Kush sulmon lirinë e shtypit, ka sulmuar demokracinë Kjo nuk do më asnjë koment; kjo nuk do më asnjë fjalë. Komentet u bënë nga të gjithë komentatorët, militantët dhe idealistët para gjithë popullit kur iu kërkua të ndryshohet regjimi komunist, ku mungonte edhe më elementarja liri: liria e shtypit. Fjalët u thanë me zë të lartë gjatë gjithë manifesteve për demokraci që u organizuan në rrugët dhe në sheshet tona nën parullat «Liri e Demokraci!». Tani nuk duhet më asgjë tjetër veçse zbatimi në mënyrë korrekte i lirisë së shtypit. Çfarë pengon? Dy alternativa shtrohen para nesh. E para, ose liria e shtypit pengohet nga po ata elementë që e kanë penguar atë gjatë gjithë periudhës së diktaturës komuniste në Shqipëri, dhe kjo do të thotë se në aspektin e principeve themelore të demokracisë e lirisë kanë ndryshuar vetëm fare-fare pak gjëra dhe, e dyta: Ose liria e shtypit në Shqipërinë nuk mungon dhe kjo do të thotë se asnjë gazetar nuk pengohet të kryejë me së miri detyrën e tij. Dhe kjo do të thotë se pushteti politik dhe mbajtësit e tij nuk shohin me inat e nuk hakmerren kundër asnjë gazetari që shkruan të vërtetën; atë që sheh e atë që mendon. Dhe kjo do të thotë se shteti që nga maja e piramidës së vet i hap rrugë shtypit të lirë e nuk fut në dorë shtypin e partive e të Radiotelevizionin. Dhe kjo do të thotë që asnjë gazetar të mos jetë nën akuzë për shkak të detyrës së tij, se kryeredaktori dhe gazetari i gazetës indipendente «Koha Jonë» Aleksandër Frangaj nuk ndodhet në arrest shtëpie. Mirëpo gazetari Frangaj realist ndodhet në arrest shtëpie, dhe drejtori i gazetës Nikollë Lesi ndodhet nën një akuzë absurde e të stërzgjatur, pa bazë. Dhe ashtu sikurse ky fakt është i vërtetë, po kaq e vërtetë është edhe se liria e shtypit në Shqipëri është e kërcënuar, është e cunguar, është e sulmuar ditë për ditë. Privilegji i takon të ashtuquajturit shtyp që bën elozhe dhe ngre kulte për lidershipin e për liderët e vendit. Sa kohë gazetari Aleksandër Frangaj ndodhet në arrest, aq kohë dhe besojmë korrektësisht mund të themi se liria e shtypit është e sulmuar. Gazetari Aleksandër Frangaj nuk bëri asgjë më shumë sesa me një detyrën e tij prej gazetari: ai me gazetën që drejton ka dhënë opinionin një informacion për atë që ishte parë e kishte ndodhur, për atë që i kishin parë shhu- me njerëz të cilët kanë nënshkruar dëshmitë e tyre. Gazetari Frangaj nuk bëri asgjë nga ato çfarë akuzohet sikurse është fjala «panik» etj., të marra nga një legjislacion i vjetër e krejt larg lirisë së shtypit. Dhe, në përgjithësi gazetari Frangaj nuk bëri asgjë më pak se sa do të madhë në shërbim të demokracisë në Shqipëri. Ai bashkë me kolegët e tij, bashkë me gazetarët dhe shkrimtarët, me intelektualët e politikanët si brenda edhe jashtë vendit, krijuan një tribunë të lirë të mendimit më të përparuar për të zhvilluar fjalën e mendimin e lirë, procesin e demokratizimit në vendin tonë. Do të ishte e lavdërueshme për secilin njeri që i thotë vetes demokrat, i lirë, i qartë, i dashuruar me lirinë dhe i kushtuar ndaj saj, që të bënte aq sa bëri Aleksandër Frangaj. Ai që në moshën 23-24 vjeçare arriti ta shënojë emrin e vet në kujtesën e historisë, gjë që nuk e bëjnë dot mosha edhe më të mëdha e njerëz shumë më të mëdha e me mëdha njerëz shumë më të mëdha e njerëz shumë më të mëdha e njerëz shumë më të mëdha e njerëz shumë më të mëdha e njerëz shumë më të mëdha e njerëz shumë më të mëdha e njerëz shumë më të mëdha e më të para emrin e tyre në një tabelë publike edhe dosido qoftë. Gjyget e sulmet shtetrore nuk kanë çfarë t’i bëjnë gazetarit Aleksandër Frangaj veçse një të mirë të madhe i bëjnë, padashtu. Por sulmi kundër gazetarit Aleksandër Frangaj po i bën një të keqe të madhe vetë demokracisë në vendin tonë. Ata që sulmuan këtë gazetar, as e njohin portretin e tij të butë e të ftyrën e tij të parritur mirë. Ata njohin vetëm lirinë e tij të shprehur në fjalë e në letër, e cila i tmerron. I tmerron liria e shtypit, dhe ata arrestojnë Aleksandrin. Sulmi kundër gazetarit të lirë sikurse është Aleksandri, është sulm i qëllimshëm që edhe një herë gazetarit të mos jenë të lirë, por të vihen në rrjeshtin e ushtarëve të Partisë. Kjo asfikson demokracinë. Sulmi kundër gazetarit Frangaj është atak kundër lirisë së shtypit që do të thotë një mur i madh i ngritur në rrugën e demokracisë. Kushdo e di se pa liri të shtypit nuk mund të vijmë hapa të tjerë të demokracisë. Dhe pikërisht për këtë arsye o vënë pengesën e madhe që në hapin e parë. Pra pas dy ditësh në bankën e të akuzuarit ata vënë lirinë e shtypit dhe vetë demokracinë. Dhe duke thirrur: «Rroftë demokracia!»

Për dijeni shtypit të lirë gjislacionit në fuqi se kanë patur për qëllim të prekin sigurinë kombëtare të Shqipërisë. Frangaj dhe Gëllçi akuzohen për botimet në gazetat e tyre, megjithëse i njëjti informacion me të tyrin ishte botuar dhe në shtypin francez. Lesi akuzohet për instalimin e një antene televizive. Të tre gazetarët do të dalin në gjyq. Federata Ndërkombëtare e Gazetarëve proteston sot kundër arrestimit dhe izolimit të tre gazetarëve të mirënjohur shqiptarë. Autoritetet shqiptare kanë arrestuar Thoma Gëllçin, Kryeredaktor i «Zërit të Popullit», Nikollë Lesin, Drejtor i «Koha Jonë» dhe Kryeredaktor Aleksandër Frangaj, më shumë se tre javë përpara. Që pas arrestimit, të tre gazetarët janë izoluar në shtëpitë e tyre pa marrë asnjë kontakt me jashtë. Që të tre akuzohen sipas je-(vijon në faqen 2)

— Ne, gazetarët e gazetës «Koha Jonë», iu drejtohemi të gjithë kolegëve — Pasnesër të gjithë e dimë, tashmë, se shoku ynë, kolegu i të gjithë gazetarëve, gazetari Aleksandër Frangaj, do të jetë në bankën e të akuzuarit për shkak të detyrës së tij si gazetar. Do të jetë i akuzuar nën akuzën më absurde se paskën ngjallur panik me një lajm të botuar në gazetë. Panik në këtë kohë paniku të thellë, kohë dëshpërimi e pashpresë, ku i vetmi lajm i kundër këtij atmosferë ishte lajmi i Aleksandrit se ne kemi të drejtën. E vetmja gjë që levizka në shoqërinë tonë të sotme. Shteti ka përdorur supermacinë e tij mbi një djelosh 24 vjeçar, mbi një gazetar dhe e ka ngjiturur akuzën e tij si një plakate rreziku në një faqe muri. A e shikoni këtë pllakatë në faqen e murit, të dashur kolegë?! Ajo sot na thotë emrin e Aleksandrit, por nesër në vend të tij mund të ketë emrin e secilit prej nesh, të gjithë neve. Ja o dini të dashur kolegë, se shkella e «(vijon në faqen 2)