimi i një pushteti që ka ardhur në emër të demokracisë. (vijon në faqen 3)

Ngjarjet e Polianit tronditën dhe njëkohësisht goditën besimin e opinionit publik në mungesë informacioni të saktë shkaktuar nga transmetimet skandaloze në përshkrimet. A mund të ishte sjellë ndryshe televizioni publik? Transmetimet vetëm njëherë, që nuk zgjatën asnjë [...]? nga palët. Në një moment të caktuar, jo i informuar do të thotë i [...]? TV zgjodhi me mjaft kujdes që të mos dezinformonte publikun me lajmet e tij. TV qendroi me vlerësimin e dyshuar derisa gjithçka të sqarohej. (vijon në faqen 3)

Vdekja e papakohëshme e gazetarit SOKOL MUHO hidheroi jo vetëm të afërmit e tij, por edhe me sakrificë, kolegët e tij. Sot Muho, gazetar i alternativës SD, dhe vjehrri i tij, Aleksandër Veroq[?] në moshën 36 vjeçare duke i shkaktuar kështu gazetarisë tonë një humbje të madhe. I shprehim këtu familjarëve dhe miqve dhe ngushëllimet dhe inkurajime dhe inkurajime të sinqerta. Redaksia e «Koha Jonë»

Redaksia e «Koha Jonë»