Per here te pare Doke detyrohet te pohoje publikisht: - Se nga buxheti i shtetit jane marre per "ZP" 400 mije dollare - Doke per te shpetuar veten akuzon Partine Doke pohon se e gjithe shuma eshte terhequr nga "ZP", dhe eshte perdorur per qellime te tjera. Doke fundos veten dhe Partine e tij - Parate e destinuara per shkrypshkronjen jane marre nga banka nga Doke me shoke per blerje trojesh - Mashtrim i madh i PS: Prezohet deklarata e tyre se shkrypshkronjen nuk e kane blere se s'kane marre parate - Pasi paguan 150 mije $, Doke nderron mendjen per 250 mije $ e tjere. Pse, qysh e tek do te sqarohet me vone EDI PALOKA Qe verën e vitit 1991, te posaçerisht me ardhjen ne krye te selise qendrore te PS se Fatos Nanos e koorporates qeveritare APS, Fshatari Nano e Koko Pjeteri me shokë, kanë punuar me zellin e tyre te zellshem për të vazhduar denigrimin e Presidentit Berisha, e te Partise Demokratike. Ketu bën pjese edhe varianti i trilluar se si qenkej përdorur nga Partia Demokratike kredia e marre për shtypshkronjën e saj. Me qellim që, duke justifikuar vetveten e të ngjashmit e tij, Doke t'i hedhë hi syve opinionit publik dhe te zbulojë "faktet e reja" mbi perdorimin e 400 mije dollareve të marra nga Partia Demokratike me kredinë italiane, ne po sqarojmë akoma edhe publikun: Sipas vendimit të qeverisë nr. 95 date 20.2.1991, kredia e dhene nga Italia prej 1000000 dollare për levizjen politike të studentëve, do të perdorej 400 mije dollare për blerjen e shtypshkronjës së PDSH, 250 mije dollare për "ZP", 250 mije dollare për blerjen e shkronjave per PS dhe 100 mije dollare per nevoja te tjera organizative të saj. Ju bëre dora tē marre urdher dhe nismën për zhvatjen e parave dhe blerje trojesh siç deshmojnë dokumentat e dates 28.6.1991 e 2.7.1991, me firmat e Dokes, Sulit e P. Kokalari. Këto para, thuhet ne dokumentin (nr. 235104), janë tërhequr me pretekstin e pagesës për shtypshkronjën italiane. Përkundrazi, ajo as që ishte porositur ende. Parate do të futeshin në llogarinë e shoqërisë italiane "PSSM" qe ne fund te qershorit 1991. Mirëpo, siç del nga një seri dokumentash bankare të publikuara më parë, shuma prej 2500000 lekësh tërhiqet me datën 13.7.1991 nga V. Sulit me një çek me firmën e Dokes dhe pikërisht atë ditë dergohet si pagesë për blerje trualli. Po kaq me 2000000 lekët e tërhequra me datën 22.7.1991 me një çek me firmë të Dokes, e me 5000000 lekët e tërhequra me 1.8.1991, me urdhër të Dokes. Me të njëjtat para do të behej pagesa e blerjes së truallit me sipërfaqe 1973 m2 në zë "Zharr" në Tiranë, pranë godinës së vjetër të ATSH-së. Pra nga shifra totale 400000 dollarë të marra nga kredia italiane, PS ka shpenzuar 150000 dollarë për shtypshkronjën, ndërsa 250000 dollarët e tjerë i ka përdorur për qëllime krejt të tjera, duke mashtruar opinionin e gjerë se kishte blerë përmes 400000 dollarëve shtypshkronjën. Eshte qesharake dhe e neveritshme, që Doke të akuzojë sot Partinë Demokratike se nga kredia italiane ka marre 150000 dollarë për shtypshkronjën e saj, dhe PS 250000 dollarë për shtypshkronjën e vet. Kjo është e vertetë. Por këtu duhet theksuar se PS shtypshkronjën e saj e bleu me 150000 dollarët e marra nga kredia, kurse 250000 dollarë të tjerë i perdori per qëllime të tjera. Pa tjetër, ky nuk është argument për të justifikuar veten e qeverinë italiane që akordoi kredinë, veçse ashtu siç është e vertetë se PD ka marrë 150000 dollarë për shtypshkronjën e vet, po kaq e vertetë është se PS ka marrë 150000 dollarë për shtypshkronjën e vet dhe 250000 dollarë të tjera i ka përdorur për blerje trualli. Mjafton të krahasohen faturat e shtypshkronjës së Partisë Demokratike me dokumentat bankare të PS për të dale fare qartë e vërteta. Megjithatë, për hir të opinionit publik, ne po i japim me hollësi me poshtë. Fatura e shtypshkronjës së PS e cila u botua ne zërin e popullit vërteton se vlera reale e saj ishte vetem 150000 dollarë. Fatura është kjo: Nr. 018563, date 4.2.1992 150000 dollare Nr. 023466, date 20.4.1992 5000 dollare Shuma gjithsej 155000 dollare Pa zbritur fitimin e 5 përqindëshit sipas kontratës, 5000 dollarët e llogaritur më 20.4.1992 janë tjetër gjë. Nuk ka asnjë shtypshkronjë në botë që të kushtojë, edhe me cmimet më të shtrenjta, vec 400000 dollarë, nëse askush nuk ka arritur ende të ndërtojë edhe ndonjë fabrikë, ç'ka natyrisht nuk është edhe rasti i shtypshkronjës së porositur nga PS, e cila nuk ka arritur kurrë të mëvetësohet as me ndërtesat dhe ambientet e tjera ndihmëse. Fa "ZP" në numrat e 31.3.1995 dhe 4.4.1995 përpiqet ta kaloje pyetjen me kuturu. Por nuk i shpëton dot në asnjë mënyrë pyetjes themelore: Ku shkuan 250000 dollarët e tjerë? ZP vetë pranon se ka terhequr nga banka për llogari të shtypshkronjës 400000 dollarë. Por shtypshkronjën e paguar sipas dokumentave e faturës e ka blerë me 150000 dollarë. Vete PS dhe "ZP" nxjerrin një dokument ku njoftojnë se shtypshkronja është blerë për 150000 dollarë. Ne të vertetë një "lapsus" i tillë i kushton shtrenjte. PS po kthehet kundër vetvetes, pasi deklaron sa ka kushtuar dhe me sa e ka paguar shtypshkronjën. Pra teresisht pyetja mbetet: Ku shkuan 250000 dollarët e tjera? Me një herë z. Doke i bën thirrje PPSh së dikurshme e PPSH-së së sotme, që ta shpëtojë me ndonje dokument fallco e justifikues, po ashtu siç perpoqet të shpëtojë edhe me "ZP". Duke dashur të shmangë pyetjen kryesore, Doke përpiqet të na ushqejë me histori pronash e tokash që na qenkeshin blere për seli partie. Po qysh i blenka Partia Socialiste tokat e saj me kredi italiane të akorduar për shtypshkronjë? Ndoshta me lejen e KOP apo të IPS? Dhe per cilen parti e paguante Doke? Për atë të PPSH të vdekur, apo për atë të PS që lindte me 12.6.1991? (vijon ne faqen 4) Fatura e botuar ne "ZP"

Mos valle PS ka hapur ndonjë fond tjetër solidariteti? Sikundër e mësynë ashtu programin e qeverisë fantazëm, opozita qepur e mbyllur po e paraqet dhe këtë "projekt-alternativë" qeverisë. Propozimi absurd i përkiste vetëm një force politike dhe nuk kishte asnjë mbështetje të gjerë, por e serviret sot në një tjetër veshje. Sigurisht, kjo nuk është arsye për të neglizhuar këtë akt, por është një arsye më shumë për ta shqyrtuar me përkushtim të plotë. Eshtë një detyrë që lind qoftë edhe nga shqetësimi që sjell paraqitja e një projekti, i cili i kapercen caqet e një ushtrimi teorik e politik. Nisur nga mënyra se si është konceptuar "programi" dhe fakti që ai nuk është shkëputur ende nga suaza e retorikës, kuptohet se në çdo pikë të tij nuk ka asnjë shtysë për mëtej, përveçse një përpjekje për t'u dendur me bojë qeverinë dhe për të ngatërruar sa të mundet mendjet e njerëzve. Dallohen në këtë projekt ca teza që të kujtojnë historitë e njohura nga paraja qiellore dhe lumturia tokësore, paraja pa djersë dhe toka pa punë. Nuk ka se si të bëjë përjashtim edhe projekti i saj në zhanrin e buxhetit. Si rrjedhim, gjuha dhe terminologjia e mbushur me superlativa në projektin e opozitës opozitare nuk fshehin dot nën petkun e propagandës koston ekonomike dhe sociale të premtimeve elektorale të quajtura velloja racionale e buxhetit. Të pohoje se deficiti buxhetor mund të mbahet nën kontroll duke rritur pagat e pensionet me ritme marramendëse e duke ulur taksat, kjo do të thotë të fyesh inteligjencën e shqiptarëve. Për të bërë të besueshme dogmën e mësipërme, projekti përfshin edhe një pjesë të ardhurash suplementare nga kursimi. Si të thuash, edhe ky projekt shkon në gjurmët e "programit" duke hedhur në arkën e shtetit para të shpikura, pa pyetur se nga do të bien. Kësisoj, llogariten të ardhura shtesë prej 150 milionë lekësh në zërin "TVSH", e quajtur ndryshe taksa e vlerës së shtuar. Të ardhura të tilla figurojnë si ulje e evazionit fiskal. Për të qenë po aq mirkuptues sa z. Doke, pyetja do të ishte: nga e nxorri opozita këtë shifër? Eshtë një pyetje që mund t'i drejtohet edhe nënkryetarit të komisionit të ekonomisë, dhe me sa dimë, mund t'i përgjigjet edhe presidenti i partisë, po të ketë marrë pakëz nga ato 250 mijë dollarët e papërdorur për shtypshkronjën. Më tej, opozita kërkon të mbushe arkën me para të fituara nga zbatimi rigoroz i ligjit. Doemos ligji duhet zbatuar. Por ama kjo nuk mund të merret kurrsesi si bazë për hartimin e buxhetit. Në rast të kundërt logjika do të çonte në absurd. Duke marre në konsideratë numrin e lartë të vjedhjeve të shënuara nga statistikat e policisë gjate vitit 1994 dhe ndëshkimet e lidhura me të, qeveria mund të projektonte të ardhura të konsiderueshme nga gjobat e vjedhjeve. Po kaq të larta janë sipas statistikave edhe vjedhjet e energjisë elektrike. A duhej vallë kjo të kthehej në një burim financimi për buxhetin e shtetit? Duket absurde. Jo me kot projekti i opozitës fantazëm e quan si të tillë. Përfshirja e këtyre shifrave në zërin e të ardhurave është një mashtrim me duartrokitje. Për të mos u zgjatur në të gjitha zërat, po përmendim edhe një tjetër referencë të projektit në fjalë: ulja e shpenzimeve për organet qendrore me 40 milionë lekë. Eshtë e qartë se, duke patur parasysh natyrën e shpenzimeve publike dhe peshën e administratës qendrore, një ulje e tillë është më shumë deklarative se reale. Nëse do të ishte e realizueshme, opozita duhej të tregonte se cilat institucione, cilat programe dhe cilat detyrime ligjore do të prekeshi[n]. Në tërësi, ky projekt nuk është një alternativë serioze financiare, por një ushtrim propagandistik i ndërtuar mbi shifra të hamendësuara, mbi të ardhura të paargumentuara dhe mbi një logjikë që bie ndesh me vetë parimet e menaxhimit publik. Qytetarët meritojnë sqarime dhe jo iluzione me tabela e slogane.

Faqe 4 Kryetari i Komisionit te Jashtëm shqiptar, z. Ali Spahia, në Konferencën e 93-të Ndër-Parlamentare në Madrid, 27 Mars - 1 Prill 1995 E vërteta eshte ne fotomontazh dhe jo tek titulli Ujqërit e mbajnë koken per here nga pylli