Neritan Ceka, Arben Imami dhe Spartak Ngjela në Beograd - Misionarë të rinj të një alenace të vjetër apo aventurierë? - Për një pjesë ekspertësh, edhe vota e zgjatur e ish-kryetarit të Asamblesë këtu e dyshon punën e tij. Në vende të ndryshme ka pasur një shpërthim të hu- ajve dhe përpunuesve të tyre, por edhe në disa vende të pasura, veçanërisht në Aneksin e Bonit, Spanjë, Portugali, Gi- reqi. Në Ballkan dhe në vendet e tjera të rajonit, disa i shohin këto lëvizje me mos- besim. Arsyeja është se z. Neritan Ceka, z. Arben Imami dhe z. Spartak Ngjela, të cilët kanë udhëtuar për në Beograd, nuk janë figura të paqena për opinionin shqiptar. Pjesëmarrja e tyre në një takim me ngarkesë politike ngre pikëpyetje të forta. Nëse ky është një mision paqjeje, ai duhet të shpjegohet. Nëse është një avanturë personale, aq më tepër. Mung- esa e transparencës vetëm sa rrit dyshimet. Po cili është qëllimi i vërtetë? A po shkohet drejt një ripozicionimi politik, ku aleanca të vjetra kërkojnë forma të reja? Apo bëhet fjalë për iniciativa të izoluara që nuk përfaqësojnë askënd për- veç vetes? Sipas disa burimeve, udhëtimi është lidhur me takime që synojnë të krijojnë ura komunikimi në një moment të vësh- tirë për rajonin. Por një ndërmjetësim i vërtetë nuk mund të bëhet pa mandat, pa qartësi dhe pa përgjegjësi publike. Në këtë kuptim, opinioni pret jo vetëm sqarim, por edhe llogari. VAOSOY XHINTIA[?]

NËSE E SHIKOJMË NDAJMËN STANITAR E VP ÇE KANON SHTËPIA Ish-presidenti italian, senator i përjetshëm Fran- çesko Kosiga dha një konferencë shtypi për ga- zetarët, ai iu përgjigj pyetjeve të shumë gazeta- reve. Skeptik dhe i bindur, ai dha një mendim për atë që po ndodh në Shqipëri, një reflektim i qartë, siç kishte ndodhur në kohën kur Italia po kalonte nga diktatura në demokraci. Në fillim, i pyetur nëse administrata civile e re e insti- tucioni shtetëror shqiptar, ishte personazh- ton i denjë për Shqipërinë, ai u për- gjigj: “Unë shpresoj për Shqipërinë e saj dhe atë të Italisë, një administratë shtetërore efikase dhe një qeveri me autoritet demokratik, asgjë më shumë se kaq”. Më pas ai vlerësoi se ka një afarizëm të deformuar dhe një mungesë të kri- tereve profesionale. Ai theksoi se “një shtet modern nuk mund të funksionojë pa administratë”. I pyetur për figurën e ish-presidentit Alia ai tha se “është një njeri që ka pranuar vetë të shkojë para gjyqit dhe nuk është larguar si të tjerë”. Për administratën aktuale ai vërejti se “mbetet e vështirë të gjykohet, por duket se ka vullnet”. Ai dha dhe një mendim për opozitën, duke theksuar se në demokraci është normale që ajo të ekzistojë. Në fund ai tha se Shqipëria ka nevojë për institu- cione, jo për improvizime. (ATSH)

LIGJIT Ay pa mes i munguar, samar social mbarëvajti i armatosur ITV- së shqiptare kryente punën e tij, duke zbatuar urdhrat e eprorëve. Madje- paske kishin vendosur për fatin e tjet- rit. Përmendet në shqiptarët? Së paku ata që e panë. U punua mundimi pa pa- randë pune. Tirana policisë shtrinë lirinë pa pra- nguar gazetar e punuam duke pa pa vënë prangat. Menjëherë dhe pa marrë frymë, siç thuhej, u vendos që dënimi kapital të pezullohej. S’doli askush me autorizim. Ai iu dha përmes zëdhënësit më të lartë. Prej asaj dite kishim të bë- nim me drejtësinë e re. S’mbeti veçse të prisnim vendimin e gjykatës. Pikërisht në këtë rend të mendimit i dëshmitar i akuzës, po të kishte të drejtë shteti ynë të ndërhynte me forcë në një veprim të tillë, pyetja mbetet pezull. Megjithatë, ajo që bëri publike shtypi dhe ajo që dëgjoi opinioni e bën edhe më të domosdoshme ndarjen e pushteteve. Ne ishim mësuar me urdhra, por jo me shtet ligjor. Pse të ketë aq ngut? Pse të fitojë forca mbi procedurën? Në këtë rast, teksa diskutohet për një ngjarje dramatike, duhet të kuptojmë se qytetari nuk mund të mbetet pa garanci. Liria dhe rendi nuk janë kundërshtarë, por dy shtylla të së njëjtës shoqëri. Përndryshe, çdo sakrificë e viteve të fundit rrezikon të zhbëhet. QEMAL SARALIVA

Gjakatarët e suksesshëm tetën gazetat, revistat, përfun- dimisht propaganda e mafjes përpiqet të mohojë të montuara akuzat. Skandali, dënimet, gjithçka flitet, sa mijëra se sa vdesin, sa vriten? të kuptohet që i trajtojnë. Nga gjykat e Tira- mirat e krimit dhe të tiranisë së par- lamentit. Kaq qartësisht, sa tribunat e ila- mijve i le të kuptojnë se s’mjafton vetëm ndëshkimi, shqetë për ti- kolosale duhet të jetë fuqia e ligjit. Mbase pas një përvoje të tillë të për- jetuar në Itali, po ndodh edhe në Shqipëri. Kur autorët gjenden të mbro- jtur nga propaganda dhe nga lidhjet e errëta, drejtësia ndodhet përballë një prove të rëndë. Në këtë kuptim, beteja kundër mafjes nuk është vetëm betejë penale, por edhe betejë morale e shoqërore. E. NANO

Shkrimtari i pa- ndaluar i një po- pulli të ndaluar Lexoni në faqen 2 Nga Bashkim Hoxha - Qosja lidh me shkrimin e tij të famshëm 26 vjeçarën social-komuniste, me sesa e hoqi atë dënim. - Bota po përgatitet për Qosjen. Shqiptarët nuk e njohin akoma. - Duke asgjësuar vetëm politikën e monizmit të mendimit, Ujdisja e poezisë politike dhe e ka- ra-gjozës. - Tani gjenetinë mori në kohë ambicjet e franit dhe ideologjizimin e identitetit. - Mbase do të kuptohet ndonjë ditë kulti i madh dhe idhujtaria. - Intelektualët meriton ta mbrojnë? apo nuk duhet të duhet?[?]