Temën e këtij shkrimi ma afroi një parullë e shkruar në murin e një tregtoreje të fshatit në qendër të Tiranës. Dikush (dhe ka bërë gabim) kishte shkruar «PSSH do të fitojë. Fshati është me ne». Një dorë tjetër PSSH e ka zëvendësuar me PD. Sidoqoftë edhe ky mirë nuk ka bërë, sepse kemi shëmtuar atë pak bukuri të ndërtimeve tona. Megjithatë, jo ana estetike, por ideja e kësaj parulle më nxit të mendoj duke më çuar natyrshëm me pyetjen: «Pse fshati nuk ia dha dhe nuk do t’ia japë votën PSSH?» E para: PPSH, e cila pati mbështetjen maksimale nga fshati për të fituar Luftën e Dytë Botërore, menjëherë pas Çlirimit bëri reformën agrare. Ishte një gëzim i madh për masën e fshatarëve, ndonëse u prekën interesat e atyre pak latifondistëve, të cilëve iu rrëmbye toka dhe nuk iu bë asnjë lloj kompensimi. Në vend të vlerës për shumën nga ata u hapën dyert e burgjeve. Por, kjo reformë ishte një taktikë e asaj partie dhe e Enver Hoxhës, që u munduan t’i gënjenin fshatarët për pak kohë. Sepse, shumë shpejt diktatura hodhi idenë e kolektivizimit socialist (lexo shkatërrimin socialist) të fshatit. Ku me «deshirë» dhe ku direkt me presione dhe forcë; kolektivizimi pas shumë vitesh përfundoi me «sukses» edhe në fshatrat malorë. E megjithatë, toka u quajt pronë e grupit, se pasuesit e tij trilluan farsën që fshatari të merrte dy qengja për të rritur. Të mbante mazhullin dhe nëmë t’ia dorëzonte kooperativës me çmimin e shitjes, të caktuar që më parë. Pëc[a?], u trumbetua si sukses ideja idiote e PPSH, e cila, si nënë zemërdhembshur, po i jepte mundësinë çdo familjeje fshatare, të kishte një qengj në vit. Pra deri 25-30 kg mish në vit. Për një familje prej katër vetësh i binte rreth pak më shumë se dy kg. mish në muaj. Po vetëm mish, sepse delja me qengjin do të dorëzoheshin. Si vështirë është të gjesh pendë të përshkruaje dhimbjen e madhe të fshatarit kooperativist, shqiptar, që ishte krejt pa tokë dhe i zhgënjyer nga PPSH. Ai filloi të mos ndiente asgjë për tokën, të mos kishte më dashurinë e trashëguar në shekuj, por ta shikonte si të shtetit, Prandaj dhe një pjesë e prodhimit, «vilej» natën, sepse paga ishte mjerane dhe, në fund të fundit, fshatari merrte djersën e tij nga toka e tij, që ia kishte rrëmbyer komunizmi. Do të thonë disa lexues se këto bëma i përkasin PPSH, ndërsa PS-ja është parti e re. Po të ishte vërtetë e re, PS jo vetëm që në fillim nuk do të kishte në drejtim disa nga ish-neronjtë, e skalionit të dytë të PPSH, por me fshatin kishte rast ta tregonte veten. Në ç’mënyrë? Fare thjeshtë: kur bëri ligjin për tokën, gjatë kohës që kishte sh— [teksti vazhdon jashtë kufirit të imazhit] … dhe besoj, se nuk duhet të votojë në zgjedhjet e komunave dhe të bashkive fshati për kandidatët e PS. Fshatarët vlerësojnë qëndrimin e Partisë Demokratike që që luftoi për t’u dhënë tokën, që ata të bëhen zot të fateve të tyre. Por marrja e tokës është vetëm një anë. Veç, ama, është baza e nismës për të patur si ideal fitimin vetjak. Kur pyetja një fshatar tiranas tek i cili bleva qepë: «Më mirë tani, apo kur ishit kooperativë?», m’u përgjigj: «Mos e fol, se kur ishim në kooperativë filluem me harrue si me jetue. Sivjet nga shitjet që kam ba, mbrida me ble një mall që për 40 vjet në kooperativë nuk e blejsha dot». E më gjithë detyra e demokracisë nuk mbetet vetëm të dhënia e tokës fshatarit. Ajo tokë dhe mekanizim, do plehra, do ujitje. Ata fshatarë të martirizuar gjatë shëmëkulli kërkojnë ndihmë financiare. Sigurisht, të gjitha nuk mund të arrihen menjëherë, por pak e nga pak e me shumë punë. Edhe plehra kanë ardhur, edhe nisma të vërteta për t’u bashkuar disa familje ose fshatra të vogla kanë nisur. Edhe ndonjë premtim e përbashkët ka lindur. Këto janë të gjitha në fillim. Por është një fillim premtues, sepse fshatari sot ka një motiv të madh: të prodhojë e të shesë sa më shumë. Këtë e tregon tregu që sivjet dhe mendohet që në të ardhmen do të jetë edhe më mirë. Edhe ankesa ka e do të ketë, nuk mund të ndërtohet një [teksti vazhdon jashtë kufirit të imazhit] shtet i ri, i shkatërruar pa endje dhe i dhimbjen e mjerimit. Megjithatë, kur shkon fshatari para kutisë së votimit e di që ishte komunizmi ai që ia rrëmbeu tokën, hi­s­hin PPSH dhe PS ato që e përzinë nga rrugët e qyteteve kur shisnin disa kokrra qepë dhe vezë. Fshatari tërë frikë dile të mos fitonte ndonjë lek kurse shfaqej si fantazmë përpara hija e policisë që e «përkëdhelte» kur e çonte në rajon. Ndësa tani... «A ke prodhim të she­sh, urdhëro vëlla fshatar»! Kjo është festa që i bën demokracia. Pa do të vijë dita që fshatari ta bëjë mallin edhe me makinën e vet ose tregtarët të shkojnë t’ia blejnë atje, në fushë. Siç e kanë vendet me demokraci dhe si nuk e kanë pasur vendet ku në pushtet qenë «vëllezërit» e komunistëve ose të socialistëve shqiptarë, që nuk pushojnë së thëni: «Jemi rinovuar...» PETRO DHIMITRI pse, edhe në fshatrat malore. E, megjithatë, toka u quajt pronë e grupit, sepse gjëja ishte bashkim vullnetar i vetë fshatarëve. Një gënjeshtër e madhe kjo që u vërtetua më vonë. Si për të mos mjaftuar hallet që e zunë fshatarin, i cili u kthye në argat për fare pak lekë në ditë, duke qenë autokton në tokën e të parëve të vet, edhe oborri kooperativist u sulmua shkallë-shkallë. Në fillim u zvogëlua, më pastaj dolën iniciativa nga «poshtë» (që projektoheshin nga sahalënirësit e diktatorit lart), të cilat e minimizuan fare atë. Jo vetëm kaq, por lindi dhe ideja e çmendur e tjetërsimit të bagëtive të oborrit kooperativist. Rezultati: shtëpitë e fshatit mbetën pa një gotë qumësht, pa një pikë dhallë, pa një lugë gjalpë. Madje, çmenduria e komunizmit shqiptar arriti deri aty sa në fshat (në shumë zona ky ose ai sekretar i parë lexo aga i rrethit) nuk lejonte që fshatarët të mbanin as pulat?! Edhe pas vdekjes së diktatorit, rsa kishte në drejtim disa nga ish-«klerontët», e skalionit të dytë të PPSH-së, kishte shumicën në Parlament në kohën e Qeverisë së Stabilitetit, do të kishte urdhëruar që fshatarët kudo që ishin të merrnin tokat që babanë kur u futën në kooperativë. A ishte pronë e grupit kooperativa? A u futën vullnetarisht vetë fshatarët në të? Atëherë, pse të mos merrte secili hisen që bashkoi? Dëmos, në disa toka qenë bërë edhe ndërrime. Për ato pak familje demos do të mendohej e vendosej për t’u dhënë troje në tokat e rraja. Në këtë mënyrë nuk do të prisheshin as stallat, as serat, as ndërtimet e tjera. Dhe kryesorja; fshatarët do të besonin se PS është parti e re, sepse u dha tokën që e kishin dë baba den, kjo zbuloi edhe një herë të vërtetën se komunizmi ishte ai që i gënjeu fshatarët duke u dhënë tokën me reformën agrare dhe po ai ishte që ua rrëmben tokën fshatarëve me dredhi, duke futur në mes emrin kooperativës. Ja pse nuk votoi më 22 mars

PD duhet dhe do të fitojë edhe në zgjedhjet lokale Miratohet vendimi i grupit parlamentar të PD ndaj zollit Pashko ▪ PD duhet dhe do të fitojë edhe në zgjedhjet lokale ▪ Miratohet vendimi i grupit parlamentar të PD ndaj zollit Pashko Ditën e hënë, më dt. 29 qershor 1992, në orën 10, në sallën e ISTN në Tiranë u mbodh Këshilli kombëtar i PD për të diskutuar dhe vendosur mbi platformën, objektivat, detyrat e partisë në zgjedhjet për organet e pushtetit lokal si dhe mbi deklaratën e z. Pashko në Parlament dhe qëndrimin ndaj saj. Aktivin e hapi Kryetari i PD, z. Eduart Selami. Në fillim ai vur në dukje rëndësinë e zgjedhjeve lokale, duke theksuar se pushteti lokal është ai që komunikon drejtpërdrejtë dhe vazhdimisht me njerëzit. Më pas foli për veçoritë e kësaj fushate, për situatën në të cilën do të zhvillohet, për problemet e hershme apo të reja më të cilat po ballafaqohemi etj. PD duhet të fitojë dhe jemi optimistë se do të fitojmë në këto zgjedhje - theksoi z. Selami. Por suksesi ynë kërkon që të gjitha forcat e partisë të tregojnë mobilizim, angazhim dhe efektivitet maksimal, duke mënjanuar urgjentisht disa të meta dhe dobësi që janë bërë evidentë sidomos pas fitores në zgjedhjet e 22 marsit. Si rrjedhojë e tyre jeta dhe veprimtaria e shumë seksioneve dhe degëve është vakur, në një kohë kur PS është hedhur në sulm frontal tër tëshëm dhe të paskrupullt. Por tani që jemi në pushtet puna e PD ka një kuptim dhe shtrirje më të gjërë. Në të shpërthen edhe puna e të gjithë hallkave të tjera si Presidenca, Qeveria, Parlamenti, organet e pushtetit lokal etj. Bashkërendimi i punëve në të gjitha hallkat - theksoi z. Eduart - është kusht vendimtar për suksesin dhe fitoren tonë. Zgjedhjet për organet e pushtetit lokal - vazhdoi z. Selami janë një provë dhe shans tjetër për ne si parti për t’i seleksionuar njerëzit, për të nxjerrë më të urtët, më të ndershmit, më të çvotshëm dhe më të përkushtuarit ndaj detyrave dhe reformës. Kjo do të krijojë mundësi që të shpëtojmë nga disa gabime që kemi bërë me dhënien e përgjegjësive disa njerëzve që s’kale e meritojnë. Por për këtë është e domosdoshme të marrët më mirë dhe seriozitet mendimi i gjërë dhe i pjekur i seksioneve dhe degëve, sepse është fakt se nuk jemi të vlerësuar nga subjektivizmi, shoqëria e sëmurë, tarafet, hatërret. Një faktor tjetër me rëndësi për fitoren në këto zgjedhje është zhvillimi i një pune intensive, të përkushtueshme dhe të efektshme sqaruese me njerëzit për programin tonë, objektivat, dhënjmbet dhe sakrificat që do të kemi gjatë procesit të zbatimit të reformave dhe në përgjithësi gjatë periudhës së tranzicionit. Ne - theksoi z. Selami - duhet të propagandojmë me zgjuarsi sukseset e deritanishme në politikën e jashtme, rend, në rifillimin e prodhimit etj., duke hedhur poshtë me fakte propagandën nihiliste dhe pesimizëmndjellëse të PS. PS nuk ka aspak të drejtë të na akuzojë se nuk po i mbajmë premtimet. Disa gjëra po i realizojmë qysh tani, por premtimet tona janë bërë duke pasur si kohë në dispozicion katër vjetët e kësaj legjislature për të cilën na dha votat populli. Ne po bëjmë të pamundurën, por edhe nuk mund të mohojmë se nuk kemi bërë edhe gabime dhe se disa gjëra mund të bëhen më shpejt dhe më me vendosmëri. Për kabinet përgjegjësia është konkrete dhe të kërkohet konkretisht për çdo njeri apo hallkë sepse kështu fshihet përgjegjësia individuale. Për fitoren tonë në zgjedhje - vazhdon z. Selami - ka rëndësi dhe të dimë ta përdorim dhe shfrytëzojmë me efektivitet pushtetin dhe dobi të reformave dhe vënies në jetë të programit tonë. Kështu tani që jemi në pushtet duhet të zgjidhim sa më shpejt dhe drejt çështje të tilla si gjyqi i Shkodrës, gjykimi i bllokmenëve të arrestuar dhe arrestimi i të tjerëve, Pastaj e mori fjalën Dr. Prof. Sali Berisha. Ai e vuri theksin tek domosdoshmëria e çlirimit nga disa mendësi dhe praktika të vjetra. Një nga këto praktika të vjetra është edhe mënyra e komunikimit me njerëzit. Komunikimi cilësor me njerëzit është jetik për suksesin e misionit tonë. Ne po ndërtojmë një shtet të ri, një shoqëri të vërtetë demokratike dhe po kështu duhet të krijojmë një mënyrë të re komunikimi me njerëzit. Në këtë drejtim rëndësi ja marrë e vendimeve të drejta dhe pastaj shpjegimi dhe njoftimi ja tyre. Kjo kërkon njohjen e mirë të programit dhe të reformës nga ana jonë dhe nga vetë populli, duke bërë një punë sqaruese të gjerë, konkrete të çiltër. Ne jemi parti që nuk kemi dosje për njerëzit dhe me këtë shpjegohen disa gabime që kemi bërë në politikën e kuadrit. Por do të fitojmë shumë në sytë e popullit nëqoftëse i njohim dhe korrigjojmë vetë këto gabime, gjë që tërheq realizëm, forcë dhe pjekuri. Me poshtë z. Berisha foli për domosdoshmërinë e organizimit të një lufte frontale nga lart dhe nga poshtë kundër korrupsionit, duke e filluar atë në radhë të parë në organet që e kanë për detyrë [teksti vazhdon jashtë kufirit të imazhit] (Vijon në faqen 3)

— Drejtori i Ndërmarrjes së drithit të Korçës, Voj. Manaj, ka lëshuar pesë depo të drithit pa dokumente dhe qira - [teksti vazhdon jashtë kufirit të imazhit]

Në kohën kur krijohej Qeveria e lëmonikisht të siguruar Stabilitetit, z. Pashko huazoi nga vjet, z. Pashko e lëshoi veten (ndofjalori ushtarak termin “pilot i vdekjes”) për të përcaktuar barrën e rëndë në vorbullën politike me bindjen se janë dhënë edhe të shtyrë në vorbullën politike me bindjen se me madhe që merrte ai dhe gjithë [teksti vazhdon jashtë kufirit të imazhit] ekipi. Valla, kishte parasysh vetëm sidat e krizës politike, ekonomike dhe sociale apo edhe sfidat e tjera, që i parashihonte apo parandiente, si atë të korruptimit ekonomik e politik apo të kopmpleksëve të së kaluarës? Si ta interpretojmë, si shprehje gjeniale apo fataliteti? Në qoftë se ai e shihte veten fatalisht të humbur, përse pranoi të bëhej «pilot i vdekjes»? Të jetë vallë viktimë vetë­tem e epidemisë së karrierës (njelak ky që ia ka hedhur me dëshirë vetes në qafë) apo një gur shahie në një skakierë pas kulisave, ku luajnë ngjeshëm mjeshtra të vjetër prapaskenash, farsash dhe maskaradash pas maska? (në rast është hedhur të tjerë lakun). Zoti Pashko është më shumë viktimë e karrierizmit. Këmbëngulja e tij për t’u ruajtur Qeveria e Stabilitetit (më saktë e destabilizimit të vendit, e stabilitetit të ministrave të saj dhe e lulëzimit të korrupsionit), deklarata e tij në Helsinski aty nga mesi i prillit 1992 se e shihte veten si kandidatin më të mundshëm për postin e kryeministrit të qeverisë së parë demokratike, na bindin se ai, nga vetja apo rrethi familjar e shoqëror, ishte nanurisur nga mendimi iluziv se Shqipëria nuk kishte njeri më të aftë se ai për kryeministër. Por mund t’i kujtojmë z. Pashko se duke dështuar rëndë provën gjatë Qeverisë së Stabilitetit, ai e kishte humbur të drejtën ta pretendonte këtë post përherëmi? Dhe kur kemi parasysh vetëm një pjesë të paftësisë dhe pamundësinë për ta arritur objektivat, por edhe teorinë tilte të «faktit» të terapisës, që u shërbye komunisto-socialisteve dhe forcave të tjera staliniste destabiliste platforma apo sinjali jeshil për skenarin e «tokës së djegur» dhe kryengritjen e tyre të korrupsionit edhe disa deklarata, firmat e hedhura dhe veprimet me të bëra dhe si kan shkërbyer anti-personalizmit, PP apo PS, por as-pak populisti, PD dhe demokracisë, pak populist, PD dhe demokracisë. Me këto hapa z. Pashko shkon, dështon pa e kuptuar, shkërdhirit politik, por në mënyrë të ndërgjegjshme edhe drejt hierarkisë financiare të vendit më të varfër të vetëm në Evropë. Dhe me sa duket, duke e ndarë veten edhe 1000 « pilot i vdekjes» Deklarata e tij në Parlament që jo vetëm ekstradeste, por edhe tepër naive për një doktor. Ai nuk gjeti as kohën e as vendin. Sakrifikoi vetën me harakiri por «plagososi» edhe z. Hajdari. Si harroi ky politikan i përkël­dhur me shumë epitetë në superlative sy dy vjet më parë, më 2 korrik 1990, pikërisht ditën kur mbidhëi Kuvendi i parë i Kosovës aleatët e fshehtë apo të hapur të Milosheviçit hapën ambasadat e Tiranë, me synimin që të vëmendë botës të largohej nga Prishtina dhe të përqendrohej në kryeqytet? Edhe z. Pashko kujtonte, rrudhi? E Pashko cudituni mbli­ajti ditën kur në Prishtinë mbidheshin deputetët e Kuvendit të ri të Kosovës për të gjy­ndar kullu­mbacën e tij që i sillej e duar. Qoftë harrëse dhe paralajele e rastit! Paralele tjetër mund të bëjmë edhe me deklaratën e z. Ceka në dhjetor të vitit të kaluar. Tre dhjetorët të gjithë në të njëjtën si­jania bë gjati në të njëjtën situatë, në një zgjedhjesh, në kulmin e krizës ekonomike (në dhje­tor të vitit, tani vaji), por edhe tor, tani vaji), por edhe të fushës së ethshëm propagandisti­kës së sabotues të PS kundër PD dhe demokracisë në përgjithësi. Përpara se të bëjmë një vepër shtrojmë pyetjen dhe bëjmë analiza se kujt i shërben? Po z. Pa­shko, si analist i thellë, si nuk bëri këtë llogari elementare? Ai duhej të bënte llogari edhe se kush vlen më shumë, Azem Hajdari (edhe sikur të ishte përgjakshëm) apo Shqipëria? Pastaj shprehja e shqetësimit për fatin e z. Hajda­ri mund të bëhej edhe në nesërmen, edhe pas një jave kur të ndriçohej më mirë e vërteta. Atëherë, përse nuk duroi dhe nuk priti z. Pashko? Përderisa bëri me krahë PS dhe forcat e tjera antidemokratike, që u vunë menjëherë në mbrojtje të tij (mos vallë dikur e sulmonin për t’i hapur rrugët e kredibilitetit dhe karrierës?) kemi të drejtë të mendojmë se me deklaratën dhe veprimin e tij, z. Pashko i bëri një shërbim të madh vetëm PS. Edhe në këtë kontekst a u bë ashtu siç kishte «profetizuar», «pilot i vdekjes». XHEVAT MUSTAFA

Drejtori i Ndërmarrjes së drithit të Korçës, Vojin Mano, ka lëshuar pesë depo të drithit pa dokumente dhe qira – Drejtori i Ndërmarrjes së drithit të Korçës, Vojin Mano, – Ish-drejtori i ndërmarrjes së drithit të Korçës, Vojin Mano, nga viti 1991 e në vazhdim u ka lëshuar personave privatë pesë depo të drithit për parking makinash pa lidhur asnjë dokument zyrtar për marrje qiraje. Depot u janë dhënë përkatësisht: ndërmarrjes Ilia Teneqexhi, përgjegjës i mekanikën e kësaj ndërmarrjeje, Gaqo Blushi, ish-drejtor i TEC-it, Viktor Zallëmi dhe Aleko Kites. Ja si i ka lëshuar këto depo Vojin Manoja. Gaqo Blushit ia lëshon në muajin nëntor - dhjetor, 1991 (e pa përcaktuar) dhe Ilia Teneqexhiut në janar 1992, pa lidhur asnjë kontratë për marrje qiraje. Të gjitha këto veprime janë bërë pa dijeninë dhe miratimin e degës së agjencisë së privatizimit të rrethit, gjë që e kërkon ligji. I detyruar nga një kontroll brenda ndërmarrjes, i cili ka lë­ndë edhe një akt-kontroll në muajin prill 1992, Vojin Manoja lidh (Vijon në faqen 3)

Në kohën kur krijohej Qeveria e Stabilitetit, z. Pashko huazoi nga vjet. z. Pashko e lëshoi vetën (ndoshta) ustharkar termin «pilot i vdekjes» për të përçakëtuar barrën e madhe që merrte ai dhe gjithë ekipi. Valla, kishte parasysh vetëm sidat e krizës politike, ekonomike dhe sociale apo edhe sfidat e tjera, që i parashihonte apo parandiente, si atë të korruptimit ekonomik e politik apo të kopmpleksëve të së kaluarës? Si ta interpretojmë, si shprehje gjeniale apo fataliteti? Në qoftë se ai e shihte veten fatalisht të humbur, përse pranoi të bëhej «pilot i vdekjes»? Të jetë vallë viktimë vetë­tem e epidemisë së karrierës (njelak ky që ia ka hedhur me dëshirë vetes në qafë) apo një gur shahie në një skakierë pas kulisave, ku luajnë ngjeshëm mjeshtra të vjetër prapaskenash, farsash dhe maskaradash pas maska? (në rast është hedhur të tjerë lakun). Zoti Pashko është më shumë viktimë e karrierizmit. Këmbëngulja e tij për t’u ruajtur Qeveria e Stabilitetit (më saktë e destabilizimit të vendit, e stabilitetit të ministrave të saj dhe e lulëzimit të korrupsionit), deklarata e tij në Helsinski aty nga mesi i prillit 1992 se e shihte veten si kandidatin më të mundshëm për postin e kryeministrit të qeverisë së parë demokratike, na bindin se ai, nga vetja apo rrethi familjar e shoqëror, ishte nanurisur nga mendimi iluziv se Shqipëria nuk kishte njeri më të aftë se ai për kryeministër. Por mund t’i kujtojmë z. Pashko se duke dështuar rëndë provën gjatë Qeverisë së Stabilitetit, ai e kishte humbur të drejtën ta pretendonte këtë post përherëmi? Dhe kur kemi parasysh vetëm një pjesë të paftësisë dhe pamundësinë për ta arritur objektivat, por edhe teorinë tilte të «faktit» të terapisës, që u shërbye komunisto-socialisteve dhe forcave të tjera staliniste destabiliste platforma apo sinjali jeshil për skenarin e «tokës së djegur» dhe kryengritjen e tyre të korrupsionit edhe disa deklarata, firmat e hedhura dhe veprimet me të bëra dhe si kan shkërbyer anti-personalizmit, PP apo PS, por as-pak populisti, PD dhe demokracisë, pak populist, PD dhe demokracisë. Me këto hapa z. Pashko shkon, dështon pa e kuptuar, shkërdhirit politik, por në mënyrë të ndërgjegjshme edhe drejt hierarkisë financiare të vendit më të varfër të vetëm në Evropë. Dhe me sa duket, duke e ndarë veten edhe 1000 « pilot i vdekjes»

Letër më redaksi Sikur të mos kisha besim te ju, nuk do ju shkruaja asnjë radhë me mendimin «ç’më duhet mua». Por jam i bindur se ju revolton padrejtësia, se nuk pajtoheni me korrupsionin, e se luftoni për denokracinë. Këtë mendim e kam krijuar nga shkrimet tuaja kundër diktaturës dhe atyre që sollën ditë të këqija për popullin. Prandaj do t’u rekomandoja të shkruanit për një temë shumë të rëndësishme. Dikush do të ketë vënë re (dhe për këtë fillët) se tek dyert e Z. Popullit shkarkohen herë pas here kamiona me mallra industriale. Thonë që këto janë firmës «Kristal», çështje kjo firmë dhe kush e drejton? Karriatë te mëdhaja? mu janë bërë dy nga ish kuadret e Aparatit të K.Q. të PPSH-së në një farë avanturieri me emrin Shpëtim, dhe një tjetër me emrin Kristaq. Ku i gjetën dollarët kaq të paprivilegjuar për një afarizëm të tillë? Vek edhe, dhe kjo është e rëndësishme, një zyrë e një kati i tretë ku tashë vënë në dispozicion nga ZP-ja, si depo për këta komunistë afaristë? Edhe pyetjes: Godina e ZP-së është godinë shtetërore, atëherë e duhet e mundur që ajo të lëshohet me qira, dua të them, me dollarë për llogari të vet pronën shtetërore? E drejtë është kjo? Në se ZP këto dhora i ka të tepërta këto duhet të vihen në dispozicion jo të Zotit Shpëtim me Kompani për fitime, se deri tani nuk janë ngopur, por në dispozicion të atyre që janë dëbuar burgjeve të diktaturës e të tanii fëllë rrugëve. Veç kësaj «Zëri...» merret edhe vetë me afarizëm. Edhe ai ka një depo të vetën me mallra të sjella nga Bullgaria nga afaristi, ose më mirë me thënë nga Kryeafaristi e kryeredaktori Përparim. Kjo, Për ketë është shkruar një shkrim e dhënë «Korvori SD». Por asgjë nuk është bërë. Përsa kaq të fortë janë këta shokë-zotërinj që nuk pyesin as për Ligjin? Apo mendojnë që ligjin e bëjnë vetë, siç thonë? Po Zoti Blerim Cela me Kontrollin e Shtetit pse nuk i hynjë kësojat poshtërsie në kurizin e popullit? Këni parë që gazetat e tjera kanë nga disa dhoma, kurse ZP-një Parkat që edhe katin e poshtëm nuk e shfrytëzon. Kurse katet e larta i përdor për depo. Mbanë mallra për vete që të shesë kur të vijë koha dhe lëshon me dollarë zyrat - depo për të tituar. Deri ku këshu? Shpalta e drejtësisë duhet të bjeri më parë të ata që gjithnjë jetën janë betuar për drejtësi e hiçen edhe sot si kampion të drejtësisë por nuk janë të tillë. V. M. Durrës