Zoti kryetar, Të nderuar zonja e zotërinj, Sa herë qe diskutojmë mbi vete qeverinë e koalicionit demokratik, ne duhet ta kemi më tepër parasysh atë që shtruam si bazë për ndarjen e roleve në ushtrimin e pushtetit e që ne e kemi shprehur e shkruar qysh prej 1992 e çdo herë pas kësaj. Së pari ky problem lidhet me qeverisjen e një vendi që ende mbart në vetvete në tërësinë e tij tërë të këqijat e qeverisjes së kaluar, me vështirësitë dhe pengesat që vijnë qoftë nga mungesa e kushteve bazë e qoftë nga natyra e veçantë e vendit, qoftë dhe nga probleme të natyrës së përgjithshme botërore që kanë ndikimin e tyre në këtë rast. Opozita e djeshme demokratike, duke qenë mendërisht për reformë, për ndryshime, për demokraci, kishte para sysh domosdoshmërinë e vendosjes së këtyre reformave dhe këto reforma përfshinin me të vërtetë tërë jetën në të gjitha aspektet e saj, ekonomik, politik, social e demokratik. Pikërisht tragjedia e kësaj ndërmarrjeje me një vend të orientuar pas së ashtruquajturës rrugë demokratike që deri para pak kohësh ka qenë vendi më i mbyllur në Evropë, me një vend ku struktura e vjetër vazhdon të jetë ende e gjallë, ku kundërshtitë e mëdha të së kaluarës janë ende të pranishme, ku nuk ekzistonte as mendësia e as administrata e përshtatshme për këto reforma, e bën të vështirë ecjen e tyre. BIS ishte krejtësisht i shkërmoqur nga pikëpamja e tregut, i mbyllur nga pikëpamja e shkëmbimeve. Edhe vendet e tjera të Lindjes të cilat kishin kaluar një shkallë më lart me sektorin privat, [janë?] tërësisht në raporte të tilla qoftë me tregun e jashtëm, qoftë me elementë të tjerë. Ne ishim një vend krejt i veçantë. Në kushte të tilla është e qartë se partia që shkon në pushtet në një vend me këto përmasa, me këto kundërshti, duke qenë një forcë reformuese, domosdo do të ndeshet me vështirësi të jashtëzakonshme. Nuk duhet harruar se edhe në vendet e tjera, me gjithë mbështetjen që kanë pasur, reformat kanë qenë të vështira. Në Poloni, në Hungari, në Çeki e gjetkë. Por ne i kemi pasur të gjitha këto të shumëfishuara. Mjafton të kujtojmë mungesën e plotë të një tradite shtetformuese të qëndrueshme, deformimin e administratës, rrënimin ekonomik, mungesën e ligjit dhe të disiplinës, mungesën e kapitalit vendas, mungesën e eksperiencës së tregut. Prandaj çdo vlerësim i qeverisë sonë duhet të niset nga këto kushte, nga ky realitet, jo nga dëshirat. Kjo nuk përjashton kritikën. Përkundrazi, kritika është e domosdoshme, por kritika duhet të jetë e ndërtuar mbi të vërtetën, mbi faktet dhe mbi qëllimin për të ndihmuar ecjen përpara. Në këtë kuadër, duhet të kuptojmë se qeveria e koalicionit demokratik ka qenë dhe mbetet një instrument i tranzicionit. Ajo nuk mund të zgjidhë përnjëherë plagët e trashëguara prej dekadash. Mund të ndërtojë themelet, të hapë rrugën, të krijojë rregullat, të stabilizojë vendin dhe të drejtojë procesin e transformimit. Ne kemi bërë hapa të rëndësishëm në stabilizimin financiar, në vendosjen e rendit publik, në hapjen e ekonomisë dhe të vendit ndaj botës, në krijimin e një administrate të re, në rindërtimin e marrëdhënieve me partnerët tanë ndërkombëtarë. Janë hapa që jo gjithmonë shihen menjëherë nga opinioni publik, sepse rezultatet e tyre konkrete kërkojnë kohë. Njëkohësisht është e vërtetë se kemi pasur edhe mangësi, ngadalësi, vendime të pamjaftueshme apo të vonuara. Kjo është e pashmangshme në kushte të tilla, por nuk duhet të bëhet arsye për të mohuar drejtimin e përgjithshëm të reformave. Nuk ka reformë pa kosto, nuk ka ndryshim pa përplasje me interesa të vjetra, nuk ka ndërtim institucionesh të reja pa gabime. Por ka një vijë që duhet mbajtur fort: Shqipëria duhet të dalë përfundimisht nga modeli i dështuar i së kaluarës dhe të ndërtojë rendin demokratik e ekonomik të tregut. Progami ynë i qeverisë për vitin 1992-93