Zoti Ruçi, njihet si ideatori i skenarit të gjakderdhjes së 2 prillit në Shkodër. Pa hyrë në hollësirat e mëtejshme të asaj dite do të kujtonim edhe njëherë se çfarë përfaqëson kjo figurë e sjellë në krye të Ministrisë së Punëve të Brendshme në shkurt 1991 pas përmbysjes së bustit të diktatorit Enver Hoxha, si shpërblim për organizimin e kryengritazave e-nveriane në Tepelenë, me synim të marshonin drejt Tiranës për të vrarë demokratët, për të varur nismëtarët e krijimit të PD dhe terrorizuar popullin demokrat të Tiranës, i cili e kishte mbështetur qysh në çastin e parë PD si një forcë politike progresive, që do ta orientonte Shqipërinë drejt Evropës. Duhet thënë se kjo ureljë e zotit Ruçi për PD dhe popullin demokrat e ka karakterizuar në tërë karrierën e tij pas ardhjes në kryesinë e P. Socialiste. Racizmi tij dhe konservatorizmi i tij cenvarian e ka orientuar atë drejt një lufte prej donkishoti kundër Partisë Demokratike që zgjati deri në dimrin e vitit 1991. Tërë potenciali i këtij njeriu të këtillë Hoxha është vënë në shërbim të shkatërrimit të PD Uniforma e policit të 2 prillit 1991 ka urdhëruar gjithnjë të jetë një antidemokrat dhe antinjeri. Megjithatë kjo ndjenjë e vjetër puniste që rrjedh prej formimit të tij të rishist bolshevik, i ka siguruar deri tani vetëm pushtet absolut në krye të PS duke terrorizuar krerët intelektual me bindje të vërteta socialiste. Kjo ka shënuar kontradiktën më të madhe, dhe absurditetin më të madh. Ndërsa PS e mban vetëm për të moderuar dhe të rinovuar, si ka mundësi që mban nëpër këmbë njerëz që nuk kanë të bëjnë fare as me idetë e socializmit evropian, as me social-demokracinë, as me konceptet e reja të ndërtimit të një partie me pjesëmarrje bashkëkohore intelektuale. I tillë është edhe bolsheviku i vjetër Gramoz Ruçi.

Nga fjala e Presidentit SALI BERISHA në takimin me deputetët e grupit parlamentar të PD-së me rastin e përfundimit të punimeve të Kuvendit Popullor Është fakt se ndryshimet që kanë ndodhur gjatë këtij viti kanë qenë më të shpejta nga ç’i kemi parashikuar. Një vit më parë Shqipëria ishte një shkretëtirë e vërtetë, ku përveç fushave të mbjella, nuk shihej gjë tjetër, nuk shihej gjë kurrkund. Kishte radhë të gjata, dëshpërim, kaos, të shëna armësh dhe një ndjesi ngulsi e krijuar nga eksodet apo shkatërrimet masive. Mirëpo ajo që është shumë, shumë pozitive është se kësaj tabloje të krijuar brenda nesh, e vërteta, edhe jashtë vendit për Shqipërinë, iu kundërvunë me forcë vetë shqiptarët në procesin e ndërtimit të një shoqërie tjetër. Ritmet dhe shpejtësia e ecjes kanë qenë jashtëzakonisht të mëdha. Për këtë meritat në radhë të parë, kanë njerëzit shqiptarë, të cilët e kanë çmuar dhe vlerësuar shumë demokracinë. Merita ka Qeveria e cila është krijuar në një mënyrë të pa-moralshme gjoja si një qeveri pa program, në të njëjtën kohë kur FMN dhe KE e cilësonin të shkëlqyer nëse ju kujtohet, programi i Qeverisë shqiptare para një viti. Ka merita të jashtëzakonshme Parlamenti, i cili ditë që për një vit rresht të punojë me intensitet për të mbushur atë boshllëk të jashtëzakonshëm legjislativ që ne trashëguam. Është e vërtetë që Parlamenti ka qenë një këshillësh i jo ver mbështetje Qeverisë, por edhe oponenca më e mirë e Qeverisë. Unë e vlerësoj këtë fakt si të rëndësishëm në të gjithë veprimtarinë tonë. Ne kemi dhe do të kemi nevojë për oponencë. Mendimi oponent është kusht vendimtar për zhvillim. Po kështu, jam i kënaqur dhe e vlerësoj shumë karakterin demokratik dhe mjaft të lirë të diskutimeve në grupin e deputetëve. Kjo është një gjë mjaft e pozitës së qytetarit në Shqipëri në funksion të forcimit edhe të pozitës së vendit tonë. Në këtë drejtim, unë mendoj që në këtë 6 muaj, gjërat përfundim të vitit, të vlerësohen me privatizimin e ndërmarrjeve të vogla dhe të mesme. Por, ajo çka unë ju bëj thirrje është gjatë këtyre 6 muajve ne duhet të përgatësim psikologjinë tonë për privatizimin total të ekonomisë sonë. Ne duhet të mendojmë se privatizojmë edhe ato që nuk i kemi menduar t’i privatizojmë dot më parë. Dhe, duke menduar këtë privatizim, pra të gjithë minerale, TELEKOM-it portove etj, stimulojmë zhvillimin dhe forcimin e shpejtë të Shqipërisë. Ndërkaq gjatë këtyre 6 muajve ne do të procedojmë me privatizimin e paketës së leshuar të 500 ndërmarrjeve, do të paraqesim ligjin në Parlament dhe, nga ana tjetër, vitin që vjen të ndërmarrim privatizimin dhe forcimin e shpejtë të Shqipërisë. Ndërkaq e vërteta, kjo do të jetë garancia më e plotë e realizimit të reformës në Shqipëri. Ne jetojmë në një periudhë të vështirë, siç theksuam, edhe në sensin e konfliktit në rajon. Unë mendoj se përsëri kursi i vetëpërmbajtjes është kursi i suksesit dhe ne duhet t’i përmbahemi këtij kursi. Natyrisht, e theksoj edhe njëherë, vetëpërmbajtja jo në ka në bazë shumë faktorë, por në asnjërin prej tyre frikën. Gabohem shumë rëndë ata që mendojnë se vetëpërmbajtja jonë është frikë dhe se në vetëpërmbajtjen tonë fshihet frika. Jo. Ne kërkojmë të ndërtojmë në paqe një shtet demokratik një shoqëri demokratike dhe një ekonomi tregu duke u përmbajtur pikërisht principeve të një bote të qytetëruar. Dhe nëse ne do të mbajmë parasysh gjithë atë që është në procesin e ndërtimit të një shoqërie tjetër. Mos lejojmë të na cenohen në asnjë rrethanë. Duke ju përmbajtur principeve të mëdha të ruajtjes së sovranitetit dhe mbrojtjes së Lirive dhe të Drejtave Themelore Njerëzore, duke vazhduar të ndërtojmë një shtet dhe shoqëri demokratike, në çdo rrethanë nuk do të jemi të izoluar, por do të kemi një përkrahje të të gjitha ato vende, shtete, institucione dhe individë, të cilët i kanë të çmuara të vlefshme dhe të shenjta këto principe. Jam optimist që shtatori do të jetë më mirë se gushti pasi është karakteristikë që gjatë çdo muaji ka një përmirësim progresiv. Veçse është e domosdoshme që ne të bëjmë analizën e punës sonë, analizën retrospektive të saj. Me këtë rast, dua të theksoj një moment që vlen të theksohet më tepër: Duke qenë një forcë politike që erdhëm në pushtet pa eksperiencën e pushtetit, është e pakonspektueshme që të mos kishim edhe gabime të shumta gjatë punës dhe gjatë procesit të qeverisjes. Dhe kjo, natyrisht është e pranueshme. Ajo që është e papranueshme është mosndalja për të parë gabimet mosndalja për t’i korrigjuar ato. Dua të theksoj veçanërisht këtu, se e një rëndësie kapitale është mbajtja parasysh e programit të partisë. Asnjë diskutim nuk ka dhe nuk mund të ketë për dalje jashtë këtij programi, që është domosdoshmërisht i obliguar për të gjithë PD-në. Ai është një program për të cilin votoi shumica e popullit shqiptar. Në rast se kanë rënë votat, nuk është se ka rënë programi, porse ne kemi gabuar nuk kemi ditë të demonstrojmë apo të zbatojmë si duhet atë, programin e PD-së. Jam i bindur se edhe për këtë program të PD-së... (teksti vazhdon jashtë kufirit të fotos) Mendoj se Partia Demokratike duhet të jetë gjithnjë parti e tolerancës dhe e dialogut, në këtë aspekt, me të dy partitë, që jemi në koalicion dhe që, në mënyrë të padiskutueshme, kanë kontribuar në fitoren e demokracisë, ne duhet që hapësirën e dialogut me to ta zgjerojmë. Duhet të zgjerohet hapësira e dialogut dhe i përket PD-së, si parti më e madhe, të tregojë një hapësirë dialogu më të madhe, pavarësisht dhe pa parë qëndrimet e shkëputura të këtij apo atij individi. Ne duhet të shohim angazhimet e mëdha që kemi me programet e tyre. Duhet të shohim punën shumë eficiente që bëjnë në qeveri dhe në të gjitha hallkat shtetërore përfaqësuesit e këtyre partive. Dhe kjo duhet vlerësuar më shumë se diskutimi i ndonjë deputeti, i cili, në fund të fundit, është i lirë të bëjë diskutimin që don. Se po t’i nxjerrim aty në sallë diskutimet që bëhen në grupin e deputetëve të PD-së, nganjëherë ato arrijnë shkallë të lartë agresiviteti dhe diversiteti, Ky është deputeti. Ndaj them se përmasat e bashkëpunimit duhet zgjeruar, ashtu si edhe dialogu. Më i rëndësishëm ndër të gjithë është dialogu me qytetarët, i cili përbën politikën direkte. Është e lavdërueshme që deri sot ky dialog është ruajtur. Është shumë impresionuese kur sheh se Kryetari i PD-së, sëbashku me qeveritarët, shkon në orën 12 të ditës e në mes të vapës në tubime me qindra e qindra qytetarë banorë në zona të ndryshme të vendit. Kjo praktikë është për t’u admiruar dhe është e domosdoshme që të zgjerohet më tej. Ju garantoj se kështu do ta zhvillojmë më shumë demokracinë. Mbajtja gjallë e këtij dialogu është jetik dhe ka … është e vërtetë që Parlamenti ka qenë në këmbëkëmbëshit jo veç mbështetje e Qeverisë, por edhe opozenca më e mirë e Qeverisë. Unë tonë. Ne kemi dhe do të kemi nevojë për opozencë. Mendimi opozent është kusht vendimtar për zhvillimin. deputetëve. Kjo është një gjë mjaft e domosdoshme, tepër e rëndësishme për zhvillimin jo vetëm të kulturës dhe tolerancës demokratike, por njëkohësisht edhe për zhvillimin e demokracisë në tërësi. Ky vit e gjen Shqipërinë përsëri në vështirësi të mëdha. E gjen në vështirësi të mëdha sepse, për fat të keq, jemi të vendosur në një rajon, ku konflikti dhe politika e konflikteve janë shndërruar në një politikë dominuese. Por pavarësisht nga kjo, është shumë e rëndësishme për ne që të vazhdojmë ta procedojmë në planin e brendshëm me reformën, ndërtimin dhe konsolidimin e institucioneve. Reforma është mënyra më e sigurtë, mbështetja më e vështirë, për fitimin e kohës së humbur dhe për forcimin… … e theksoj edhe njëherë, veprimtaria jonë në këtë nuk jemi. Gabohen shumë rëndë ata që mendojnë se vetëmbajtja jonë është frikë dhe se ne vetëmbajtjen tonë jemi tërheqje. një shoqëri demokratike dhe një ekonomi tregu duke ju përmbajtur pikërisht principeve të një bote të qytetëruar. Dhe përsëri, nuk do ta humbasim vullnetin dhe dëshirën për fqinjësi të mirë, por, pa dyshim, jo pa nxjerrë të gjitha konkluzionet e duhura, kur sheh ata që, pas një viti ose më shumë, pune intensive për të vendosur lidhje miqësore i shkelmojnë ato brenda një jave apo një dite. Ky qëndrim atyre nuk u bën aspak nder. Është veç një politikë tepër dritëshkurtër, e cila nuk ka të bëjë me një fushatë elektorale, siç mund të komentohet nga qarqe që duan t’i lehtësojnë, por ka lidhje me ambicie territoriale, të cilat nuk do të mundnin t’i realizojnë në ndonjëherë. Duke ndjekur në mënyrë të palëkundur kursin tonë të mirëkuptimit e të fqinjësisë së mirë, natyrisht, jemi dhe do të jemi të vendosur që sovranitetin dhe integritetin tonë territorial të… … zbatim - dritën, ajo për ujin, etj… (Vijon në faqen 6)

Ditën e premte PS organizoi një miting për të protestuar kundra arrestimit të kreut të kësaj partie Fatos Nanos, të akuzuar për korrupsion, Ndryshe nga ç’duhej të zhvillohej, ky miting ai morri rrjedhën e parashikuar nga krerët e kësaj partie, shokëve Servet Pëllumbi, Namik Dokle, Gramoz Ruçi, Kastrit Islami e të tjerëve organizatorë të pashpallur, por që vepronin në mënyrë shumë aktive. Ky klan manekinësh të rremë kishëm, për shkak të etheve komuniste që i kishin mbërthyer (dhe dihet se ç’mund të bëjë një komunist i përbetuar aktiv po qe se i krijohet terreni) e kthyen mitingun në të paligjshëm. Gramoz Ruçi me shokë, porsa mbaruan fjalimet, lëshuan thirrjen «Përpara tek sheshi Skënderbej». Thirrja që u lëshua gjeti zbatimin të menjëhershëm nga një turmë e droguar 150 vjetësh me pankarta e parulla absurde. Ata e udhëheqën lëvizjen me parullat «Fatos Nano», «Rroftë Partia e Punës», «Enver Hoxha», «Parti Enver - jemi gati kurdoherë», «Rroftë PS» duke kënduar këngën «Enver Hoxha tungjatjeta»… Kishte edhe thirrje për gjak, hakmarrje, për përmbysje të demokracisë me dhunë e të tjera. E, me gjithë këtë, forcat e ruajtjes së rendit u treguan të natyrës e kontrollonin dhe e frenonin herëpashere lëvizjen pa përdorur shkopa gome. Nënvizojmë se në mitingun dhe gjatë demonstratës kishte dhe parulla të karakterit social si ishte ajo për bukën, ajo për dritën, ajo për ujin, etj… (Vijon në faqen 6)

Në mitingun e enveristëve që mbajt ditën e premte komunistët kriminelë si K. Islami bënë thirrje për ta marshuar drejt sheshit «Skënderbej». Ky marshim jo vetëm që ishte i paligjshëm sepse nuk ishte i parashikuar, por edhe solli një kontrontim mes popullit demokrat të Tiranës dhe kori të enveristëve pro kolonialistë. Me këtë rast kemi të drejtë të shrojmë pyetjen: A duhet të përgjigjen përpara ligjit nxitësit, frymëzuesit dhe drejtuesit e një tentativo për vëllavrasje. Organizatorët e përleshjeve vëllavrasëse si Kastrit Islami e kompanii duhet t’i jepen drejtësisë. Aqlehtësia e akteve kriminale të përleshjes së njerëve duhet të gjykohet në mënyrë prej saj.

- A ekziston zgjidhje për PS e sotme? - Para dy vjetëve e gjysmë, «RD», në ditët e shkurtit të ’91,jeve të përmendoreve diktatoriale «91», me një pyetje aludo-profetike e shprehej: «Vallë a do të jemi aq të marrë sa të grindemi edhe për bustet e Fatos Nanos?!... Edhe në ato ditë, në mbrojtjen e diktatorit Enver Hoxha, në krye të turmave të verbëra ishte altoparlanti i qarë i PS-së, Dokle, i cili, hordhive enveriane, që kërkonin gjak, u shpërhëte «mirënjohjen»; duke mbuluar gjithë faqen e parë të ZP me jargët e «urimit»: «Flaminderit populli!...» E pra, duke kujtuar ato ditë të ftohta shkurt ’91 dhe duke parë këto ditë të nxehta korriku ’93, a nuk kemi të njëjën skemë? Ndryshimi qëndron tek kohët e ndryshme dhe tek turmat. Turmat nuk janë me ato, janë bjerrur, kthjelluar prej kohës, prones dhe punës së situar, prej lirisë dikur të mohuar, ndërgjegjes së pastër e të kthjelluar. Ndryshimi qëndron edhe tek personazhet «idhuj» që mbajnë gjallë këtë «skemë»: në shkurt ’91 - Enveri në korrik ’93 - Fatosi. Aludimi profetik i «RD» paskësh qenë vërtet profetik!... E përse do të merrte jetë kjo profeci? Sepse ekziston baza sociale që e mban gjallë. Është pikërisht ajo pjesë e shoqërisë, që nga e djeshmja dhe e sotmja na vjen e komprometuar e që e gjen mbrojtjen në një bazë të vet filozofike diktatoriale e diktaturës. Simbioza në të dy kohët në fjalë përmblidhet brenda simbolit «enverizëm»! Aq më keq kur mbartësit e kësaj simboloze në të dy kohët ndodhen në krye të një partie, në pozicione liderësh e në kryesinë e saj… Ata kanë emrat Ruçi, Dokle, Brokaj, etj. Ata këtë kohë të re, që është antipodi i diktaturës së shkuar, aty tyre të rënmuar, e akuzojnë për «diktaturë». A nuk është kështu, për rrjedhim logjik (dhe jo vetëm logjik), se ata janë për antipodin e «diktaturës» për të cilën na akuzojnë? E antipodi i kësaj diktature, a nuk është diktatura e dhunë e «demokratike»? E pra, kryesia e PS-së, në se do ta quanim kështu, nuk është diktatura demokratike, por për diktaturën e dhunë e tyrë, që nuk ka emër tjetër veç ENVERIZMI!... Kjo lidhje e ngjitur e tyre të tyre në «lidhja e PS-së enverizëm!... Por a ekziston zgjidhja për PS e sotme? Ekziston vetëm një rrugëzgjidhje, e cila mbi të gjitha bëhet në favor të Shqipërisë e, natyrisht, edhe të PS: Të largohet nga kreu pjesa e… (Vijon në faqen 4)

[Ilustrim: një burrë mban një pankartë ku lexohet «ENVERI…»; nënshkrim i ilustruesit: «Rubens» [?]] [Shkrim i zbehtë poshtë ilustrimit: «… AK…» [?]]