PERSE KRYEKOMUNISTI KONSERVATOR NANO KERKON DOREHEQJEN E QEVERISE
DON KISHOT E SANÇO-PANÇO-ENVER HOXHA DE FATO NANO
PERSE KRYEKOMUNISTI KONSERVATOR
NANO KERKON DOREHEQJEN E QEVERISE
Aventurizmi dhe papërgjegjësia- armë të enveristit Nano
DON KISHOT E
SANÇO-PANÇO-ENVER
HOXHA DE FATO
NANO
Samo pyetja e shtruar nga kryetari i opozitës “socialiste” dhe ish-komunisti më i zellshëm i Enver Hoxhës se përse qeveria shqiptare nuk paska ende një “program ekonomik” të qartë se ç’duhej të bënte për të reformuar ekonominë, kërkon të pohohet me një formë sa komike aq dhe dramatike.
Njëkohësisht në atë pyetje me të drejtë shikohen gjurmët e mendësisë së ekonomisë së komanduar, filozofisë së centralizmit ekonomik e politik dhe frymës së aventurës të nxitur dhe të ushqyer nga etja për hakmarrje politike.
Nano kërkon të krijojë artificialisht konfuzione duke përzier “programin ekonomik” me “programin e qeverisjes” dhe me “realitetin ekonomik të trashëguar”, sepse i intereson të shmangë përgjegjësinë politike e morale të atij sistemi që drejtoi vetë me besnikëri dhe prej të cilit u ushqye deri dje.
Nëse qeveria demokratike do të kishte në dorë një ekonomi normale, me institucione funksionale, me pronë të përcaktuar, me treg të lirë e me banka reale, atëherë do të mund të matej me standarde normale suksesi ose dështimi.
Por qeveria mori në dorë një rrënojë të trashëguar: një ekonomi të shkatërruar, me ndërmarrje pa treg, me borxhe, me fshat të varfëruar, me industri të falimentuar dhe me administratë të mësuar vetëm të urdhërojë e jo të shërbejë.
Ky është bilanci i sistemit që përfaqësonte Nano dhe miqtë e tij.
Dhe pikërisht për këtë arsye, akuza e tij ndaj qeverisë ngjan më shumë si një përpjekje për të fshehur fajin e vet historik sesa si një analizë serioze ekonomike.
VJELLING E
REVOLUCIONARE
BUNDM I
OFENSON QEVERINE
Kreu enverist i Partisë “socialiste” e ndjeu të nevojshme ta lëshojë veten deri në fyerje dhe në denigrime primitive kundër kabinetit qeveritar dhe kryeministrit Aleksandër Meksi.
Në vend që të japë llogari për trashëgiminë katastrofike të 45 viteve, ai përpiqet të fitojë pikë politike me retorikë rrugaçërore, me demagogji dhe me aludime të ulëta.
Ai e quan qeverinë të paaftë, por nuk thotë asnjë fjalë për paaftësinë monstruoze të sistemit që e la vendin pa bukë, pa energji, pa liri dhe pa të ardhme.
Ai kërkon revolucion aty ku vendi ka nevojë për rend, reformë dhe durim kombëtar.
Në të vërtetë, kjo gjuhë nuk është e re: ajo është vijim i drejtpërdrejtë i kulturës politike të PPSH-së, e cila çdo kundërshtar e quante armik, tradhtar ose sabotator.
Nano sot përpiqet të shfaqet si reformator, por refleksi i tij mbetet po ai i sekretarit të djeshëm të dogmës.
Ai nuk flet për përgjegjësitë e tij, por përpiqet të krijojë klimë krize.
Ai nuk ofron zgjidhje, por vetëm ndez tensione.
“JQ SHQIPERIA, PORA
INFERNALIZI DUHE
KAFIT ALIZIN JANE
TE IZOLUAR?”
Një pyetje e tillë, e hedhur me ton histerik e propagandistik, është një tjetër dëshmi e ligjërimit të vjetër të opozitës nanoiste.
Në vend që të kuptojë se Shqipëria po del nga vetizolimi më i egër komunist në Evropë, Nano bën sikur habitet që bota demokratike nuk vrapon të përqafojë menjëherë plagët e një vendi të rrënuar prej komunizmit.
Shqipëria nuk është e izoluar: ajo po rilidhet me botën, po hap dyer, po nënshkruan marrëveshje, po kërkon investime dhe po ndërton institucione të reja.
Të thuash të kundërtën do të thotë ose të mos kuptosh realitetin, ose të kërkosh me qëllim diskreditimin e shtetit shqiptar.
Nano nuk mund të paraqitet si shpëtimtar i një kombi që e mbajti të mbyllur sistemi i tij.
Dhe aq më pak mund të përdorë vuajtjet e popullit për të nxitur panik politik.
PASTEURI LETARAE
KUSHTUAR MARTIN CAMAJT
Ndarja e shkrimtarit Martin Camaj u prit me dhimbje të veçantë nga opinioni intelektual shqiptar.
Por edhe kjo ngjarje u përdor nga disa qarqe për të fabrikuar insinuata të pahijshme dhe për të përcjellë mesazhe politike.
Kultura shqiptare ka nevojë për nderim të figurave të saj të vërteta, jo për instrumentalizime të çastit.
Martin Camaj i përket gjithë letërsisë shqiptare dhe kujtesës sonë kombëtare.
BASHIA TIRNOVA
Në vend të argumentit, opozita nanoiste kthehet vazhdimisht te britma, ofendimi dhe pozimi teatral.
Kjo është dëshmi jo e forcës, por e dobësisë së saj.
Demokracia nuk ndërtohet me ultimatume histerike, as me mallkime enveriste të ricikluara nën etiketa të reja.
Ajo kërkon përgjegjësi, vetëpërmbajtje dhe vullnet për të kuptuar vështirësinë e tranzicionit.
Prandaj sulmet e Nanos kundër qeverisë flasin më shumë për krizën e tij politike sesa për krizën e vendit.
Ato zbulojnë dëshirën për të rikthyer klimën e vjetër të konfliktit ideologjik, në një kohë kur Shqipëria ka nevojë për qetësi, punë dhe orientim perëndimor.