Jagot e demokracisë Pas shpalljes së revoltës të fuqishëm të revolucionit të djeshëm të drejtuesve re (sundimtarëve, kryefjalë kyçe), kandidaturave shpallur me kohë për postet kryesore të drejtimit të opozitës, pritej dhe paksa u habitën militantët nga tjetërsimet që u bënë në emrat e propozuar, sidomos për kryetar e sekretar të përgjithshëm. Sigurisht siç e pranonin dhe vetë protagonistët e këtij “dëshprimi” që të shpallur publikisht e me zë para medias, kur ky revolucion i zgjebur trupin atje ku kishte kohë që i hante miza, më vonë dhe me gjerësi deklaratash dolën ta përligjnin këto të papritura me nevojë e rinovimit, veç së cilës s’iu dha asnjë shkak që t’i bënte sadopak të besueshëm. Në atmosferën e tronditur e të çoroditur nga gjithë ç’kish ndodhur, u duk se shumë sy e mendje, të mësuar me pak sovranitete e pak liri, vërtiteshin në kërkim të gjysmëfjalëve e shpjegimeve indirekte, larg medias, apo përmes eufemizmave të stilit “ngrihni”, “në emër të unitetit”, “duke i dhënë fund përçarjes”, “pa shumë komente”, “në respekt të personit të zotit…” etj. Kështu që nga shkaku i mosardhur kurrë në dritë, u kalua me nxitim e vrull në pasojat e tij, me gjithë mllefin e ndyrë, urrejtjen e gjithë llogaritë që mbart e zgjon tek njerëzit, mospranimi i kundërshtarit. U rrëzuan me një të rënë jo më “tezat” por dhe njerëzit, ata që për 5 vjet ishin simbol i forcës, unitetit, demokratizimit, europianizmit, burrërisë dhe çdo virtyti që fantazia e shfrenuar e adhuruesve mund të shpikte. Në planin e parë të kësaj tragjikomedie janë emrat e atyre që e pësuan. Për disa syresh, që dikur qenë syri e veshi i të parit, padisin sot një ftohtësi që s’e merr për sipër asnjë llogjikë. Por përtej personave që bien e ngrihen, ka një pyetje më thelbësore: a u luajt këtu vetëm një episod i konfliktit të zakonshëm brenda një partie, apo një manovër më e rëndë për ta futur opozitën në një udhë pa krye? Në këtë kuptim, ngjarja e fundit nuk flet vetëm për ata që humbën vendet, por edhe për mënyrën se si u fituan vendet nga të tjerët. Pse gjithë ajo ngutje, pse ai mobilizim i fshehtë, pse ajo heshtje e organizuar para se të plaste vendimi? Pse u desh të përdoreshin “arsyet e mëdha” për të justifikuar prerjet më të vogla njerëzore? Përgjigjja, edhe kur nuk thuhet, kuptohet: në politikën tonë ende mbijetojnë jagot e demokracisë, ata që me gjuhë pajtimi mbjellin ndarje, që me premtime uniteti prodhojnë frikë, që me fjalë institucionalizimi rivendosin sundimin e klaneve. Prandaj nuk kemi të bëjmë vetëm me një episod partie. Kemi të bëjmë me një kulturë politike që e sheh njeriun si vegël të ditës dhe besnikërinë si mall që blihet. Në një kulturë të tillë, humbja e një emri nuk është lajm; lajm është mënyra si rrëzohet një emër, si shkelet një procedurë, si deformohet një forum, si detyrohen njerëzit të duartrokasin aty ku dje betoheshin për të kundërtën. Nuk dihet nëse e gjithë kjo është fundi i një etape apo fillimi i një tjetre. Por dihet se opozita nuk bëhet më e fortë duke vrarë kujtesën e saj, as duke poshtëruar figurat që vetë i ngriti në piedestal. Një parti që nuk di të respektojë kontributin, shumë shpejt nuk do të dijë të kërkojë besim. Dhe kur besimi tretet, vendin e tij e zënë jagot e demokracisë. [Shënim: pjesë të mëdha të tekstit janë të vështira për t’u lexuar në figurë; rreshtat sipër përfaqësojnë vetëm fragmentet më të lexueshme dhe rindërtimin minimal të kuptimit. Teksti i plotë nuk është plotësisht i verifikueshëm nga imazhi.]