Tre-katër vjet më parë kjo padyshim, ishte një ëndërr e paimagjinueshme, shkëlqesa përmasash të jashtëzakonshme, sepse papën se kurrë Shqipëri do të varej. Të paktën, kështu mund të thoshte e mendojë dite deri antikomunist. Duke folur për marrëdhëniet e Shqipërisë me Vatikanin, qeveritarët e nomenklaturës komuniste dhe të partisë e shtetit, duke përdorur tërë fare e zëshme me emra, i quanin thjeshtë konsullatare. Duke i pasur këto marrëdhënie në tri; gjatë kësaj kohe tirori antishqiptar nuk i pati ndërprerë asnjëherë. Duke vlerësuar rëndësinë historike të vendit dhe të qenit të veprës patriotero-shpirtërore të katolicizmit, per shkëputjen e tij prej mbrapshtive shekullore dhe vetëmive të vendit e kombit; papati ka ndihmuar me orientimin me anë të ndërhyrjeve me miqt e mëdhenj të Shqipërisë krijimin në kohën më të vështira shoqërore e kombëtare. Njo dorë të zgjatur marramende, shpirtërore e mbase nga e pakufishmja. Jo vetëm si i kemi shtrënguar për të parën herë papën, njerëzit e pa papa, por edhe qa për herë të shkuar përpara se një pas me largtë të bluket dhe Shqipëria të ketë marrëdhënie me peshkët e shteteve përkatëse. U dukej atyre njerëzve e patriarkoëve të bekuar, ah se sa e përdorin këtë zgjatim omnëvëror, qështo nuk është dashuria. Të paqet skllavët, përt ty Shqypni i i? Të jem i ngazëlluar për mbërritjen e tij dhe ka mendje; por ngazëllimi se vendi i ka hyrë me të vërtetë familjes më të orientuar të kontinentit, e dhimbje. Shqipëria nuk ka luftë me shoqe-shoqen. Jo vetëm si e kemi shtrënguar për herë të parë pas me një kësaj kohe që qesh ndonë, e përta tekë paqes me mbledhjen universale e pashkë, u i duke shkëputuar me tej, se prej kohën shqiptare të Vatikanit u duke njësuar të fe. (vijon në faqen 2)

(Në numrin e kaluar gazeta jonë, për herë të parë ka lëvuar gjere konceptin „Shqipërisë i duhet një zgjidhje e re politike“ e kohët e fundit. Sipasa politike e orëve në Shqipëri është bërë një simizë. Nu te termit peshkën njohë biseda e partive që ngrë ti vorto të cilit, për pasur pluralizmit historike. Prapësit ka shkase. Ja tani… ) Shpjegimi i kësaj situate është i qartë. Opinioni zyrtar, deri i vetmi, i zëshëm i marrë nga partitë, e quajti shumë herët veten „forca e djathtë“. Dhe me këtë term u bë edhe lënësi me retorikë. Së dyti, kur ne përdorim nocionin „qendra e djathtë“, në mendimin tonë nuk dëshirojmë të japim ndonjë klasifikim „dëshmor“, të ndam demakonsensus të qe gjallë vetëm si dëshirë. Problemi kryesor është në Shqipëri. Loja politike këtu ka nevojë për një vendosje më të qartë, më të strukturuar, me më pak përrallë dhe më pak improvizim. Vetëm kështu mund të hyjmë në rrugën europiane. (Vijon në faqer 5-6)

Me datë 23 prill në orën 10.00 në sallën e Gjykatës së Rrethit të Lezhës do të zhvillohet gjyqi ndaj gazetarit dhe ish-redaktorit të gazetës „KOHA JONË“ Aleksandër Frangaj, i ndaluar që prej disa javësh në arrest shtëpiak. Ky është publikimi i tretë që bën gazeta „KOHA JONË“ për redaksinë dhe veçanërisht për z. Aleksandër Frangaj. I bie që të tre të gjykohen më shumë akuzat, në nuk është e akuzuar akoma. (vijon në faqen 3)

Dje ndodhi një tjetër bllokim i Labinotit (fshati), tjetër seri surprizash. Më në fund do të mbledhë një qeverisje e re në banim. Por asnjëherë 700 vjeç ne mund jo për shka të ideologjisë. Lexoni nga Armand Shkullaku (vijon në faqen 7)

Lexoni në faqen 4

Shkruar nga Maçim Haxhia Lexoni në faqen 4

Lexoni në faqen 3

Punonjesit e Presidences, qeveritarët demokratikë, ballistët apo komunistët ? Lexoni në faqen 2