Vjen Finos e Kondit, largohet dhe Malaj. Islami e Teta në diskutim faqe 3-5 Gjueti banditësh në male, dy të vrarë Forca speciale duke patrulluar në Lurë. Edhe dy rruga nacionale në jug u bllokua në këto 24 orë të para të dias ore FOTO G. SHKULLAKU

NGA KUÇO BLUSHI Këto janë kohë, miku. Partixhinjtë shfaqen e e[?] zhduken, mbivendosen e treten, i vendosen njëri-tjetrit (o vendit), i bien (o poshtëm), e përcaktojnë (e degjenerojnë) jo shqipërinë po jo edhe aspiratën e virtytin e vetvetes të vetes e krejtë kaq që shkatërrojnë dhe nderin per të bashkë me humorin e pinjmanit. Partixhinjtë e vjetër ia prishin punën te atyre të rinjve, zellimi i trimërisë suaj dhe i pushtetit, bëniesë repetuare, demokrashkresë, lirie[?], tribuni, e të tjerat marëndive, gjithçka për të ngjitur, e vënë kësi tjetër prindërie per t'u ngjitur lart. Le ta quajmë dhe këtë punim të epokës shpirtare të qeverisë së shpifur. Partixhinjtë nuk janë profesionistë të fjalorit edhe me të paktës. Por kryeqendra e këtij fjalori, ose kaqit, është se fjalët për ta nuk kanë asnjë gjë të bëjnë me punët, me punëtorët, me veprat, me mendjen, me sytë e mprehtë, me guximin, me durimin, me ndjenjën, me përgjegjësinë, me kontaktin, me besimin, me shpirtin, me karakterin. Të gjitha këto janë në mos polet e tyre, po, fjalët janë punë e tyre. Fjalët nuk janë thjesht një përshkrim i një dukurie, por spektakli i saj në miniaturë; ajo që është çifti i saj dhe e pandarë prej saj, si puna e një aktoreje që bën rolin e nënës. Në qoftë se kaq fare, çdo gjë merr kuptim, sepse partixhinjtë nuk merren me kuptime. Për ta kuptimi është një trup i lagur që futet nëpër këpucë; një qenie që nuk e njohin e as e duan, që ua shkatërron buzëqeshjen, shtrëngimin e duarve, pikëllimin, madhështinë, modestinë, qetësinë, koncentrimin, fjalën, butësinë, dashurinë, lotët, kushtet, kushtin, mundin, koston, pushimin, durimin. Pra, nuk duan kuptim, por kostum kuptimi. Në qoftë se bota nuk bën dot me njerëz aq të partishëm, po kjo nuk do të thotë që këta njerëz nuk janë aq bindshëm peshkqirë për sy. Bota është shumë e ashpër me këta, por jo e mëshirshme me botën, sepse me anë të këtyre shpikjeve të veta bota krijon hije për të kaluar pa u lagur në shiun e saj të vetmisë. Ose kështu më duket. Partixhinjtë nuk e duan botën as ta mallkojnë, as ta ndryshojnë. Ajo që duan ata është një qeveri me zë të lartë, me truproje, me zhurmë, me pasionin e drejtimit, me qeveri[?], me admirimin e respektin, me njerëz që t'i shohin e t'u shërbejnë. Atyre u pëlqen të mbesin në dukje, të jenë të njohur, të jenë dikush, që t'i njohin të gjithë, t'i durojnë të gjithë, t'i admirojnë e t'i urrejnë të gjithë. Ose s'di si ta them. [teksti vijon jashtë faqes së dukshme]

Reportazh / Të drogoshën nuk është turp Adoleshentët që mbushin rrugët me shiringa Faqe 13

Dokë shpjegon mbledhjen e Strasburgut 'Të gjithë gëzueshin me keq bisedohet në PD Faqe 8

Ndryshon demokrat shpresën për krizën "Kushte dhe nume[?] i Berishës e firmin i te glasistëve" Faqe 5