Presidenti i Republikës, dr. Sali Berisha, priti në Pallatin e Brigadave, ministrin e Punëve të Jashtme të Iranit, Ali Akbar Velayati, i cili po zhvillon një vizitë zyrtare në vendin tonë. Në bisedimet e përzemërta e miqësore, të zhvilluara gjatë pritjes, dr. Berisha vlerësoi marrëdhëniet shumë të mira që ekzistojnë midis dy vendeve dhe shprehu besimin për zgjerimin e tyre në të ardhmen. Presidenti i Republikës i bëri një ekspoze të gjerë zhvillimeve demokratike në Shqipëri dhe perspektivës së tyre. Ministri i Jashtëm iranian shprehu interesimin e vendit të tij për ecurinë e reformave ekonomike dhe politike në Shqipëri dhe vlerësoi rezultatet e arritura. Në takim u diskutua edhe për çështje të marrëdhënieve dypalëshe dhe për mundësitë e zgjerimit të bashkëpunimit në fusha me interes të ndërsjellë. (ATSH)

— Të mos dalësh në QC. Ndoshta dhe kjo letër për revistën nuk do të quhej ndryshe përveç se çudira siç ka ndodhur përherë më parë! E vërteta është krejt ndryshe. Nga ngjarje të shumta spektakolare, që për nga madhësia e tyre, nesër veçse në disa vija të zbehta, diku në historinë e kombit, ka nga ato që megjithëse në dukje janë të vogla, e vlerat dhe domethënia e tyre shfaqen në kohë si të një rëndësie të veçantë. Të tillë do ta quaja dhe qëndrimin fisnik të 50 vetë dijetarëve shqiptarë, të cilët për motive të ndryshme, kryesisht politike, emigruan jashtë vendit, po ashtu dhe vendimi i tyre, për t’u kthyer, pavarësisht mjegullës që ende ka në atdhe. Në këtë grup bëjnë pjesë dhe emra që nuk harrohen lehtë në mjediset tona shkencore e kulturore. Nëse do t’i përmendnim të gjithë, lista do të ishte e gjatë. Mjafton të thuhet se me kthimin e tyre, vendi fiton një potencial të çmuar intelektual. Në kushtet e vështira të tranzicionit, ku shoqëria shqiptare po riorganizohet dhe institucionet e saj po formësohen, ky vendim ka kuptim të veçantë moral e kombëtar. Kthimi nuk është vetëm një akt personal, por edhe një shenjë besimi tek e ardhmja e Shqipërisë. Ata kthehen për të dhënë ndihmesën e tyre në universitete, institute, laboratorë, administratë e kulturë. Nëse dikur largimi ishte imponuar nga rrethana të rënda, sot kthimi i tyre shndërrohet në një përgjigje të denjë ndaj nevojës për rindërtim kombëtar. Kjo letër nuk synon lavdërime boshe, por të evidentojë një shembull që duhet vlerësuar. Në vend që të mbetemi tek thashethemet, tek etiketime pa vend, do të ishte më e ndershme të kuptonim peshën e një vendimi të tillë. Shqipëria ka nevojë për bijtë e saj, veçanërisht për ata që kanë dije dhe përvojë. Në këtë kuptim, kthimi i 50 dijetarëve shqiptarë nuk është episod i zakonshëm, por lajm me rëndësi. (ATSH)

U vu në dispozicion fondi për ndërtimin e zonit e qeveritja

Një delegacion iranian vizitoi vendin tonë Ministri i mjedisit[?] zbuloi priji[?] gjeneratorin amerikan Leon[?]. Zhvillimet e kësaj vizite u pasqyruan në takimet zyrtare dhe në bisedimet për bashkëpunim ekonomik e teknik. U nënvizua dëshira për forcimin e lidhjeve ndërmjet dy vendeve si dhe mundësitë konkrete për projekte të përbashkëta. Delegacioni zhvilloi takime me përfaqësues të institucioneve shqiptare dhe vizitoi disa objekte me interes. (ATSH)

.

Për t’ia sqaruar edhe popullit formën e mëshehjes së thesareve, ajo ka filluar të nxjerrë nga sirtari i dhomës së gjumit… Për t’ia sqaruar edhe popullit formën e mëshehjes së thesareve, ajo ka filluar të nxjerrë nga sirtari i dhomës së gjumit, ku i ka mbajtur të fshehura, dokumente të tilla si përgjigjja që i jepte konsullit të nderit të Shqipërisë në Zvicër për interesimin e ambasadës sonë në Bernë për të takuar të birin e arratisur Ilirin. Vetë dokumenti flet për më shumë se sa ç’ka dashur të thotë vetë Nexhmija. Ajo përpiqet të paraqitet si një nënë e shqetësuar, por ndër rreshta dalin në pah mënyra e të menduarit dhe privilegjet e një familjeje që jetonte mbi ligjin. Në vend që të japë shpjegime për pasuritë, ajo kërkon të devijojë vëmendjen e opinionit publik me letra e sqarime të pjesshme. Kjo sjellje, sipas autorit, nuk mund të mbulojë të vërtetën. Çështja e thesareve mbetet e hapur dhe kërkon transparencë të plotë. Opinionit i intereson jo vetëm historia e dokumenteve, por edhe burimi i pasurive dhe mënyra si janë administruar ato. Në këtë kuadër, çdo përpjekje për të krijuar mjegull informimi është e destinuar të dështojë. (vijon në faqen 4)

— emrat që i lëvizi dhe dosjet ku u fshehën jashtë llogjikës së proçesit gjyqësor — emrat që i lëvizi dhe dosjet ku u fshehën mbi popullin shqiptar u ngrit terrori i egër dhe monstruoz. Qëndrimi i tij pas proceseve gjyqësore të montuara ndaj të pandehurve politikë, dënimet me vdekje, burgime dhe internime masive… mbi popullin shqiptar u ngrit terrori i egër dhe monstruoz. Qëndrimi i tij pas proceseve gjyqësore të montuara ndaj të pandehurve politikë, dënimet me vdekje, burgime dhe internime masive. Që nga fillimi i viteve ‘40 e deri në fund të regjimit komunist, aparati shtetëror i kontrolluar nga udhëheqja e lartë ushtroi represion të vazhdueshëm. Në dëshminë e tij, Ramiz Alia paraqitet si një nga figurat që ka pasur dijeni dhe përgjegjësi për një sërë vendimesh politike e administrative. Në qendër të shkrimit vendoset raporti i tij me çështjen e Nexhmije Hoxhës, me emrat që i lëvizi dhe dosjet që u fshehën jashtë logjikës së procesit gjyqësor. Autori ngre pyetje për mekanizmat e mbrojtjes së ish-elitës dhe për përgjegjësitë individuale në krimet e së kaluarës. Duke iu referuar dëshmive, ai argumenton se e vërteta nuk mund të fshihet pas justifikimeve procedurale. Kërkohet hapja e plotë e dosjeve dhe zbardhja e rolit të secilit. Vetëm kështu, thuhet në shkrim, mund të vendoset një raport i ndershëm me historinë dhe me drejtësinë. Në fund theksohet se procesi gjyqësor ka jo vetëm rëndësi penale, por edhe vlerë morale për shoqërinë shqiptare. Biseda zhvillohet në kuadrin e një kërkese më të gjerë për transparencë dhe llogaridhënie. BEDRI HAZBIU

Ditën e Shtunë, më 23 janar 1993, ora 10.00 në shkollën teknike të Rrogozhinës mbahet mbledhja e radhës e Këshillit Kombëtar të Partisë Demokratike (K.K.PD).