Ende nuk kanë dalë të dhënat përfundimtare mbi rezultatet e zgjedhjeve për pushtetin lokal. Megjithëkëtë tashmë gjithkush është i qartë, gjithkush flet mbi fitoren e Partisë Demokratike, të demokracisë në përgjithësi mbi soc-komunistët e Nanos. Të dhënat e deritanishme flasin hapur për një fitore të madhe të Partisë Demokratike në qytetet kryesore, në qytetet më të mëdha të vendit, por edhe në një sërë qytetesh e komunash të tjera. Partia Demokratike me simpatizantët e saj, me elektoratin që votoi për të duke lënë Partinë Socialiste, dëshmoi edhe një herë se ajo është partia e së ardhmes, se populli shqiptar, edhe pse ndodhet në vështirësi të jashtëzakonshme, në shumicë nuk ka lejuar të zhgënjehet, të bjerë pre e manipulimeve dhe spekulimeve të neokomunistëve të Nanos. Fitorja e re e Partisë Demokratike në zgjedhjet lokale ka një rëndësi të madhe politike sepse me të rruga e demokracisë së brishtë shqiptare është edhe më e sigurtë, sepse kjo fitore do të konsolidojë më tej demokracinë në tokën shqiptare. Partia Demokratike, megjithatë, duhet theksuar se nuk arriti të marrë në zgjedhjet, atë që do të dëshironte për të patur një mbështetje sa më masive në zbatim të programit të saj, të taktikës e strategjisë së saj. Këtu nuk mund të fajësojmë popullin. Nuk duhet të kërkojmë dobësitë e mangësitë te të tjerët pa parë fillimisht vetë të tjerët pa parë fillimisht vetë dobësitë tona. Rezultatet e zgjedhjeve për pushtetin lokal. Me siguri këto do të bëhen objekt i një analize të thellë të partisë. Këtu mund të ndalemi vetëm në ndonjë dukuri që në mënyrë tepër evidente ka luajtur një rol të veçantë për të minuar pozitat e Partisë Demokratike, për ta lënë atë në minorancë, për të larguar popullin prej saj, për t’ia vrarë shpresën dhe besimin ndaj së ardhmes. Kushdo që e ka ndjekur sadopak fushatën elektorale të Partisë Demokratike nuk mund të mos ketë vënë re se ajo iu la në veten Eduard Selamit, kryetarit të Partisë, dhe disa dhjetëra aktivistëve që bënë të pamundurën për fitoren e plotë. Kjo ishte e pamundur të arrihej me forca të goditura, të lena në rrugë për ta vazhduar vetëm atë për hir të një objektivi apo interesi, të një dëshire apo ambicjeje të sëmurë për të paralizuar. Elementë të tipit Pashko, që në themelimin e Partisë Demokratike e deri më sot, në deklarata publike janë munduar ta paraqesin Partinë Demokratike jo si një parti opozitare. Ata, që nga themelimi i Partisë Demokratike e më tej, tani në fushatën elektorale e sot e kësaj dite janë munduar e mundohen ta varrosin atë. Nuk mund të ketë tjetër shpjegim aktivizimi i ethshëm si në krizën e Pashkos kohët e fundit në parlament e në «tyhp kundër Partisë Demokratike, rreshtimi i tij në të njëjtin ekip me Partinë Socialiste, përdorimi duhet theksuar se nuk arriti të marrë atë që meritonte, atë që do të dëshironin dobësitë e mangësitë të të tjerëve pa parë fillimisht vetë punën që bëri Partia Demokratike, udhëheqësit e saj, kryesia e deri militantët e saj. Hapur duhet të pranojmë se në punën e Partisë Demokratike janë bërë gabime historike e Kisha Ortodokse Shqiptare duhej shqiptarizmës. Le të kujtojmë edhe veprimet e vendosura prapa. XHEVAT MUSTAFA

- Pas maskave-fytyrat e vërteta - Duke «lexuar» qysh në fillimet e PD rrezikun dhe dukurinë e infiltrimit në gjirin e saj të «pseudodemokratëve», të njerëzve të klanit të Ramiz Alisë e të Sigurimit të Shtetit, është treguar vigjilencë edhe e papajtueshme ndaj kujtdo që është zbuluar e vërtetëmaskuar. Ndaj të tjerave është huazuar nga Homer-i i lashtë koncepti «Kalit të Trojës». Troja u shkatërrua nga një kalë i drunjtë, por Ramiz Alla, për të shkatërruar PD dhe demokracinë në përgjithësi, leu në fushë një kopje të këtij «kuajsh-Trojë» prej mishi e gjaku. Për këtë kanë hedhur dritë me shkrimet e tyre dhe zotërinjtë Neshat Tozaj e Enver Goxhajl. Sipas një skenari të mjeshtrave të vjetër skenarësha ata u instruktuan mirë për të gjithë platformën e tyre teorike dhe praktike. Në ditët e para të dhjetorit 1990 duhej të shkonin në sheshin «Demokracia», të ngjisnin në tribunë e të mbanin fjalime «bombë» e flamur» kundër komunizmit, duke mos lënë gjë pa thënë kundër Enver Hoxhës së vdekur, por edhe kundër profesorit të tyre Ramiz Alisë. Dhe ata u ngjirrën duke i sharë e mallkuar, duke lëshuar «shigjeta» e «rrufe». «Profesori» i dëgjente dhe i përcillte me buzëqeshjen e tij të akullt dhe enirmatike, i përgëzonte me vete, apo me mesazhe sekrete «Ju lumtë, vazhdoni se keni nisur mirë. Jepini edhe më shumë se nuk na mbetet qejfi». Duke mos u ngopur me tribunanat, shfrytëzuan edhe faqet e gazetave për të trumpetuar dhe shitur si disidente të hershëm e të thekur, si të martirizuar nga diktatura, si të përvëluar për demokracinë. Nga ana e saj «ZP», gjithnjë sipas këtij skenari, lëshonte «rrufetë» e saj kundër këtyre «demokratëve të mëdhenj». Kur ishin në ballë të demonstruesve, në fytyrat e tyre nuk binte çuditërisht asnjë shkop gome, ndërsa mbi trupat e bijve dhe bijave të thjeshtë të popullit, hapesin plagë të rënda. Kështu, shpejt, sipas parashikimeve e llogarive të sakta, na u krijuan kulte për Nreritan Cekën, Gramoz Pashkon, Pre Zogajn, Errok Çupin, etj. Me këtë «paspotur» disa prej tyre fituan të drejtën për t’u vetëquajtur udhëheqës të lëvizjes demokratike, për t’u ngjitur edhe në udhëheqjen e PD. Pasi iu arritën objektivit të parë e dyta e tyre e mëtejshme apo objektivi i dytë, ishte lufta nga brenda për të marrë plotësisht në duart e tyre drejtimin e PD, duke mënjanuar me intriga të hapura apo pas kullisave udhëheqësit e vërtetë demokratë, në radhë të parë z. Sali Berisha. Për këtë qëllim nga jashtë kishin ndihmën e paravyrer e nëmbështetjen e plotë të «ZP», të misionarëve të hapur apo të fshehur të PS etj. Kur në masën e PD dhe të popullit të etur për demokraci të vërtetë u zbulua fytyra e vërtetë e këtyre pseudodemokratëve apo «demokratëve» mercenarë, kur PD mbajti qëndrimin e duhur e të drejtë ndaj tyre, menjëherë u ngrit në këmbë e gjithë PP apo PS, «ZP» etj. për t’i marrë në mbrojtje. Dhe ne u çuditëm se si ua harruan dhe ua falën gjithë ato «sulme të egra» që kishin bërë kundër diktaturës e përfaqësuesve të saj të vdekur apo të gjallë. U vunë gatishmërish të plotë të e shkallës më të lartë edhe SHIK-u i Irakli Kocollarit. Barka ku ishin futur kuajt e Trojës ishte në rrezik të mbytej në detin plot dallgë të demokracisë. Kuadri me përrallë të pasur në këtë punë Sofokli Duka vuri në përdorim radio të fshehta për të organizuar e komanduar trazirat në mbështetje të njerëzve të tyre të veshur me kostumet moderne të demokracisë nuk mund t’i harrojmë mitingun në qytetin e Lezhës në mbështetje të Prëç Zogajt, që iu «hëngër» haka duke mos u propozuar deputet. Por ata dinin të mbroheshin edhe vetë. Dhe i mprehën... penat, duke u mbushur faqe të tëra gazetash me intervista dhe shkrime të tjera, ku hapur apo me djallëpirinë e Odisëut na dalin çuditërisht viktima të pafajshme siç kanë lindur, martirë të luftës për demokracinë, ku «profetizojnë» dhe japin alarmin për rrezikun e një monizmi të ri që e shihkan tek PD, ku sulmojnë hapur apo me nënteks PD dhe qeverinë demokratike, sulme që në të vërtetë janë thirrje për të mos i besuar dhe mbështetur. Në këtë fushatë të ethshme janë harmonizuar me veprimet e tyre propagandistike PS si «ZP» ..., «24 ORE» etj. Shkrimet e tyre kanë më shumë gënjeshtra dhe vrer ndaj PD se sa plot ankesa «forte» të vetë «ZP», ngjajnë nga tonet me ato të Koço Danajt. Kështu e përmbushën me «sukses» e me «nder» dhe objektivin e tyre të dytë, të mbështetjes së PS për kryerjen e misionit të saj «historik» për diskreditimin e PD dhe të demokracisë në përgjithësi. Por qe do, nuk iu dolën llogaritë. Tanimë loja e tyre e dyfishtë është kuptuar plotësisht dhe fati i mercenarëve apo renegatëve dhe hercenarëve apo renegatëve dhe mercenarëve. Ata do të përfundojnë si të gjithë parardhësit, siç i ka djeguar në koshin e plehrave të historisë. Këto ditë «ZP» u ka hapur dyer e dritare në faqet e saj, për të mbrojtur me vendosmëri e saj revolucionarë të mënjanuar, duke vjellë vrerë kundër gjithë personave të vërteta demokratike. Kështu, pra, tani është bërë e qartë se të ashtuquajturit, apo të vetëquajturit «demokratë të moderuar», apo liderë të së ardhmes, nuk janë gjë tjetër veçse kuaj Troje në gjirin e PD. Prandaj, është bërë detyrë e ngutshme imperative hapja e dosjeve të politikanëve dhe qeveritarëve. Po kaq imperative përforcimi e vazhdueshëm të PD dhe të demokracisë është edhe spastrimi nga radhët e saj i të gjithë saj i të gjithë atyre që hynë në arenën e luftës për demokraci me urdhëra apo porosi, me ambicje të pargoru- pur dhe amoralë për përfitime personale apo familjare, me synimin apo detyrën për diskredituar apo minuar nga brenda demokracinë. Koha nuk pret më. 26 korriku na tregoi dhe rikujoiti shumë. Ai na bën thirrje të jemi tepër vigjilentë dhe të vendosur ndaj të gjitha forcave që dëshirojnë dhe luftojnë për kthimin prapa. XHEVAT MUSTAFA

Sipas një komunikate shtypi të UNESCO-s, Çmimi UNESCO i arsimit për paqen, i është caktuar këtij vit Nënë Terezës së Kalkutës, Çmim Nobel i Paqes më 1979. Juria, në përfundim të konsultimeve të saj në Paris, deklaroi se ky çmim «ukorëzoi një jetë të tërë kushtuar shërbimit të të varfërve, çuarjes përpara të paqes dhe luftës kundër padrejtësisë». Çmimi i arsimit për paqen 1992, do t’i jepet Nënë Terezës më 22 tetor 1992 në Selinë e UNESCO-s, gjatë një ceremonie solemne të drejtuar nga Drejtori i Përgjithshëm i kësaj Organizate, Federico Mayor. (ATS)

Me rastin e festës kombëtare të Konfederatës Zviceriane, i ngarkuari me punë i kësaj konfederate në Republikën e Shqipërisë, Kristian Haustvirth, dha të djelën mbrëma një pritje në Hotel Dajti. Merrnin pjesë Kryetari i Kryesisë së Kuvendit Popullor, zoti Pjetër Arbnori, zëvendëskryetari i Këshillit të Ministrave dhe Ministër i Rendit Publik, zoti Bashkim Kopliku, anëtarë të tjerë të qeverisë, deputetë, etj.

- Shkelje flagrante e statutit të 4 majit 1950 - Nuk ushqej ndjenja shoviniste. Përkundrazi kam respekt e dashuri për popullin grek. Aq më tepër që tani atje po jetojnë e punojnë aq shumë shqiptarë. Por, siç thonë zviceranët, kufirin fqinjët dhe mikut duhet t’ia vësh te gardhi i oborrit. Që të duash miqësinë me një popull e të kesh marrëdhënie të mira me të, edhe kur ti je më nevojtar, nuk do të thotë t’i lësh kryet e tryezës. Këto mendime m’u shfaqën menjëherë sa mora vesh që kryepeshkopi i Kishës Ortodokse Autoqefale të Shqipërisë u propozua profesor, doktor Anastas Janullato si, përfaqësues i Prikanës së Stambollit, por me shtetësi greke. Të më falë hirësia e tij për autoritetin që gëzon në botë, sepse ka qenë edhe president i kishave ortodokse të botës. Ai ka një kulturë të gjerë me dy doktorata dhe zotëron pesë gjuhë të huaja. Përveç këtyre, me autoritetin që gëzon, me iniciativën e tij, mbolli vullnetarisht ndihma nga kishat e ndryshme të botës për të ndërtuar dy kisha të reja në Shqipëri dhe për të rikonstruktuar 18 të tjera. Nuk dyshoj aspak në dëshirën e tij të madhe për të ndihmuar ndershmërisht ortodoksët shqiptarë për besimin e tyre, të cilin komunistët e përdhosën për gjysmë shekulli. Madje, e falënderojmë për këtë ndihmesë të madhe e fisnike. Veçse kurrsesi për hir të kësaj nevoje të madhe ekonomike që kemi sot, të shkelet kaq hapur Statuti i Kishës Ortodokse Autoqefale të Shqipërisë. Pak histori. Kisha ortodokse shqiptare në shekuj ka qenë e varur nga Patriarkana dhe mitropolia greke. Janë të dokumentuara historikisht presionet dhe prapaskenat e asaj kishe kundër apostujve të shqiptarizmës. Le të kujtojmë edhe veprimet e vendosura prapa. (Vijon në faqen 4)

Rezultati i zgjedhjeve të korrikut tashmë është i njohur. Përfundimi i arritur në zgjedhje është resultantë e kundërveprimit të forcave, rrymave, ideve, dukurive, i varfërisë së mbjellë për 50 vjet dhe i veprimtarisë korente të qeverive të fundit dhe asaj pushtet. Të mos harrojmë, gjithashtu, ndikimin në psikologji të faktuar të një elektorat të lodhur e në një besim që u reflektua në zgjedhje. Fushata elektorale mendoj se duhet të jetë e kujdesshme, masive, me zgjedhje e kujdesshme, e personalitetin total të forcave e personalitetin. Ajo nuk është fushatë e një partie. Kryetari apo sekretari i Partisë Demokratike. Me sa duket rezultati do të shpërndahet nga një votë në favor të Partisë Demokratike, se sa do të marrë ajo në zgjedhje. Kompetencë të Partisë e Programit të saj me zgjedhësit dhe kjo, rithëkësomë, të bëhet nga një masë e madhe aktivistësh e drejtuesish të Partisë. - Ideja e bashkëpunimit dhe koalicionit është një çështje e diskutuar dhe interpretuar në mënyra të ndryshme nga Partitë. Strategjia e Partisë Demokratike është grënëse-ja e komunizmit në të gjitha strukturat dhe jetën shqiptare dhe në vetëdijen e demokracisë në plotë dhe të ndryshueshme. Është pra një bashkëjetë midis forcave të lindje e parë dhe atyre të cimentuara në 50 vjet. Hesapet duhen bërë me realizëm, për më tepër që gjendja ekonomike e vendit te muajve të fundit komprometonte keq rezultatin e zgjedhjeve. Pavarësisht nga faktorë i vërtetë i saj, Unë i shikoj diferencat me alternativa e tjera demokratike shqiptare jo “nga afër me ide dhe nga larg me qëllime”. Tashmë, kjo është një çështje e përgjithshme ka kaluar, ajo duhet të trajtohet në një kuadër e perspektivë. Në një fushatë elektorale e sot kësi lindë këta të tjerë shpjegim aktivizimi i ethshëm si në krizë i Pashkës kohët e fundit në parlament e në shtyp kundër Partisë Demokratike, treshmiti prej tij i të njëjtave sulme e akuza, i të njëjtit fjalor si edhe «Zëri i popullit» kundër demokracisë, duartrokitja e pandalur e tij nga nga komunistët që bënin propagandë. Këto të gjitha e shpërfaqin seriozisht armiqësinë dhe antisocializmin e kësaj partie. E drejtë e ligjshme spa-strimi dhe lehtësim i strukturave drejtuese në qendër e në rrethe nga elementë që nuk garantojnë ecjen e reformës. Kjo Parti ka marrë përsipër reformën, ajo kërkon logjikë dhe përgjegjësi e jo përgjegjësi gjëra para popullit për të. Në këtë zëvendësim radikal ajo është e ekspozuar më shumë se kurrë para popullit, sepse prek interesa, prish ekuilibre sociale dhe këto nuk mund të mos ndikojnë në elektorat. Sidoqoftë ajo nuk do të bëjë pazar më për perspektivën. Në sfondin e kompetencës, të arsimit, të eksperiencës në drejtim, dhuratë e një regjimi komunist. Pra, populli nuk mund të përtypë lehtë çdo kandidaturë, vetëm sepse është demokrat real apo i shpallur. Ideja e bashkëpunimit me Partitë e tjera demokratike mendoj se do të ishte një zgjedhje e parueshme, realiste, efektive, psikologjike dhe teknike për një fitore më të mundshme në zgjedhje. - Tashmë populli kërkon vetëm vepra. Në tre muaj PD ka bërë shumë, por efekti i tyre është përhapur pas një ose disa vitesh. Është pozitive më të drejtë se pas një asistence masive ka rigjallërim, relativizim të të asistuarve. Kur dhe në ç’mënyrë? Ky nuk mund duket aq i vështirë fushatën elektorale se sa i vetë transparencës së qeverisë. Asistenca nuk është qëllim, por mjet për të arritur një qëllim. Çdo të vijë pas saj, sa do të ripunësohen, sa do të rikualifikohen, në ç’degë dhe në ç’fushë, brenda apo jashtë? Po ata që përfundimisht nuk do të rikualifikohen. Duken teorime sociale do të kenë një e strategji nuk mund të atraktuohet e qartë ekonomike atashkurtër e e afatgjatë nuk mund të ndetja të përgjithshme të pakton në konture të një të vegjël popullit të rregullohen? (Vijon në faqen 2)

— «Ata ja lanë Qeverisë Demokratike Shqipërinë dy herë të shkatërruar» — — PD nuk është shkatërrimtare, është «Kristi shqiptar» në vetsakrifikim për ringjallje të Shqipërisë — — Përgatitur mbi bazën e materialit «Strategjia afatshkurtër dhe masat për zbatimin e programit të Reformës ekonomike (6-mujori i dytë 1992)», paraqitur në Parlament në datën 6.7.1992 prej Ministrit të Ekonomisë e Financave, zotit Genc Ruli. — Politika buxhetore Kjo politikë, siç u theksua, përbën drejtimin kryesor në strategjinë afatshkurtër të Qeverisë Merkel. Cila është e sotmja? - Kështu, për arsye të mungesave të disponizave të sakta në ligjin ekzistues mbi ndërmarrjet, dhe të konceptit anarchist të autonomisë së tyre, këto të fundit nuk kanë paguar rregullisht detyrimet ndaj shtetit dhe aq më tepër, nuk paraqiten bilancet që të tregojnë të ardhurat reale ose i paraqesin ato me falsifikime. Ajo vjen prej së shkuarës. - Prej shpronësimeve të buxhetit që më tash është përballuar e dhe më masë e konsiderueshme e pagasës së 80 përqindësisht, një asistencë e vërtetë sociale këto dy vjetët e fundit. - Praktika abuzive e muajve të fundit, ku ligji mbi ndërmarrjet lejonte rritjen pa kriter të pagave, duke renduar kështu shpërblimet e prodhimit, si dhe e forca e shpërndarjes nga fillimi i realizuar ar krijuan probleme jo të vogla në drejtim të rritjes së mëtejshme (Vijon në faqen 4)