Çapajev Taçi 20 vjet heqje lirie, Aredin Shyti 17 vjet Xhemal Dymylja 16 vjet, Dilaver Papare dhe Gjek Cela nga 15 vjet Më 25.12.1992 ditën e Krishtlindjeve të parndehurit Haxhredin Shyti, Çapajev Taçi, Dilaver Papare, Gjek Çelaj dhe Xhemal Dymylja u jepet vendimi. Avokatët e tyre mbrojtës u përpoqën t’i mbronin klientët e tyre duke kundërshtuar akuzën kundër 5 të pandehurve dhe duke kundërshtuar fajësinë e tyre. Gjitha shtuh edhe të pandehurit në krimin e tyre. Të thin të vendosur deri në vdekje në indoktrinimin e tyre m-l. Megjithëse e morën vesh nga pretenca se dënimi i tyre shkonte deri në dënim kapital, nuk i nxorrën skenaristët e masakrës, megjithëse dhe mirë nga të gjithë se cilët janë. Atyre u bë një favor që fjala e fundit u dha në një ditë të shënuar siç është Krishtlindjet. U dha shansi që t’i bënin një apel ndërgjegjes së tyre dhe të rrëfeheshin në këtë ditë dhe të kërkonin mëshirë. Por siç janë të mafies së kuqe, e cila nuk njeh zot përveç 1971 të xhunglës, nuk ndjenë asnjë pendesë. Me sa kuptohet shpërblimin se do të dënoheshin me dënime simbolike. Kështu u kishin premtuar ustallarët e kubesë së kuqe. Por ata e kishin harruar ligjin e mafies së kubesa për interesat e saj bën kurban edhe fëmijët. Më datën 26.12.1992 kryetari i seancës z. [?] (Vijon në faqen 4)

Forca më e madhe paqeruajtëse në Europë Shqipëria forcon bashkëpunimin me NATO-n Ngjarjet në ish-Jugosllavi janë padyshim paradoksi i Evropës së këtij fund viti; në prag të vitit 2000 Evropa është e detyruar të përjetojë momente që të kujtojnë fillimin e kësaj shekulli dhe Evropa po treg[o]het e papërgatitur dhe impotente përpara problemeve të tilla. Megjithatë ekziston një forcë e cila për fat të mirë e ka potencën në ndërhyrje dhe zgjidhë gjendje të tilla si ajo e luftës në ish-Jugosllavi: Kjo fuqi është NATO. NATO e krijuar për të balancuar forcat ushtarake agresive komuniste të Evropës Lindore; pas përmbysjes së komunizmit gjendet përballë një realiteti të ri: Me përfundimin e luftës së ftohtë dhe shkatërrimin e Traktatit të Varshavës u duk se dhe ekzistenca e NATO-s do të ishte e kotë; por realiteti i sotëm evropian e bëri të domosdoshëm këtë ekzistencë: NATO është i vetmi organizëm që bën të mundur ruajtjen dhe sigurimin e paqes në Evropë dhe botë. Që me krijimin e P D u mendua se prania e Shqipërisë në Paktin e Atlantikut Verior do të ishte diçka e natyrshme dhe e domosdoshme: Për këtë arsye mo vendosjen e qeverisë demokratike zhvillimit të reformës në ushtri i është dhënë një rëndësi e veçantë. Krijimi i një ushtrie cilësore; triplik eveuropiane synon veç të tjerave integrimin e ushtrisë shqiptare në NATO si një pjesë e integrimit të Shqipërisë në Evropë. Shqipëria ka kohë bashkudhjes së demokracisë që merr pjesë aktive në veprimtaritë e Aleancës si anëtare e Këshillit për Bashkëpunim dhe kjo është mjaft e rëndësishme si domosdoshmëri e sotme: Shqipëria është një nga vendet e para ish-komuniste që u pranua si anëtare e këshillit për Bashkëpunim si dhe vendi i parë që bën kërkesë për të hyrë në NATO si anëtare e plotë e saj. Sigurisht kjo nuk është një rastësi; por i dedikohet pikërisht një aktiviteti të dendur në marrëdhëniet e Shqipërisë me NATO-n: Gjatë një periudhe të shkurtër kontaktet e ndërsjella kanë qenë mjaft të dendura duke filluar nga niveli i specialistëve e deri më majan hierarkisë: Vizita e Drejtorit të Komitetit Politik të NATO-s në Shqipëri e më pas vizitat e delegacioneve shqiptare ndër të cilat dhe ajo e Shefit të Shtabit të Përgjithshëm të Ushtrisë Shqiptare; ishin hapa të rëndësishëm për një njohje më të gjërë dhe forcimin e marrëdhënieve reciproke. Nën këtë aspekt ishin dhe takimet e ndryshme dypalëshe me vende anëtare të NATO-s si me përfaqësues ushtarakë të Turqisë; Italisë etj; Gjithashtu vizitat në portet tona të disa fregatave si ato amerikane; turke; italiane e britanike; i kanë shërbyer kësaj njohjeje dhe bashkëpunimi. Sidoqoftë; vizita e Presidentit Bush në këshillin e Aleancës së Atlantikut Verior me ftesë të Sekretarit të Përgjithshëm të NATO-s; z. Manfred Wörner; përbën padyshim eventimin më të rëndësishëm në forcimin e këtyre marrëdhënieve dhe mundësimin e pranimit të Shqipërisë në NATO. Këto kontakte të shumta e sidomos vizita e Presidentit Berisha apo vizita së shpejti të kryetarit të Këshillit të Atlantikut Verior dhe shefit të Shtabit të NATO-s; në Shqipëri janë tregues pozitiv dhe domethënës: Pavarësisht se Shqipëria nuk është ende anëtare e NATO-s; siç theksoi z. Krijmër në vizitën e tij në vendin tonë: «Nuk është e domosdoshme të jesh anëtare për të përfituar nga projektet e NATO-s lidhur me sigurimin dhe stabilizimin: Një tregues për këtë është dhe marrëveshja ekzistuese për bashkëpunimin e flotave detare të NATO-s dhe Shqipërisë në ujërat territoriale; për forcimin e embargos: Duke e parë NATO-n si forcën më të madhe paqeruajtëse në Evropë; Shqipëria si një vend që sot udhëhiqet nga parimet demokratike evropiane në forcimin e marrëdhënieve me NATO-n synon vetëm të japë ndihmësën e saj për ruajtjen e stabilitetit dhe sigurisë në rajonin tonë: Unë pata një ftesë të veçantë për të marrë pjesë si përfaqësues në aktivitetin e radhës së sigurisë për ruajtjen e stabilitetit në Evropë. EDI PALOКА

Lidhur me zhvillimet e deritanishme të grevës së minatorëve të Bulqizës; Federata e Sindikatave të Minatorëve; Gjeologëve dhe Energjetikës së Shqipërisë; thuhet në një njoftim të dërguar nga kjo Federatë; i ka ndjekur me shqetësim të vazhdueshëm; duke i pasqyruar në organet e shtypit dhe në mjete të informacionit; Për këtë qëllim; në i kemi kërkuar Qeverisë takim urgjent për bisedime; por ato nuk janë realizuar; Njëkohësisht; ne nuk ishim dakord me kërkesat e pasudiuara dhe të pamundshme për tu zgjidhur në fusha aktuale nga Qeveria; por s’mbështetëm dhe mbështesim kërkesat social-ekonomike të drejta që kanë minatorët: Ne dënojmë veprimet e paligjshme dhe manipulimet nga pesëdhjetë sindikalistët; të cilët rëndonin situatën dhe pengojnë ecjen përpara dhe reformës; Ndërkohë ne mendojmë që në mënyrë të kohën e duhur të organizohen përkatësisht shterëtorë për bisedime me minatorët dhe dhënien e rrugëzgjidhjes të mundëshme; do të ishte në dobi të punonjësve; të prodhimit dhe situatës së përgjithshme: Pjesëmarrja në takimeve e bisedimeve e të gjithë përfaqësuesve të sindikatave është e vetmja mënyrë për zgjidhje:

- Reportazh - Pas fjalëve të para të atij që quhej «përfaqësues i punëtorëve», e rrëdhen gurët që thyen xhamat e ndërtesës ku ish linë të zhvillohej takimi midis deputetit të zonës dhe forcave politike të rrethit: Rreth njëzet vetë që ndodheshin përreth godinës së komitetit të Bulqizës duket se të vetmin preokupim të asaj mase, kishin prishjen e të gjitha tentativave për të biseduar me përfaqësues të qeverisë? Pak më vonë në sheshin pranë godinës po këta njerëz nuk kursyen gurët, as për personat, që dilnin nga salla ku do të zhvillohej mbledhja. Makina jonë që gjendej dhjetë metra e më poshtë, u bë për pak objekt sulmi për shkak të targës së Tiranës. I ftohti i hidhur i qytetit të vogël verior, tani trazohesh në zemërimin e paemër të këtyre njerëzve dhe gjithçka bëhej dyfish e vështirë. Ata që na rrethuan menjëherë ishin të interesuar vetëm, që ne të flisnim në zë të lartë kundër qeverisë. Prezantimi si gazetarë na bëri gjithësesi të dyshimtë, edhe pse dy kolegë që punonin për një agjensi të huaj shtypi, u përmendën dhe do të binin të njohura kërkesat e tyre jashtë Shqipërisë. Ndoshta për këtë shkak, ne u «privilegjuam» për të na lejuar të hynim në minierë. Sheshi përpara godinës së komitetit vazhdonte të zhurmonte nga masa e njerëzve me xhupa blu të pastër që dukej se nuk kishin punuar prej kohësh në tokë. Ndërkohë ndërlidhësi i grevës së urisë Aleksandër Ajola, që shkurtri i thërrisnin Nikoll, na premtoi se do të na fuste nëntokë. Rreth orës 18 në ishim në ashensorin e ftohtë të minierës që na zbriti në nivelin 9 ku sipas Nikollës, gjendej grupi më i madh i minatorëve. Në të dyja ndalimet që patëm rrugës, na u desh të përdorëm telefonin si mjet ndërlidje. Ndryshe ashensori nuk lëviz! Një natë më parë aty kish patur forcë të rendit dhe minatorët ishin të frikësuar se mos i nxirrnin me forcë nga nëntoka. Në dhomën e atyre që ishin për rreth tri ditë nëntokë, ishin më ngrhë se në galeritë e minierës veçse një ajri ishte më i rëndë. Rreth 20 vetë të shtrirë rreth dhomës ku ish një kabinet motorash, lëviznin menjëherë nga vendi sapo hymë brënda. Shumica e tyre u gëzuan që ne ishim gazetarë. Të gjithë pothuajse nuk i kalonin të tridhjetat, e dukej se po rezistonin më tepër. Në sy tonë, një djalë 1 ri nga Zerqani i Dibrës iu lut shokut të tij grevist të shkonte të ndërhërë me të tjerët se kish kohë pa u ndjerë uruar. «Mëgjithëse e dëgjova garajet, ju luta të ma shpjegonte se çfarë do të bënte shoku dhe ai më tha se «kish të tjera grevistë që nuk ishin tek ajo dhomë dhe dëshëreshin herë pas here me njëri-tjetrin». Pas kësaj i skuquer ai druhjet të më përgjigjej për pyetjet e tija. Unë nuk e ngacmova më. Në fund kur ne po ndaheshim dhe në grevë unë, ju luta njëri prej tyre të shkonte të thërriste të gjithëve që të dilnim në fotografi. - Kujt tha ai, si i zgjënë në faj. Të tjerëve i thashë që janë në grevë urie, por që nuk janë këtu. Ai po shikon me drojtje nga përgjejgësi i grevës Hamdi Kocaku i cili më zë të lartë në këmbë po i shpjegonte shokut tim se ata nuk do të dilnin andej të gjithë nëse nuk u plotësoheshin kërkesat e tyre. Fytyra e tij e vrarë dukej se u gëzua më tepër nga mungesa e kurajos për t’u përgjigjur. Nuk e ngacmova më dhe pse pakëz ai së bashku me djalin e ri nga Zerqani, që flinte shokun e tij për (Vijon në faqen 4) (Vijon në faqen 4)

Die para dite, u mblodh Komi- na e gazetës «Bashkimi» dhe Die para dite, u mblodh Komiteti Drejtues i Lëvizjes Shqiptare për Mirëkuptimin dhe Paqen. Në këtë mbledhje u mor në analizë puna e gazetës «Bashkimi» dhe diskutuan disa rrugë dhe mundësi në kushtet e reja për të vazhduar botimin e kësaj gazete të pavarur e jashtëpartiake, në shërbim të mirëkuptimit e të paqes sociale, të bashkimit dhe të unitetit mbarë- (Vijon në faqen 4)

Dibët se PPSH e shihte potencialin intelektual si një rezervë të vetën, që e aktivizonte në përpjekjet e saj me slogane leniniste të «vënies së politikës në plan të parë». Kurse në një shoqëri të bazuar në parimet e ekonomisë së tregut një potencial i tillë shihet, në radhë të parë, në aspektin ekonomik si një lloj i veçantë kapitali, i cili në një farë mase mishëron edhe ato kapitale financiare e materiale, që kanë investuar shoqëria për krijimin e tij. Në kushtin e konceptit të praktikave socialiste u neglizhua dhe u ndrydh potenciali intelektual i vendit. Ai u shfrytëzua nga sa i nevojitej interesave të politikës pragmatiste të PPSH. Si rezultat, edhe vetë intelektuali nuk u zhvilloi aftësitë e veta, duke mbetur i varfër e i varur plotësisht ekonomikisht nga shteti. Paga qesharake që ai merrte në kushte nga shteti, përpunimi i shpejtë i lëvizjeve për «shpërblimet» (pagave) e shtypte të lindur, i nënshtruar e i servil ndaj eprorëve, i gatshëm për të bërë gjithçka për të mbijetuar vendim e punës. Pra shoqëria përshkroi atë. Të gjithë treguesit e shoqërisë së shtypur reflektoheshin në formimin e personit të tillë intelektual në nivelin e tij të zhvilluar. Një intelektual, që të arrinte një nivel të tillë të arritur nga nomenklatura, kishte nevojë për një kohë të gjatë. Kjo bëhej shpejt për të imponuar të gjithë. Kjo është bërë e domosdoshme të zhbëhej, kjo është gjëja më e rëndësishme e aftësimit dhe ndryshimit. Në këtë shoqëri të lirë, të bazuar te prona private, intelektuali merret më tepër për të shkruar me idetë, faqet e tij intelektuale, duke kultivuar një lloj aftësie e cila në të ... Kjo realisht ... një problem tjetër që kërkon të zgjidhet për ... ... ndryshme shkencore, teknike, sociale, ekonomike, kulturore arsimore etj. Intelektuali hyn në këtë treg me gjithë e tij në radhë të parë për t’u parashtruar në mënyrë që të sigurojë një jetesë dinjitoze. Drejt kësaj do të shkojmë edhe ne. Por sigurisht që në fillim do të hasen vështirësi që i ndihën në fazën tranzitore që po përjetojmë. Por të lidhura me të gjithë mekanizmat të gjallëritimit të ekonomisë dhe të gjithë zhvillimit shoqëror në Shqipëri. Jo më kot urtësia popullore ka ekikruar se është më mirë të dish se sa të kesh. Sigurisht këtu ka lidhje të ndërsjellta që shpesh paraqiten si rreth vicioz. Kështu intelektuali, që të imëlojë kapitalin e tij mendor, kërkon disa kushte materiale financiare të domosdoshme. Aktualisht këto mi shumë mund të krijojë shteti sepse dihet që firmat private tok ne ende nuk kanë arritur atë stad formimi të veprimtari që mund të bëjnë investime në funksion e kapitalit intelektual. Mirëpo, nga ana tjetër, të gjithë e dimë se tani për tani shteti ynë është i varfër. Atëherë, si duhet çuar ky rreth vicioz? Si duhet të shkojë një kapitali intelektual të fillojë të transformohet e prodhojë kapital financiar e material, që ai të sigurojë eficencën e vet dhe hapësirë për zhvillim të mëtejshëm? Përgjigjja është e vështirë dhe si zor ta përballojë një individ i vetëm. Shumë-shumë ai mund të përpiqet të sensibilizojë në këtë drejtim ngarkët e ndryshme intelektuale. Në këtë kuadër unë mendoj se mund të fillohet me disa hapa në dukje të vegjël gradualisht në përputhje me mundësitë, atë vlerë (në kuptimin ekonomik) që u takon ideve. Kuptohet që në vlerësimin e zërave të ndryshëm të punës mendore që do të synojnë t’u japin vlerë ekonomik ideve fillimisht mazhet do të jenë sipas mundësive aktuale. Mendij që ato të përcaktohen jo në vlerë absolute; por relative, në përputhje me pagat apo me raportin midis pagave dhe intelektualëve dhe atyre mesatare të punonjësve në prodhim në mënyrë që me rritjen e prodhimit ato të rriten automatikisht. Në vlerësimin e duhur të kapitalit intelektual, mendoj, se pengesa përveç mendësive të kaluara, bëhet edhe ndjenja e attryshme e solidaritetit në ndarjen e varfërisë aktuale. Kjo sepse, në mesin e ditëve tona, ajo që bënë është ndarja pa dashje presion që të shkojmë prapa, të barazimtë socialit aq jam. Ende ekziston rreziku i influencimit nga asp[?] fandamili raport limit i pagave etj, si edhe pa ndëshet, edhe ai i shpërpjesëtimeve paradoksale në sistemin e pagave. Dhe të mos harrojmë që këto nxisin fenomenin tepër negativ për ne, atë të migrimit të trurit. ALEKSANDËR ROCANI