LIDERËT E AD-FRYMËZUËSIT DHE ARKITEKTËT E GJAKDERDHJES SË 14 JANARIT NË SHKODËR
Pas kthimit nga Beogradi, liderët e AD janë bërë flamurtarë histerikë të bojkoteve që u lindën për destabilizimin dhe kthimin pas.
- A ja bashkohen me Milosheviçin bëjnë flirtet dhe kauzë edhe me liderët dhe të rinjtë e ardhur nga veriu.
- Liderët e AD-misionarë të armatizimit, varrmihës të çështjes kombëtare.
Qysh në çastet e para të revoltës, e cila veç sa u monitorizua për t'u shndërruar në një manifestim thua post festum të disa qarqeve të caktuara me objektiv shumë të errët e po kaq të rrezikshëm kundër PD, kundër presidentit dhe kundër politikës së vendosur e pa ekuivoke të shumicës së shqiptarëve në krah të përparimit dhe demokracisë, veçanërisht pas bisedimeve të suksesëshme dypalëshe në Bari, kundër presidentit dhe qeverisë së shqiptarëve e Kosovësv dhe kundër lirisë së tyre, opozita e re e drejtuar nga ish-komunistët dhe neokomunistët, doli haptas me fytyrën e vetom. Në dukje, revoltën e quajti "reagim të qytetarëve nga dhuna e policisë". Në të vërtetë, AD fillimisht u përpoq t'i japë revoltës një karakter poshtues, antiqeveritar dhe antishtetëror. Kjo u duk qartë që me deklaratat e para të zëdhënësve të tyre si Fatos Lubonja e Kastriot Islami, të cilët u kujdesën qysh atë mbrëmje të shfajësonin turmat për vandalizmin e tyre e qeverinë për mosfunksionimin e rendit e të policisë. Të nesërmen e kësaj deklarate u pasua në faqet e gazetës së tyre "Koha Jonë", më 15 janar 1994. Përveç se doli si inspirues, frymëzues e arkitekt i revoltës dhe i terrorit, AD u bë pastaj edhe mbrojtësi moral dhe politik i vandalizmit të ushtruar në emër të saj, duke e mbështjellë atë me një interpretim tërësisht nihilist dhe antishtetëror. Qysh ditën e parë sekretari i Përgjithshëm i PDSH, Fatos Nano, deklaronte se kishte parë një qeveri "kryeneçe" që i "vuri zjarrin Shqipërisë" dhe disa "intelektualë" që vajtën nga Tirana në Shkodër për të sharë policinë, por jo për të dënuar dhunën e ushtruar mbi policinë e shtetin.
No revistën e organit qendror të qeverisë, "Rruga jonë" 4 (nën pseudonimin e vjetër konservativ), dëme për shtypin thirret në ringjalljen e terminologjisë së luftës së klasave dhe shkruan ndër të tjera se në Shkodër kishte shpërthyer një revoltë e "deklasuarve", e "fshatarëve të ardhur", e "katundarëve malokë" të manipuluar prej "PDSH" dhe prej "reaksionit". Jo më pak alarmuese është edhe gjuha e Fatos Nanos në tryezën e intelektualëve, ku ai deklaroi se revolta e Shkodrës qe "vepër e manipuluar e të rinjve fanatikë të veriut". Këtu ai iu afrua shqetësueshëm gjuhës së vjetër të propagandës komuniste, për të cilën veriu ishte gjithmonë burim "reaksioni" dhe "prapambetjeje". Me këtë gjuhë ai nuk denonconte vetëm një ngjarje konkrete, por vinte në shënjestër një trevë të tërë, me nëntekstin e vjetër të përçarjes krahinore.
Për këtë arsye është me rëndësi të theksohet se një pjesë e mirë e qëndrimeve të AD dhe sidomos e atyre që u artikuluan më vonë, e paraqitën revolten jo si një çështje rendi publik dhe përgjegjësie politike të organizatorëve të saj, por si një instrument për të goditur qeverinë dhe për të relativizuar çdo akt dhune të ushtruar mbi institucionet. Ky është thelbi i qëndrimit të tyre, i cili u bë edhe më i dukshëm pas kthimit nga Beogradi të liderëve të saj.
Në qoftë se në rastin e parë, disa nga protagonistët e AD u përpoqën ta paraqitnin veten si moderatorë të qetësimit, zhvillimet e mëpasme e nxorën hapur tendencën e tyre reale: përshkallëzimin e gjendjes dhe përdorimin e saj si levë për një krizë politike. Kështu, në deklarata e artikuj të njëpasnjëshëm, udhëheqës e publicistë të afërt me AD filluan të flisnin për "rebelim qytetar", për "kundërvënie civile" dhe për "mosbindje" si forma legjitime të aksionit politik. Në këtë mënyrë, dhuna reale u mbulua me frazeologji civile e intelektuale.
Kjo linjë, e cila u pa qartë në Shkodër, lidhet ngushtë me flirtin e disa liderëve të AD me qendra e interesa që nuk kanë asgjë të përbashkët me të ardhmen demokratike të vendit. Nga Beogradi e deri te qarqet që ëndërrojnë një Shqipëri të dobët, këto qëndrime duket se kanë gjetur një terren të përshtatshëm te një opozitë që ende nuk është shkëputur nga instinktet e saj të vjetra ideologjike.
Prandaj, roli i AD në këto ngjarje nuk mund të minimizohet. Ajo ishte jo vetëm frymëzuese, por edhe arkitekte politike e klimës që çoi në gjakderdhjen e 14 janarit në Shkodër.