- Ndërkohë kërkon votat - VLORE: Njerëz të uritur pa bukë dhe të etur për drejtësi, plot mosbesim për të ardhmen, nisen për lundrim me çfarëdolloj mjeti. Bëhen përpjekje formale për t’i ndaluar dhe aty në breg armat drejtohen në ajër. Anijet, barkat lihen të qeta. Atë ditë vritet që nga bregu në anije Bardhi Xhelili. Familja Xhelili në Vlorë, e respektuar si një familje patriotike me dy dëshmorë, Sulejman dhe Ahmet Xhelilin, me anëtarë të Partisë së Punës, i jati i Bardhi Xhelilit ka qenë korrier partizan gjatë Luftës NÇL, merr nga shokët e djalit të poshtëshënuar këtë letër ngushëllimi: Fadil! Jam e dëshiroj të jeni mirë. Këtë letër po jua dërgoj juve për Agron Xhelillin. Agron, u nisëm nga Skela me anijen «Kanina» me forcë, siç jeni në dijeni edhe ju. Deri në Sazan nuk kishim asnjë shqetësim, pasi kaluam Sazanin deri në ujërat neutrale jemi qëlluar barbarisht për rreth 3 orë nga 3 katërsilurusa. Gjatë kësaj kohe ne humbëm shokun tonë më të mirë dhe të paharruar dhe ju vëllain tuaj më të shtrenjtë Bardhin, i cili u qëllua në timoneri me mitraloz 12,7, në zemër. Marrim pjesë në hidhërimin e familjes tuaj: Roland Metaj, Vladimir Varfi, Artur Rama, Artan Cuni, Edmond Pashaj, Artur Caci, Gëzim Xhaferri, Fatos Alushi, Namik Mema, Gjergji Dogana, Bardhosh Abedini, Luan Ili-azi, Meto Delaj, Genci Harizaj, Nuri Veshaj, Dashamir A-menhti, Fatmir Amenhti, Krenar Abazi, Theodhor Damo, Arten Rama, Blendi Cano, Artur Toci, Pajtim Feimi, Bardhyl Rama, Myfyt Ajrullai, Beqo Begaj, Agron Myftari, Myfyt Myftari, Petrit Hyseni, (Vijon në faqen 2)

VAZHDОJNE TAKIMET E KANDIDATËVE ME ZGJEDHËSIT VAZHDOJNE TAKIMET E KANDIDATËVE ME ZGJEDHËSIT «Votat tona janë për ju» - refren i të gjitha takimeve. Edhe katër ditë na ndajnë nga 31 Marsi. Janë fare pak, e megjithatë na duken shumë nga padurimi për tu ndodhur sa më shpejt përpar-kutive të votimit. Na duken shumë edhe sepse kemi varur shumë shpresa tek kjo ditë, sepse duke arritur fitoren e madhe të demokracisë së vërtetë duam të bëjmë sa më shumë punë të mira e të mëdha që nuk i arritëm për 46 vjet. • • • Tepër entuziast, frymëzues, domethënës qe takimi që zhvilloi ditën e dielë në ora 11, në shkollën e mesme të përgjithshme «Partizani» të kryeqytetit, kandidati për deputet Frano Krroqi me zgjedhës të tij në zonën elektorale 218. Fjalë «takim» është tepër zyrtare po të kemi parasysh se gjatë gjithë kohës u krijua një atmosferë e ndezur e një gëzimi popullor. Sa kontrastuese me pritjen që i bë në pak ditë më parë kandidatit për deputet të PPSH, Ramiz Alia. • • • Në datën 24 dhe 25 banorët e lagjeve 44 e 43 të zonës elektorale 217 Tiranë në sallën e Fakultetit të Inxhinierisë së Ndërtimit të mbushur si rradhë herë u takuan me kandidatin për deputet të PD zotin Genc Ruli. Në bisedë ai bëri një analizë objektive e konkrete të historisë së këtij gjysmëshekulli. Në mënyrë të veçantë ai shprehu respektin që ekziston në shpirtin e çdo demokrati për luftën çlirimtare të popullit tonë e të bijve të rënë në këtë luftë. Në fund kandidati u ndal dhe në shpjegimin e situatës së sotme po- (Vijon në faqen 2)

- Intervistë e Dr. Sali Berishës dhënë redaktorit tonë - Pyetje: Ç’ishte vizita juaj në SHBA? Përgjigje: Ftesa dhe prania jonë në ceremoninë e nënshkrimit të marrëdhënieve diplomatike ndërmjet Shqipërisë dhe SHBA me ndoj se ishte e ligjshme dhe shprehje e vlerësimit të madh që SHBA i bëjnë zhvillimeve demokratike në Shqipëri dhe PD si protagoniste dhe forcë kryesore e opozitës demokratike në Shqipëri. Pyetje: Ç’rol luajti PD në vendosjen e marrëdhënieve me SHBA? Përgjigje: Mendoj se në këtë rast duhet theksuar se ligji «artë» i politikës së jashtme shqiptare për më se 40 e ca vjet ishte vetizolimi. Megjithëse deklarohej se kishim marrëdhënie diplomatike me 100 e ca shtete, vëllimi i këtyre marrëdhënieve në tërësi ishte krejt i pavlefshëm. Lidhur me rivendosjen e marrëdhënieve diplomatike në mes Shqipërisë dhe SHBA, duhet të theksoj dy momente të rëndësishme: SHBA kanë qenë e vetmja fuqi botërore që mbrojti integritetin e Shqipërisë dhe çështjen shqiptare në kohën e Presidentit Willson. Ndërsa marrëdhëniet me Shqipërinë i ndërprenë pas okupacionit italian të Shqipërisë dhe rënien e kësaj të fundit nën kurorën e Viktor Emanuelit. Për motive krejtësisht ideologjike, udhëheqja shqiptare injoroi këto fakte historike dhe ndaj Shteteve të Bashkuara dhe aleatëve të mëdhenj të koalicionit antifashist përdori gjuhën që diktoi Moska dhe më vonë Pekini. Këtë nuk mund ta themi se e bënë pa qëllim, apo vetëm si diktat të vëllezërve të mëdhenj. Jo, kjo u bë sepse në mungesë të pranisë të amerikanëve, ndjeheshin shumë më të qetë. Kjo ka qenë ar- (Vijon në faqen 6)

Në përgjigje të gënjeshtrave zëripopulliste U informuam pranë bashkatdhetarëve tanë në SHBA, që organizuan takimet madhështore për nder të Dr. Sali Berishës dhe Dr. Gramoz Pashkos dhe na thanë që atje nuk ekziston asnjë organizatë e quajtur Komuniteti i Shqiptarëve të Amerikës. U informuam pranë bashkatdhetarëve tanë në SHBA, që organizuan takimet madhështore për nder të Dr. Sali Berishës dhe Dr. Gramoz Pashkos dhe na thanë që atje Amerikës. Mendimi i tyre është se telegrami i famshëm kundër Gramoz Pashkos dhe PD-së, botuar me aq bujë nga ZP-ja, është bërë nga shitësit e veprave të Enver Hoxhës, agjentët e UDB-së: Qazim Krasniqi dhe Dedë Elezaj, të cilin mund ta takoni duke pirë kafe të paguar nga PPSH në Hotel Dajti. (Lexoni numrin e ardhshëm të RD)

Kryeministri Fatos Nano trillon deklarata të Gensherit Në takimin me zgjedhësit, më datën 25 mars z. Fatos Nano pohი se Ministri i jashtëm gjerman H. D. Gensher ka deklaruar që në e zonës elektorale nr. 209 të Tiranës. «Shqipëria do të përparojë dhe do ta ndërtojë me forcat e veta socializmin dhe kurrën e kurrës (vini re sa i prerë është shoku Enver, aq sa nuk lë asnjë ekuivok - shënimi ynë) nuk do t’u shtijë dorën as socialistëve sovjetik, as imperializmit amerikan dhe as çdo shteti tjetër kapitalist apo revizionist». «Ne nuk kemi edhe nuk do të kemi (shoku Enver nuk e sheh të arsyeshme të thotë për sa kohë - shënimi ynë) marrëdhënie diplomatike me imperialistët amerikanë, me socialistët sovjetikë...» «Në betën e sotme, kapitali i madh... ka krijuar dhe ushqen pikëpamjen se asnjë shtet në botë nuk mund të rrëzojë pa marrë krëdi. Borgjezia dhe revizionizmi veprimin e drejtë të atij që nuk merr kredi për ndërtimin e vendit të vet, siç bën Shqipëria, e quajnë jo të kohës, jashtë realitetit»... «Shqipëria socialiste, tregtinë me vende të ndryshme e ka praktikauar e do ta praktikojë, pa marrë asnjë kredi nga të huajt». «Vetëm njerëz pa mend në kokë mund të bien brenda në intrigat e udhëheqjes kineze dhe, për pasojë, të shkaktojnë katastrofë». «Industria jonë është moderne...» (Vijon në faqen 6)

Në takimin me zgjedhësit, më datën 25 mars z. Fatos Nano pohoi se Ministri i jashtëm gjerman H. D. Gensher ka deklaruar që në rast se PPSH fiton më 75 për qind të votave, atëherë Gjermania do të ndihmojë Shqipërinë. Fatos Nano fillon deklaratat z. Fatos Nano pohoi që në rast se PPSH fiton më 75 për qind të votave, atëherë Gjermania do të ndihmojë Shqipërinë. Siç u njoftuam nga ambasada gjermane në Tiranë, askush në ministrinë e jashtme gjermane nuk ka bërë një pohim të tillë. Korresp. i RD

Përshtypja më sunduese që të krijohet duke lexuar «Zërin e Popullit» pas ardhjes së pluralizmit është se autorët e shkrimeve janë përgjithësisht fort të dëshpëruar. Dhe është për t’u ditur me dëshpërimin e tyre, që pa ka mpirë krejt logjikën, pasi, në qoftë pluralizmi është dhuratë që i bëri popullit partia e tyre, siç thonë vetë me të madhe, ata kishin një arsye më tepër për t’u ndjerë më të fuqishëm se kurrë, pra, më optimistë se kurrë. Kjo përshytje për dëshpërimin e tyre të njëllojtë qysh kur sheh se ata janë kapur pas RD-së si pas një varke shpëtimi. Dy numrat e kësaj gazete të përcjellë papërshur gati gjithë javës nëpër faqet e «Zërit të popullit». Jo vetëm në historinë e shtypit shqiptar, por vështirë e dhe në historinë e shtypit botëror të ketë ndonjë rast tjetër që një gazetë ta sigurojë ekzistencën, e vet, e aq më pak, lavdinë, duke recensionuar mbarë e mbrapsht një gazetë bashkëkohëse. Mendimi më dashamirës që mund t’i kesh përpara këtij fakti të trishtuar është se kjo gazetë, pra «ZP», e vënë si gjithmonë më zgjedhjen e partisë, të cilës i përket, nuk mund të veprojë ndryshe që i shtrëngan analizës dhe gjykimit të tragjedisë së dhimbur të popullit. Ky mendim të përforcohet më tej, kur sheh se artikullshkruesit e «Zërit të Popullit», i kin edhe këtë një hiç dëshpërojnë më të vërtetën. Në vend të polemikës, që do të ishte e përshtatshme e pranueshme, ata merren me një zell prej fanatikësh me lexinë e autorëve të botuar në RD. Kështu nëpërmjet «Zërit të popullit», opinioni ynë publik ka patur mundësi të mësojë të dhëna të rëndësishme për mjaft nga emrat më aktivë të publicistikës sonë të kësaj periudhe, si bie fjala, ku e pinë ata kafenë, me kë u pëlqen të shoqërohen, ç’biografi kanë patur edhe para 50 vjetësh e tutje etj. gjyshërit e tyre, ku dhe si i kanë kuruar fëmijët, etj., etj. Për të mos thënë se këta kalemxhinj janë bërë vetë survejues të «personazheve» të tyre, gjë që do të ishte një turp i dyfishtë për ta, duhet thënë të paktën se karrierat e tyre fare të mira me organet kompetente që mbikqyrin jetën personale të qytetarëve. Por duket se duart i dëshpëruamit të tyre nuk u shfryka as me kaq. Aq fort i rrëmbeu zelli i krogtarëve të nënshtruar, sa, jo rrallë, shkelin edhe çdo kufi të mirësjelljes elementare. Kur nuk u mjafton kjo për të kërkuar nëpër faqet e La Fontenit ndonjë shprehje «të qëlluar», për ta shkatërruar edhe me anë të stilit gjahun e vet, thërrasin në ndihmë fjalorin e rrugës. Një nga «shokët» e kësaj gazete dha para pak ditësh shembullin më të shëmtuar të imoralitetit profesional, duke iu drejtuar publicisht një kolegut të vet të «Republikës» si një qen, «Po bëri tri herë ham-ham...» Shkruan ai. Megjithatë, siç ndodh gjithmonë me llojat, ata kanë jo vetëm anën e tyre komike, por e edhe anën tragjike, që e shfaqin pikërisht atëherë kur duan ti tregohen ilma të çmendur. Ja rastësisht shurma e shkrimeve të tilla që lexojmë gati kësaj periudhe në faqet e «Zërit të Popullit», janë nënshkruar me iniciale ose me disa pseudonime të përgjithshme. Kurrë ndonjëherë nuk ka patur në shtypin tonë kaq shumë pseudonime. Ashtu, të pashqafuar me emrat dhe fytyrat e veta, këta kalemxhinj shpëreshërbuar, ngjajnë me një tufë aktorësh të maskuar të teatrit të kukullave, të cilët, të urtur pas perde, i harxhojnë edhe forcat e fundit që u kanë mbetur duke holluar apo rruar zërin, në përpjestim me personazhin butaforik që paraqesin. BESNIK MUSTAFAJ

Për figurën e Dr. Rushen Golemit, ZP-ja, prej vitesh ka shkruar fjalët më të mira. Tani kjo gazetë na bën të shpifjet më të ndyra. Të gjithë shokët e saj të klinikës, ku ajo është drejtuese dhe gjithë pjesëtarët që asistuan në takimin me kandidatë për deputet, jemi shumë të indinjuar për shpifjen. Në asnjë prej takimeve nuk është përmendur figura diskredituese e Leka Zogut. As dhe pyetje për të nuk është bërë. Shkruarsja Donika Dalani ose është e shtyrë nga njerëz që ndryshojnë pas saj ose ky emër nuk ekziston dhe është sajuar nga ZP që në këtë ditë ka shumë nevojë për vota. Në rast se Donika Dalani ekziston, le të ketë guximin të vijë në klinikë të na i thotë këto «shprehje», përndryshe këto sajime do t’i sqarojë gjyqi. Dr. GAZMEND VELÇANI, Dr. RAMAZAN XHAJA, Dr. ARTAN XHAHIA, Dr. GENC BASHA, Dr. LULJETA ÇAKARRI, Dr. LULJETA PAPA, Dr. BUJAR PERNASKA etj.

Këto ditë grupi organizator për krijimin e Partisë Socialdemokrate të Shqipërisë (PSDSH) paraqiti në Ministrinë e Drejtësisë kërkesën për legalizimin e formimit të Partisë. PSDSH krijohet si një nevojë e një alternative në kushtet e zhvillimeve aktuale pluraliste në vendin tonë dhe të pjesëmarrjes së Shqipërisë në proceset e sotme të sigurimit, të bashkëpunimit e të integrimit në Evropë. PSDSH, duke vënë mbi gjithçka interesat e popullit e të atdheut tonë, të lirisë, të pavarësisë e të sovranitetit kombëtar, të përparimit të vendit, aspiron ndërtimin e një rendi shoqëror të modelit europian. GRUPI ORGANIZATOR

(Kur thërret çdo ditë «Të harrojmë të kaluarën») Ditën e dielë «Z.P.», në kundërshtim me urrejtjen e vet europiane për krijimtarinë artistike, boton një cikël poetik. Ditën e dielë «Z.P.», në kundërshtim me urrejtjen e vet europiane për krijimtarinë artistike, botoi një cikël poetik. Botimi, sipas logjikës së «Z.P.», duhej të demaskonte autorët e atyre poezive, të cilët përpara 16 vjetëve paskasn shkruar për komunizmin, Marksin dhe Partinë e Punës. Lexuesi, sipas logjikës së «Z.P.», duke lexuar poezitë, do të kuptonte dyfytyrësinë e autorëve. Nga vëllim i parë poetik, i botuar në vitin 1975, me titullin «Shokët e mi...» nga shkëputur disa vargje, duke mos vënë as titullin e librit nga janë marrë, as vitin e botimit, as dhe okuzimin e domosdoshëm për çdo botues serioz kur botimi bëhet për lejen dhe dëshminë e autorit. Të gjitha këto janë fakte që lidhen me etikën profesionale dhe morale, dy cilësi që për fat të keq «Z. P.» nuk i ka patur kurrë. Çfarë i shtyn drejtuesit e «Z.P.»-së të reflektojnë libra (një fjalë që ata nuk e kanë), dhe aq më tepër ca libra të botuara përpara 16 vjetëve, në një kohë kur numri i tyre është: Të harroni të kaluarën? Dhe vetë autorët e kujtojnë të turpërohen nga vargjet që u botuan të dielen me aq përkujdesje nga «Z.P.»? Të më lejojnë lexuesit që të kujtoj se kur u botua vëllimi im i parë poetik «Shokët e mi» nga «Z.P.»-ka shkëputur edhe të keq «Z.P.» nuk i ka patur kurrë. Në gazetën «Zëri i Rinisë», kryetari i tanishëm i intervistëve të sotëm, oficeri Hysni Milloshi, i cili është beniamin i «Z.P.»-së (pa përmendur dhe liderët fareshorë më të), pat shkruar një artikull të rreptë në formën e decibaove, që ishte afro një faqe gazete. Shkrimi u përcjellë lart dhe për autorin e poezive u morën masa poshtë. Tanë papritur, pas 16 vjetëve, po nga intervistët e fundit, ironizohem për të kundërtën: që paskam qenë tepër i përkushtuar ndaj revolucionit. Kur autorët shqiptarë (të këndej kufirit) botonin vëllime poetike, kishin të detyruar të përfshinin dhe nga një poezi për Partinë apo për revolucionin, përndryshe libri nuk botohej, ose pa ... [vazhdon] Brendshme. Këtë e di më mirë nga çdokush, por edhe drejtori i atëhershëm i N. Botuese, Thanas Leci. Poezia për Partinë apo për revolucionin ishte bashkëbisedimi që autorët i jepnin kamarierit, që ai të mund të shërbente. Çdo njeri që kishte dy fije mend në kokë, e kuptonte përse bënë poezitë politike gjendshin dhe poezitë kushtuar Partisë, njësoj si në Perëndorinë Osmane, kur duhej të fillonte me një himn për sulltanin. Vetë autorët talleshin me poezitë e tyre për Partinë, sepse ato ishin jashtë krijimtarisë së vërtetë, sepse ato ishin taksa që duhej të paguaje për botim. A duhet të turpërohen autorët për këtë? Mendoj se shteti totalitar e angazhonte autorit në mënyrë të frikshme, duke i kërkuar monstrozuetitën e vet që kërkonte jetës njerëzore, por edhe hartimet artistike. Letërsia botërore e ka trajtuar me kohë këtë temë... librit e Mikhail Bulgako- (Vijon në faqen 5)

Meqenëse gazeta «Zëri i Popullit» i ka lënë vend në faqet e saj edhe krijimtaríse dhe deputetëve të PD-së, çka tregon respekt për ta, jemi të detyruar t’ua kthejmë borxhin me një material ndihmës për deputetët e Partisë së Punës, me citate të udhëheqësit të madh të Partisë së Punës nuk lë asnjë ekuivok – shënimi ynë) nuk do t’u shtrijë dorën as socializmit (shokun Enver nuk e shqetë- nuk mund të rrëjë pa marrë kredi. Borgjezia dhe revizionizmi veprojnë ndryshme e ka praktikuar e do ta praktikojë»