Vëllai i Izet Haxhisë, ish badigardi i kryetarit të PD-së, tregon kujisat e Berishës, pas akuzës si bashkëpunëtor në vrasjen e Azem Hajdarit “Berisha vrau Azemin dhe kërkon të na vrasë edhe ne” Letër publike drejtuar liderit të PD-së - komandantit të operacionit ushtarak në mars - maj 1997 në zonën e Fierit faqe 3

GAVROSH LEVONJA Kohët e fundit zhvillimet në parti me të cilën veten e saj Berisha e lidh gjithmonë e më ngushtë, nga grada dhe forca e njeriut pronar të nga ngjarjet e vitit 1997, e kanë forcuar përsëri tej logjikës së strukturave dhe disiplinës së brendshme në parti, ndersa nga ana tjetër konsiston nga gara e ndryshme për mandatar e për t’u quajtur sa më i afërt me lidershipin dhe kjo e fundit është akoma më evidente te ata që nga llogaritja kanë kuptuar tashmë, që po humbet parimisht në numër dhe se presin të jenë fitues të parimit. Kjo pasi pasur tashmë e bën të pamundur në të ardhmen të ndriçojë parti dhe demokracinë, sidomos në favor të antigrupit, të interesit personal. Në qoftë se ndodhen dyshime apo kënaqësi të disproporcionuara por s’do të ndodhë përndryshe. Konflikti i fundit i Berishës me nënkryetaren e kuvendit parlamentar të PD, Jozefina Topalli, nga pozitat e kryetarit apo pa të, dhe veçanërisht për mënyrën se si po organizohet në rreth e degë për rikthimin e institucionit politik të forcës së dytë politike në vend, ka tërhequr vëmendjen e gjithë atyre që e kanë kuptuar se dhe pohojnë me bindje të legjitimitetit të tij në hartimin e politikës shqiptare. Në fakt nuk do të çojë kurrë larg përplasja e heshtja e pritshme, por ama nevoja për të sqaruar shumë nga veprimet e liderit të opozitës në kapjen e fundit të saj nga militantizmi-bashkëpunimi dhe mohim i demokracisë. Përderisa Berisha është shfaqur nga fillimi i lëvizjes studentore dhe pluralizmit politik në Shqipëri si antikomunist e antistalinist, ndërsa kultura dhe heshtja e shumicës së udhëheqësve të kësaj force vjen për te mbahet mend e ruhet në formë të doktrinës e mësimit të vjetër bolshevik të shtetit, e lidhur me zyrtarin që mban e ekzekuton urdhrin në emër të parti, menjëherë ne mendojmë gjithsesi për ndarjen që duhet bërë midis të dyjave. Pra me qënëse në raport me format antidemokratike dhe për të dominuar në gjerësi e gjatësi gjithë jetën e organizmit politik nga anë e individit shpesh mund të ndërtohen edhe organe partiake që i japin rol vendimmarrës, nuk duhet nënvlerësuar jo vetëm pasojat e gjendjes aktuale por mundësitë që duhet të krijohen për të dalë prej saj. Janë shprehje të sigurtës që në qoftë se reformat dhe demokratizimi nuk mendohet për gjallërim në emër të orientimit të sotëm e në të ardhmen të demokracisë shqiptare e forcës kundër partive, në politikën shqiptare sërish do të dominonte metoda e komandimit, prerja e kundërshtarit, trupëzimi me forcë i gjithçkaje nën emrin e njëshit. Pra në këtë pikë përplasja e hapur për pushtet dhe interesa që dalin e fshihen nën petkun e disiplinës së partisë, nuk ka asnjë lidhje me demokracinë e brendshme. Kjo duhet pranuar sa më qartë në forumet drejtuese dhe strukturat parlamentare të PD-së, pavarësisht ndonjë qetësimi të përkohshëm dhe marrëveshjeve të brendshme për të ruajtur balancimin fizik të liderëve që nga korentet e ndryshme në parti. Në qoftë se ringritja e një force politike do të vazhdojë të bjerë, nese do të ketë sa të mjaftueshëm antiopozitar nga ana e komandimeve më të vjetra që lindin nga inercia dhe injorojnë vullnetin e pakicave dhe shumicave, qofshin këta zyrtarë brenda partisë apo jo, problemi nuk do të zgjidhet. Përkundrazi vështirë se po e mban gjallë sot një forcë politike e re qeverisëse në vend. Kjo sepse sjellje të tilla nuk janë pa ndikime në mjedisin politik e social që e ka lindur dhe e ka ushqyer. Ato mund të krijojnë klima të rrezikshme për përballjen e partive me njëra-tjetrën dhe me opinionin publik. Në fund të fundit beteja politike nuk bëhet me urdhra por me bindje. Ndaj çdo insistim për ta zëvendësuar lirinë e diskutimit me uniformitetin, do të dëmtonte jo vetëm të djathtën shqiptare, por vetë demokracinë shqiptare. (Gazeta shqiptare 12.12.1999)

KESH: “Global”, e dritave nuk janë tonat Revolta e studentëve të Tiranës, për rritjen e tarifave, ka sjellë veri [?] një konfrontim energjetik shqiptar. Totali i faturave të korporatës energjetike shkon në rreth 40 milionë lekë në muaj, që familjeve dhe institucioneve urbane u duhet të paguajnë për qira, pagesa KESH-it dhe privatizimit. KESH-i po e cilëson si “Global” në sistemin e faturave, siç rezulton në pagimin e ndriçimit të rrugëve në Tiranës, por zyrtarisht KESH-i e ka mohuar se faturat e pagesës urbane janë të lidhura me tjetër qeveritare apo private. Pavarësisht se është përfolur si një skemë e pagesave nga institucionet shtetërore të KESH-it, sipas saj, një urdhër që nuk prek vetëm shtresë dhe [?] është marrë. Foto L. Floqi

Isa Mustafë I. HAXHIJ (firma) (vula) Skandali ndiz krahajn dha faksimile e letrës qe i solli dg gazetës “Koha Jonë”

Helmimi i punëtorëve, instituti i Shëndetit kishte dhënë alarmin faqe 13

19 Dhjetor 1999 1.000 Mbi-Bingo me nga 10.000 lekë (të reja) 5 Të-Lejmo me nga 1.000.000 lekë (të reja) 1 Maksi-Bingo me 500.000 lekë (të reja) 1 Super-Bingo me 150.000 lekë (të reja)