Shqipëria në rrugën e vendosjes së demokracisë, fitoi miqësinë dhe solidaritetin e shumë shteteve. E dalë nga regjimi diktatorial i vetizolimit, «atdheu i shqiponjave» pranoi ftesën e qytetërimit për ta çuar fundshekullin e XX mes bashkësisë së shteteve demokratike. Bura të shquar të politikës, diplomacisë, të paqes dhe humanizmit njerëzor, provuan mikpritjen. Si dy vende ballkanike me lidhje historike, kulturore etj, shteti turk u ndodh gjithnjë në krahun e forcave demokratike të Tiranës, duke pikturuar mundësi reale të progresit dhe emancipimit kombëtar. Shqipëria kërkoi aleatë politikë dhe Turqia në çdo rast u tregua galante. Shqipëria kërkoi aleatë ekonomikë dhe Turqia ishte ndër shtetet e para europiane që e hapi voloi në favor të shqiptarëve të varfër. Shqipëria kërkoi aleanca politike dhe Turqia bëri të mundur pranimin si vëzhguese e më pas si anëtare me të drejta të plota në Asamblenë e Vendeve Islamike. Shqipëria kërkoi mbrojtjen e të drejtave të pjesës tjetër të kombit të vet në ish-Jugosllavi, dhe Turqia en Referenin e demokracisë, refreni dhe ëndërra e shqiptarëve – Shqipërisë – Turqia. (Vijon në faqen 4)

Dje pasdite, në ora 16-00 arriti për një vizitë tre ditore në Tiranë, Presidenti i Republikës turke, zoti Turgut Ozal, i shoqëruar nga politikanë, gazetarë dhe afaristë. Në aeroportin e Rinasit zoti Ozal u prit nga Presidenti i Shqipërisë z. Sali Berisha, nënkryetarët e Kryesisë së Kuvendit Popullor, anëtarë të Qeverisë, dhe në orën 17-30 zhvilloi takimin e parë diplomatik me kryeministrin shqiptar zotin Aleksandër Meksi. Gjatë takimit u diskutua për mundësitë e mëtejshme të bashkëpunimit mes dy shteteve tona miq në fushën e veçantë të bashkëpunimit dhe sidomos për problemet e rajonit, duke konfirmuar pikëpamjet dypalëshe për zgjidhjen e konflikteve putetë, dhe titullarë të Trupit Diplomatik të akredituar në Tiranë. Presidenti Berisha duke i uruar mirëseardhjen homologut turk, theksoi se: «Jam shumë i nderuar që ju pres sot zoti President...» I shoqëruar nga Presidenti Berisha, Presidenti Ozal kaloi në revistë trupojën e nderit. Nga Rinasi zoti Ozal u nis për në Pallatin e Brigadave, ku e ardhshëm. Korresp. i «RD»

Në alternativat e mundshme që paraqet ideologu i socialistëve shqiptarë, dr. Servet Pëllumbi, zëvendëskryetar i PS, si të fundit, pra mundësinë të tretën paraqikojnë mundësinë e konfrontimeve revan-shiste, rrezikun e një regjimi represiv e totalitar. «Duke lënë menjanë mirë-ësjelljen, them se kjo “profeci” është një ëndërr me sy hapur e një skenaristi, që titullin e mori duke pasuruar me tej marksizëm-leninizmin. Por, desha të pyes zotin Servet, pse PD që është në pushtet përmes votës së lirë të popullit, don ta çojë Shqipërinë në konfrontime revanshiste? Kundër kujt do të luftojë, deri sa ajo drejton? Pse nuk e thoni hapur e drejt që kjo është dëshira e PS, e cila pse humbi pushtetin, pra, pse humbi drejtimin, si alternativë kërkojnë për gjakderdhje, me që nga nëna që trashëgoni jeni mëshuar me të? Është e klanit tuaj parola «Me gjak e mëri, pa gjak s’e lëshojmë pushtetin». Ajo lindi në ditët e përmbysjes së madhe. Megjithatë s’rritet dhe s’rritet dredhnit gjak, sepse fundin do ta kishte tragjik. Pse kërkoni tani ta shtyni popullin drejt një lufte sapanahene apo për analogji me vëprimit e Milosheviçit? Sepse komuniste me emër të ndryshuar, me një farë pushteti, jeni ju në Shqipëri dhe Milosheviçi absolut në Serbi. Do t’ju këshilloja që të mos luani me zjarrin, se mjaft vuajtji ka ani mbarë shqiptalla; ky popull e jton dot (sic ngjau me ju nja dy vjet më parë) pse i qani hallin ka-lorësit që i varen këmbët, kur ai vetë nuk shpreh asnjë dyshim për suksesin e tij? Dhe, për të argumentuar ëndrrat tuaja dashakeqe dhe që i fusin thikën Shqipërisë në zemër, luani me faktorët ekonomikë, të cilët i dimë se i kemi të vështirë. Por ama, kush ka mend, e mirë e di se ekonomia nuk lëzlon më një ditë, kur juve me nënën tuaj nuk be të as për 50 vjet. Megjithatë, tani në sfat nuk vdesin njerëzit pa pirë një gotë qu-mësht, nuk dridhen për një copë tokë, nuk po harrojnë ç’është bagëtia dhe askujt në Shqipëri nuk i thahen sytë se në treg nuk gjen artikujt që do. Po fillojmë me televizorë e frigoriferë që jepeshin me autorizime vetëm për të privilegjuarit e deri në bananet, të cilat për 50 vjet ne tregun tonë, nën drejtimin e partisë suaj mëmë, i pamë vetëm në herë. Doemos çmimet janë të larta, vështirësi ka, veç, ama, kush punon, edhe i shijon ato. Dhe më duket se më shumë po i shijojnë socialistët, madje dhe familjet e kolegëve tuaj të drejtimit partiak, sepse ata, në mos direkt vetë, indirekt janë-bosë të firmave private. Dhe tani të vijmë tek alternativa juaj e parë. Kërkoni ridimensionim të forcave në Parlament (që reali-zohet me zgjedhje të reja). tavolinë e rrumbullakët të partive, një të qeveri më të aftë... deri privatizimin më të shpejtë, Bukur, zotëri! Partia juaj, që ishte kundër pronës private, që nuk donte t’u jepet toka bujqve, që edhe banesat e shtetëzuara i a quante si shfrytëzim e rrezik për kthimin e ish klasave sunduese, na del tani për t’i shpejtuar privatizimin. Sikur nuk ishit ju që gjatë maxhorancës parlamentare cdo ligj e bëtë të çalë dhe në dëm të privatizimit. Sikur nuk ishit ju, që i shitët dyqanet shtetërore për hiçgjë, vetëm e vetëm që vetë ose të afërmit e miqtë tuaj të përfitonin diçka sa kishit ju pushtetin në duar! Na thoni, zotëri, çndërmarrje shtetërore privatizuat ju, që të bëjmë autokritikë për vonesat tona? Ju nuk privatizuat asgjë, ndërsa demokracia, në mos shumë, ka bërë diçka. Tërë tregtia është e privatizuar. Transporti gjithashtu nuk ka ecurr keq. Doemos kërkohet për... (Vijon në faqen 2) do ta kishin tragjik. Për kërkon tani ta shtyni popullin drejt një sapahane apo për analogji me Veprimet e Milosheviçit? Sepse komuniste me emër të ndryshuar, më zjarrin, se mijatë vuajtje ka mbajtur mbi shpatulla ky popull e që për inercinë (sepse e latë Shqipërinë ekonomikisht në kuotën zero) përsëri vazhdon t’i kële. Ato do të na largohen jo me thirrje historike për greva e luftë, qoftë edhe të thëna në formë alternativash, por vetëm me punë, me bashkim për ta rimëkëmbur vendin, duke pranuar ndërshmërisht verdiktin e popullit që nuk ju dha votëbesimin, për të qeverisur Shqipërinë. Por, me që ju nuk jeni mësuar dot pa qeverisje, kërkoni si alternativë të dytë zgjedhjet e reja të parakohshme, sepse nuk ju pëlqen qeveria demokratike. S’duhet të harroni, zoti dr. i marksizëm-leninizmit dhe deshtak, se zgjedhjet nuk janë si loja «ma le, ta lashë». Ato bëhen një herë në katër vjet dhe ribëhen më shpejt në situata e rrethana të caktuara, kur partia fituese nuk mund të drejtojë më. Por, deri sa PD nuk pranon që ankohet se nuk e drejton në rajon. Në orën 18-30 zoti Turgut Ozal u prit dhe zhvilloi bisedime zyrtare me Presidentin Berisha. Më pas për nder të delegacionit turk Presidenti Berisha dha një koktej. Një informacion më të gjerë rreth kësaj vizite do të lexoni në numrin e ardhshëm. Korresp. i «RD»

Turgut Ozal; President i tetë i Turqisë, ka lindur në Malatia në vitin 1927. Mbaroi Universitetin Teknik të Stambollit më 1950 si inxhinier elektrik. Më 1952 shkoi në shtetet e Bashkuara të Amerikës; ku mori pjesë në një kurs përgatitor për ekonominë inxhinierike. Mbas kthimit në Turqi, u bë zëvendësdrejtor i përgjithshëm i Byrosë Studimore të Uzina-ve Elektrike; ku u muarr me përgatitje projektesh dhe me studime për planin e elektrifikimit të Turqisë; si dhe për hidrocentralet e mëdhenj në Turqi, në digat e Birfanlisë, Kemerit dhe Demirkoprysë. Gjatë shërbimit ushtarak nga viti 1960 deri 1961; ai u caktua të punojë në Këshillin Këshillimor Shkencor të Ministrisë të Mbrojtjes Kombëtare; duke kontribuar pleksin e Bakrit të Detit të Zi; për kompleksin e Aluminitt të Seidishherit dhe të Stacionit Elektrik Stamboll-Amburli. Zoti Turgut Ozal ka qenë anëtar i Byrosë Këshillimore Teknike të Kryeministrisë dhe nësekrëtar i Organizm it Shtetëror të Planifikimit në periudhën 1967-1971; ka qenë nësmëtar në formulimin dhe zbatimin e par meve të politikës së zhvillimit të industrisë, bujqësisë dhe eksporteve turke. Zoti Ozal ka qenë kryetar i Këshillit të Koordinimit Ekonomik; të Këshillit Monetar dhe të Kreditit; të Këshillit të Koordinimit RCD dhe të Këshillit Koordinues të Komunitetit Ekonomik Evropian. Nga viti 1971 deri në vitin 1973, ka qenë këshilltar pranë Bankës Botërore për projekte të veçanta; siç janë projektet e ndryshme in- Në Kryeministri; zoti Ozal ka qenë përgjegjës për masat ekonomike të kursimit. Ai ka ndjekur gjithashtu marrëdhëniet ekonomike të Turqisë me jashtë. Më 12 shtator 1980 u bë zëvendëskryeministër për çështjet ekonomike. Dha dorëheqje më 1982. Më 1983 themeloi Partinë e Mëmëdheut dhe u bë kryeministër i 19-të i Turqisë mbas suksesit që arriti në zgjedhjet e përgjithshme që u zhvilluan në të njëjtin vit. Zoti Ozal mbeti në pushtet dhe për një mandat të dytë mbas zgjedhjeve të Përgjithshme të parakohëshme në vitin 1987; që i siguruan përsëri shumicën Partisë së Mëmëdheut. Më 31 tetor 1989: zoti Turgut Ozal u zgjodh nga Asamblea e Madhe Kombëtare Turke president i tetë i Republikës së Turqisë dhe filloi detyrën më 9 nëntor 1989. Zoti Ozal ka shkruar disa punime me tema të ndryshme ekonomike dhe teknike dhe është autor i librit «Turqia në Evropë», botuar në gjuhën frënge dhe angleze. Flet anglisht dhe frëngjisht; është i martuar dhe ka tre fëmijë. (ATSH) të Turqisë, kontribuar në ngritjen e organizmit shtetëror të Planifikimit. Në të njëjtën kohë mbante leksione në Universitetin Teknik të Lindjes së Mesme. Zoti Ozal ka luajtur një rol të rëndësishëm në punën përgatitore dhe financimin e projektit të Digës dhe Hidrocentralit Keban. Ka punuar gjithashtu për projektin e Urës së Bosforit, për Komitetin e qeveritarëve të parë demokratë të 50 viteve në Shqipëri, Referendumin e demokracisë, referenin dhe endrra e shqiptarëve – integrimi në qytetërimin evropian demokratik, lidhin dhe mbeten orientim për politikanët tanë në synimin e hapjes me botën, njohjes dhe bashkëpunimit me botën, integrimin në radhën e shteteve demokratike. Dhe padyshim në këtë ecje të mbarë të politikës shqiptare, rol të veçantë luajti dhe vazhdon të luajë vendi mik i Shqipërisë – Turqia. zal, për projekte të veçanta; siç janë projektet e ndryshme industriale dhe minerare; si dhe për politikën e zhvillimit të industrisë minerare në vendet në zhvillim. Mbas kthimit në Turqi; u punësua në kompleks e të ndryshme industriale dhe nga fundi i vitit 1979 u caktua nësekretar pranë kryeministrit. Në të njëjtën periudhë, ka punuar si nësekretar i përkohshëm i organizimit shtetëror të Planifikimit.

— « ZP» prallis për bllokim, faktet flasin për zhbllokim «ZP» sikur është vënë në garë me simotrën e saj «Koha jonë» së cilës të bëjë më shumë shpifje, shfajërje, fyerje, trillime, shkrime anonime apo peticione kundër PD, qeverisë Meksi dhe demokracisë në përgjithësi. Sipas tyre, ato kanë bërë asnjë të mirë, kanë sjellë vetëm të këqia. Sytë e tyre shohin vetëm një ngjyrë: të zezën. Gojë e tyre vjellin vetëm vrer dhe së, ndërsa tani kemi rënë në ferr. Fatos Nano edhe kur dhe të justifikohet më shumë për faktin se e sodit vendin nga Mali i Dajtit ku shkon shpesh për vikende si dhe nga drejtaret e vogla të avionëve me të cilët udhëton nëpër botë për t’u qarë për të zezat që po heq nga «diktatura» e demokracisë Nalsyrisht, bota nuk i beson, nuk ia var, sepse i njeh mirë prej kohësh enveristët shqiptarë, e ka kuptuar shkrimi - kryeartikull i «ZP» i 17 shkurtit me titullin absurd «Shqipëria Meksi e ka bllokuar vendin». Mund të sjellim shumë argumente për të vërtetuar të kundërtën. Le të ndalemi në një fushë ku PS dhe vetë «ZP» kanë qenë dhe janë në pararojë, në atë të afazimit. Dhe tani ata vazhdojnë të jenë më të privilegjuarit dhe më të fituarit, falë pasurive të ligjshme dhe të paligjshme që «trashëguan», fatësisht kur rrë të cilëve janë ata që drejtpërdrejt apo sa për sy e faqe punojnë për llogari të ndërmarrjes «ZP» nuk i ka beqdisur dhe penguar asnjeri. Kanë fituar këto dy vjet sa ndoshta as për dyzet e pesë vjet të epokës së tyre socialiste. Në frontin e afarizmit luftojnë e fitojnë djethtëra mijëra tregtarë privatë në të gjithë vendin, që përshkojnë krysë e tërthor shumë vende të botës dhe e kanë pasuruar tregun tonë si kurrë më parë. Vetëm në Tiranë numri i tyre ka arritur në afro 10 mijë. Nga barrakat e vockla të fillimit shumë prej tyre tani kanë kaluar në lokale të mëdhenj modernë me shumllojshmëri mallrash të kushtueshme. A tregojnë ky lūzim