- AI QË VOTON PËR OPOZITËN, VOTON PËR TË ARDHMEN. - AI QË VOTON PËR PS-në, VOTON PËR TË KALUARËN. - AI QË NUK VOTON, ËSHTË PËR ANKININ, VARFËRINË DHE KAOSIN E SOTËM.

Të shtunë, në qytetin e vogël Gramshit, 22 marsi shënoi fundin e lëvizjes socialiste dhe epokës socialiste. Një grusht i vogël simpatizantësh të «ZP»-it, zoti Sali Minxolli dhe kolegët e tij lodheshin së shpërndari fletushka dhe demagogjinë e tyre revolucionare, ndërsa më të guximshmit e shpinin hor revolicionin e tyre nga socialistët e rinovuar. Përse u largova nga «Zëri i Popullit»? Mund të jetë, nga lexuesit, shkak i interesit për të njohur botën e vërtetë dhe jo botën e përmbysur, falë letrës dërguar redaksisë së gazetës sonë nga një ish-gazetar i «ZP»-it, i cili shumë vite me rradhë ka punuar në redaksinë e botimit organ të partisë së punës dhe ka qenë zëdhënës i doktrinës enveriste. (Vijon në faqen 2)

Le të provojnë PS edhe per 47 vjet tjera, ben mirë «ZP». Ne botën e qytetëruar nuk ka parti socialiste që nuk e lufton marksizëm-leninizmin dhe ideologjinë e tij. Këtë të vërtetë po e mbrojnë me një zell të pashoq sot «ZP» dhe disa ithtarë të reformës enveriste. Përse po e bëjnë këtë? Kryesisht se marksizëm-leninizmi është për ta atdheu i shpirtit. Çdo demokraci është socializëm për ta, vetëm kur ajo vjen nëpërmjet diktaturës së proletariatit. Bota e qytetëruar ka kohë që e ka hedhur poshtë një absurditet të tillë. «ZP»-ja akuzon se ata që nuk i binden përrallës së socializmit janë «shërbëtorë të imperializmit». Kjo do të thotë se, sipas tyre, të gjitha vendet demokratike të Europës janë në shërbim të imperializmit. Të gjitha partitë socialiste të këtyre vendeve janë tradhtare të marksizëm-leninizmit. Të tillë absurditete mund t’i pjellë vetëm mendja e njerëzve që nuk mund të dalin nga guaska e dogmës së vjetër. Nëse një parti socialiste do të ishte me të vërtetë socialiste, ajo nuk do të ishte peng i figurës së Enver Hoxhës. Ajo do të hiqte dorë nga dhuna si metodë politike, nga fryma e luftës së klasave, nga urrejtja primitive kundër kundërshtarit. Por këta vazhdojnë të mbrojnë të shkuarën, madje me një gjuhë që nuk ka asgjë të përbashkët me kulturën politike. Të flasësh sot për «fitore të socializmit» kur vendi po rrënohet, kur njerëzit po ikin, kur dyqanet janë bosh dhe kur fshati po shkatërrohet, është ose cinizëm, ose verbëri. Shqipëria ka nevojë për demokraci, ekonomi tregu dhe shtet ligjor; jo për recetat e vjetra që e zhytën në varfëri. SENDER SHKURTI

«Investimet e huaja do të vijnë pasi të ketë filluar opozita» Redaktori i gazetës sonë, Çlirim Ciminga, zhvilloi një bisedë me kryetarin e partisë konservatore dhe ager i Parlamentit, zotin Xhefri pidl. intervistori i pjesës do të ngej. i paqimëit të biljinit. Redaktori i gazetës sonë, Çlirim Ciminga, zhvilloi një bisedë me kryetarin e partisë konservatore dhe ager i Parlamentit, zotin Xhefri Pati. intervistori i pjesës do të ngej[?]. i paqimëit[?] të biljinit[?]. A do të ketë ndryshime të mëdha dhe ç’e ardhme politike pret ju për Shqipërinë? Xhefri Pati: Në Angli, ne jemi të bindur se qeveria duhet të drejtohet nga një forcë politike e dalë nga vota e lirë. Shqipëria ka nevojë për stabilitet, ligj dhe ekonomi tregu. Unë mendoj se investitorët e huaj do të vijnë vetëm atëherë kur të shohin se vendi është futur në një kurs të qartë demokratik. Pyetje: A mendoni se kjo do të realizohet shpejt? Përgjigje: Në qoftë se opozita fiton dhe arrin të formojë një qeveri të besueshme, jam i bindur se klima do të ndryshojë. Shqipëria ka shumë potenciale, por askush nuk investon në një vend ku sundon pasiguria dhe konfliktet politike. Pyetje: Si i shihni marrëdhëniet e ardhshme me Perëndimin? Përgjigje: Ne do të mbështesim çdo përpjekje për t’i afruar shqiptarët me Europën. Por ndihma dhe investimet kërkojnë seriozitet institucional, reforma dhe respekt për pronën. Pyetje: Cila forcë politike mund t’i garantojë këto? Përgjigje: Kjo është çështje që e vendosin qytetarët shqiptarë me votën e tyre. ÇLIRIM CIMINGA

Gazetarët e opozitës i mohojnë të drejtën e ngrënies nga «Kori i çaçkave». Kongresin e V (vazhdimisht) Përfundimisht, që t’u kthehemi tek shkaku i kësaj lufte të ashpër brenda llojit, d.m.th. tek korrespondentja e gazetës «Koha jonë», për të cilën thuhej se kishte mbaruar Fakultetin e Gazetarisë me rezultate të larta, por që nuk dinte as emrin e Marksit ta shkruante drejt, filloi e gjithë kjo histori e këmbënguljes dhe presioneve për ta futur me çdo kusht në autobusin e gazetarëve. Më pas, një prej drejtuesve të PS-së u shpreh se një gjë e tillë nuk mund të bëhej, sepse kishte disa kritere. Edhe kjo u quajt «diskriminim». Kështu u krijua një sherr absurd, me sharje dhe ulërima, që s’kishin të bënin fare me një konferencë shtypi. Në vend të diskutimit politik për programin, zgjedhjet, ekonominë dhe gjendjen e vendit, u humb kohë me intriga, me histeri dhe me trillime. Kishte njerëz që bërtisnin për «të drejtat e shtypit» dhe po ata, një minutë më pas, përpiqeshin t’u mbyllnin gojën gazetarëve të tjerë. Kjo është mënyra se si e kuptojnë lirinë e shtypit enveristët e rinovuar. Ndërkohë, konferenca vazhdonte me pyetje e përgjigje dhe me disa deklarata rutinë. Por ajo që mbeti në mendje nuk ishin fjalët e udhëheqësve, por skena groteske e korridoreve, ku një turmë e vogël mundohej të impononte rregullat e veta me zë të lartë, me shtytje, me fyerje dhe me tone rrugaçërore. Nëse kjo quhet «kulturë politike» apo «pluralizëm», atëherë kuptohet pse vendi është në këtë gjendje. Ata që dje e ushqyen servilizmin ndaj pushtetit totalitar, sot përpiqen ta paraqesin veten si martirë të demokracisë. E vërteta është më e thjeshtë: gazetaria nuk mbrohet me klithma, por me profesionalizëm dhe me respekt për tjetrin. MINIR BARKA

Nr. 108 e martë 4 mars 1992 Viti II i botimit Çmimi 1 lek Del çdo pasdite e të shtunë