5 Maj - Dita e Dëshmorëve të Kombit Presidenti Berisha dhe personalitete të larta shtetërore e partike bënë homazhe dhe vendosën kurora me lule të freskëta në monumentin “Nënë Shqipëri” dhe në varret e heronjve të pavarësisë. Që në mëngjes herët, nën një qiell të kthjellët, qindra qytetarë, familjarë dëshmorësh, veteranë dhe përfaqësues të institucioneve u ngjitën drejt varrezave për të kujtuar ata që ranë për lirinë e atdheut. Në ceremoni morën pjesë drejtues të shtetit, deputetë, përfaqësues të partive politike dhe të organizatave shoqërore. Presidenti i Republikës, Sali Berisha, vendosi kurorë me lule në monumentin “Nënë Shqipëri” dhe përshëndeti të pranishmit. Në fjalën e tij ai theksoi se kujtimi i dëshmorëve mbetet i gjallë në ndërgjegjen e kombit dhe se sakrifica e tyre është themeli moral i lirisë dhe demokracisë. Pas homazheve, delegacionet vizituan edhe varret e heronjve të pavarësisë, ku u vendosën po ashtu kurora dhe buqeta me lule të freskëta. Ceremonia u zhvillua në një atmosferë nderimi e përuljeje. Qytetarë të shumtë ndaluan pranë lapidarëve dhe lexuan emrat e rënë, ndërsa fëmijë shkollash recituan vargje kushtuar atdheut dhe dëshmorëve. Kjo ditë e kujtesës shërbeu edhe për të përcjellë një mesazh uniteti kombëtar, se liria dhe shteti demokratik mbrohen duke nderuar ata që u flijuan për to.

Dje, fansat, së po opozitës (e në thelb së pseudoo pozitës) me zellin, zellin e lindur të pozicionimit, u munduan të nxjerrin “fitore” duke u kapur pas një procesi ligjor të nisur me muaj më parë dhe që kërkonte thjesht zbatimin e ligjit “arbitrar”, siç e quajnë vetë opozitarët, dhe suksesin e “drejtësisë së pavarur”. Në të vërtetë, si gjithnjë, ajo që ka ndodhur është krejt tjetër. Prokuroria kërkoi arrestimin e dy deputetëve për vepra të rënda penale dhe Parlamenti, duke bërë detyrën e tij kushtetuese, i dha drejtësisë mundësinë të vazhdojë procedurat. Nuk ka këtu as fitore të opozitës dhe as dështim të mazhorancës. Ka vetëm zbatim të ligjit. Të kundërtën e saj, kjo opozitë kërkon ta shndërrojë çdo veprim të shtetit ligjor në krizë politike, të instrumentalizojë çdo procedurë dhe të marrë peng jetën publike me histeri, bojkot e rrëmujë. Kjo nuk është opozitë. Kjo është sabotim. Opozita e vërtetë kontrollon qeverinë me argumente, alternativa dhe përgjegjësi. Ajo respekton institucionet, nuk i përdor ato sipas interesit të çastit. Ajo merr pjesë në parlament, nuk e braktis atë sa herë ligji nuk i shërben. Ajo nuk mbron individë të dyshuar për shkelje, por kërkon transparencë dhe drejtësi për të gjithë. Në vend të kësaj, këta “kampionë” të demokracisë flasin për shtypje, por e kanë kthyer vetë debatin politik në britmë, shpifje dhe presion mbi gjykatat. Të premten nuk fitoi opozita. Fitoi kushtetuta. Dhe kjo është pikërisht arsyeja pse pseudoo pozita është kaq larg opozitës së vërtetë.

Marrëveshja e nënshkruar më 4 maj në Kajro midis OÇP dhe Izraelit për vendosjen e një autonomie të pjesshme në rip Perëndimor dhe në Gaza, përbën një hap tjetër drejt paqes në Lindjen e Mesme. OJQ-ja amerikane “Freedom House”, me anë të një komunikate për shtyp, ka bërë të ditur se liria personale e Yasser Arafatit është e garantuar, po ashtu edhe siguria fizike e familjes së tij. Sipas komunikatës, ky vendim është marrë me nismën personale të Presidentit të SHBA-së Bill Clinton, pas shqetësimeve të shprehura nga dy personalitete politike amerikane. Marrëveshja për Gazën nënshkruhet pas rreth 27 vjetësh nga fillimi i luftës së Izraelit në vitin 1967, e cila rezultoi me pushtimin izraelit të Bregut Perëndimor, Gazës, gadishullit të Sinait, lartësive të Golanit dhe Jerusalemit lindor. Ky rast mund të jetë i vetmi në historinë e luftës dhe çlirimeve në këtë shekull, kur një tokë e pushtuar në një luftë u kthehet atyre që e kanë zotëruar më parë pa luftë. Me rëndësi të veçantë është po ashtu fakti që paqja u arrit në bazë të një marrëveshjeje dypalëshe, pa ndërmjetësim të Kombeve të Bashkuara dhe të fuqive të mëdha, përveç SHBA-së, e cila ka bashkëpunuar ngushtë me Rusinë, duke e ndarë me të rolin e ndërmjetësit. Duke qenë se çështja izraelito-palestineze lidhet ngushtë me botën arabe dhe me vende fqinje të Izraelit si Siria, Jordania dhe Libani, nënshkrimi i marrëveshjes sjell medoemos ndikimin e vet edhe në marrëdhëniet e Izraelit me këta vende. Sipas gjasave mund të ndodhë që Sirisë t’i rikthehen lartësitë e Golanit dhe që Libani i Jugut të mos administrohet më nga Izraeli. OÇP-ja po humbet epërsinë në botën arabe, por nga ana tjetër po fiton në mënyrë të padiskutueshme sovranitetin, qoftë edhe të pjesshëm, në territoret palestineze të pushtuara. Sipas vëzhguesve, Yasser Arafat shfaqet para mbarë botës si njeriu që di të bëjë kompromise dhe të përfundojë duke fituar. Mirëpo mbetet e hapur çështja e stabilitetit të kësaj marrëveshjeje. Në të kaluarën, Shteti i Izraelit dhe lëvizja palestineze OÇP kanë dështuar më se një herë në përpjekjet për zgjidhjen e konfliktit. Së fundi, dihet se forcat më radikale të të dy palëve nuk i kanë miratuar vendimet e fundit dhe me sa duket do t’i kundërshtojnë me të gjitha mjetet. Këto forca janë për Izraelin, lëvizja “Likud” dhe grupimet e ekstremit të djathtë, ndërsa për OÇP-së grupi islamik “Hamas”, i cili sipas burimeve perëndimore ka gjetur strehë në Teheran. Në njoftimet e para të lajmit për nënshkrimin e marrëveshjes së Kajros, ra në sy pohimi se Yasser Arafat u tregua aq i vendosur për të nënshkruar sa, gjoja, iu desh të largohej fshehtas nga Tunisi e të fluturonte për në Egjipt me një avion “Boeing” luksoz të një mbreti të Gjirit Persik. Sidoqoftë, ylli i Arafatit nuk ndodhet më në Tunizi. Mund të thuhet se ai tani ndriçon më shumë në Gaza dhe në Jeriko. Njëherë e një kohë ai e pati quajtur veten “mbret i Palestinës”, duke shprehur kështu bindjen e tij se një ditë do të ishte si mbarë botës i njohur si “at i kombit”. A është vallë kjo një këmbanë përfundimtare apo vetëm një stacion i përkohshëm në rrugën e gjatë drejt një paqeje të vërtetë e të qëndrueshme? Përgjigjen do ta japë e ardhmja. Megjithatë, duke iu nënshtruar një presioni të fortë ndërkombëtar dhe nën shpërblimin e disa miliarda dollarëve në këmbim të paqes, Yasser Arafat i duket më i gatshëm se kurrë për të vënë piketat e para të bashkëjetesës paqësore dhe për të përmbyllur konfliktin e gjatë me shtetin hebraik. ATSH

Mbrojtja kundër çdo kërcënimi të jashtëm e të brendshëm të shtetit. Neni 50 (A) kërkon për herë të parë në historinë e vendit tonë një siguri juridike kundër dhunës e terrorit politik. Sipas saj, “Kryengritja e armatosur dhe organizimi i saj”, nëse ka për qëllim përmbysjen e rendit kushtetues, dënohet deri me 15 vjet burg. I njëjti nen parashikon kundërvënie ndaj veprimeve të dhunshme kundër rendit kushtetues dhe institucioneve publike. Sali Berisha, që për 23 vjet me radhë, ka jetuar nën një regjim në të cilin Kushtetuta nuk vlente, deklaroi dje se “shteti ligjor fillon aty ku mbaron arbitrariteti”. Neni 79 (A) i Kodit Penal sanksionon gjithashtu dënimin e akteve terroriste, të marrjes së pengjeve dhe të përdorimit të mjeteve shpërthyese për qëllime politike. Ky përcaktim është vlerësuar nga juristët si i domosdoshëm për të përballuar format moderne të dhunës politike. Gjithashtu, një kapitull i veçantë i kushtohet mbrojtjes së funksionarëve publikë, të gjyqtarëve dhe të dëshmitarëve. Sipas specialistëve të Ministrisë së Drejtësisë, kodi i ri përbën një bazë të nevojshme për ndërtimin e një shoqërie të sigurt, ku liria e qytetarit dhe autoriteti i ligjit ecin së bashku. Në debatin parlamentar u theksua se dënimet nuk synojnë hakmarrjen, por parandalimin dhe rehabilitimin. Ky kod parashikon gjithashtu masa për luftën kundër korrupsionit, shpërdorimit të detyrës dhe krimit ekonomik, duke i dhënë vendit një instrument më të qartë e më bashkëkohor të drejtësisë penale. ATSH

(Vijon në faqen 2) Presidenti austriak fitoi nga dalja e tij nga dimri në shtetin shqiptar. “Ky akt i tillë lë përshtypjen e një tolerance të tepruar ndaj shkeljeve profesionale”, është shprehur dje zyra e “ZP” përmes një komunikate për shtyp. Duke e cilësuar si “një fitore të përkohshme të presionit mediatik”, deklarata nënvizon se respektimi i procedurave ligjore nuk duhet ngatërruar me amnisti morale për shkelësit e etikës. Sipas këtij versioni, një pjesë e opinionit publik po përpiqet të kthejë në konflikt politik atë që në thelb është çështje standardesh profesionale. “ZP” paralajmëron se do të vazhdojë të reagojë kundër çdo përpjekjeje për ta paraqitur median si një hapësirë të paprekshme nga ligji. Ndërkaq, burime pranë qarqeve gazetareske shprehen se deklarata rrezikon të thellojë edhe më shumë tensionin mes pushtetit dhe shtypit të pavarur. P. P.

-Dhe e mace disi e kuqe zemer dhe gjo mongoz “ZP” tarrifë; “Ne jemi per demokracine e vertete”. Ky model u shfaq dje sërish, teksa protestat e një pjese të opozitës u përpoqën të paraqiteshin si qëndrim parimor. Në fakt, sipas vëzhguesve, retorika e përdorur ishte e mbushur me fyerje, insinuata dhe presion ndaj institucioneve. Një karikaturë e botuar në faqe e përforcon këtë perceptim, duke ironizuar ata që flasin për liri, por sillen me instinktin e përjashtimit. Në shënimin shoqërues thuhet se demokracia nuk është monopol i askujt dhe se ajo nuk mbrohet me britma, por me rregulla të pranuara nga të gjithë. Shumëkush e pa këtë si një thumbim të drejtpërdrejtë për PS-në dhe aleatët e saj, të cilët, sipas gazetës, mbeten larg standardeve të një opozite të përgjegjshme. Komenti i karikaturës nënvizon se kushdo që kërkon të qeverisë nesër, duhet të tregojë sot aftësinë për të respektuar institucionet dhe kundërshtarin. Komenti i karikaturës: Po më quajnë “demokrat” sepse bëj çka dua dhe i përmbys të gjitha rregullat. Por kur më kërkohet llogari, bërtas se po më shtypin. Ky është modeli i tyre. Komenti i karikaturës në figurë: “Konopi i lëvërur te PS pse kërceve te pe ty” [?] Konopi i lëvërur te PS pse kërceve te pe ty [?]