Prova e parë serioze e Ministrit kundër politikanëve të lidhur ekonomikisht me kioskat e parkut të madh të Tiranës Vizitë e papritur e Ministrit të Punëve Publike në zyrat e Drejtorit të Përgjithshëm të Policisë Ndërtimore, Mithat Havari, ku edhe jep urdhër të prerë: Të pastrohet parku “Rinia” nga kioskat dhe ndërtimet pa leje

Imagjinoni për një çast ç’do të thoshte sot po të ishte gjallë i urti Ismail Qemali, simboli emblemati[k?] i shpalljes së Pavarësisë së Shqipërisë. Ndoshta do të thoshte “harram”! Ndoshta “qofshi të mallkuar”, apo ndoshta do të nëngjeshte thellë, duke i thënë të gjitha në heshtjen e vet, me urtësinë dhe mençurinë e tij. Breza të tërë politikanësh e shtetarësh kanë shire si në lëmë mbi pushtetin e shqiptarëve që nga ajo ditë fatlume e shpalljes së pavarësisë, 88 vjet më parë. Që nga ajo ditë nënerruar dritën shtetare e kryetare e Shqipëria është kjo që më mbeti. Shtetarë e politikanë që në emër të qytetarëve shqiptarë, nuk lanë intrigë pa thurrur për të jetuar pushtetin e ëndërruar. Që prej 88 vjetësh, populli shqiptar përpëlitet mes forcës e vullnetit për prosperitet e të ardhme dhe mes një ndjenje të shthurur të një klase politikanësh të marrë me pushtetit. Pas 88 vjetësh, Shqipëria e Ismail Qemalit dhe e Isa Boletinit; e Fan Nolit dhe e Avni Rustemit është vendi më i varfër i Evropës. Pjella e politikanëve të shekullit të kaluar nuk mundi ta bëjë Zonjë vendin e shqiptarëve. Të izoluar për pesëdhjetë vjet, më në fund zgjimi i ndërgjegjes kolektive fillimin e viteve ’90 për demokraci e zhvillim, na ka zhgënjyer jo rallë. Madje kemi qenë disa herë në prag të gremisjes kolektive po për faj të politikës e politikanëve. Fala disa shtetarëve të rinj të këtyre viteve, modestë e të ardhme, po krijohet për shtetarët e rinj të ardhme, dhe në këtë vend, do të çahen përfundimisht “urat” e izolimit të vetvetes dhe ato të politikës së vjetër. Por ende politika e vjetër, sindrom i lindur prej bolshevizmit, si për ironi, si për paradoks, bëhet shpesh pengesë për Rilindjen demokratike të shqiptarëve. Nuk mund të ketë vend më të botë, ku politikanët në ditën më të shenjtë e më të shtrenjtë të kombit, në vend që të përulet me veneracion para flamurit, para heronjve ikonike dhe para gjakut të derdhur, mbush sheshet e vendit me protesta, siç bëri sot në Shqipëri një pjesë e opozitës. Të sfidosh në emër të çi[k?]lës, të jesh për pushtet ditën më të shenjtë të historisë së kombit, do të thotë të shndërrosh në një “intifadë”, fatin e së cilës do ta përcaktojë një gjeneratë kolektive. Kujto d’i lind e drejta vetëm përcjellës rre[t?]jestu[r?] një pjesë kuvendhur gurë mbi ta. Duke u lutur të shërojnë që pafajtë. Duke mos hedhur gurë mbi ta. Duke u lutur të shërojë me dorë mbi Bibël e mbi Kuran, në ditën e festës kombëtare!

George W. Bush duke përshëndetur. REUTERS

Sot, në Ditën e Pavarësisë faqe 4