Mesazh i ministrit te jashtem francez de Sharet Keto dite, ministri i jashtem i Republikes se Frances, Herve de Sharet, i ka derguar nje mesazh ministrit te jashtem te cilin, lidhur me kerkesen qe Presidenti Berisha parashtroi gjate qendrimit te tij ne Paris si edhe ne takimin me presidentin e senatit francez Monori, ne Tirane, vë në dukje se “Franca është shumë në favor të hapjes së shpejtë të negociatave për një marrëveshje asociimi ndërmjet Bashkimit Evropian dhe vendit tuaj. Për ne, kjo përbën një prioritet në planin politik duke patur parasysh nivelin e marrëdhënieve tona si dhe vendin që ju takon në skenën ndërkombëtare”. Ministri Sharet siguron gjithashtu se Franca gjatë negociatave të ardhshme do të ketë parasysh nevojat e ekonomisë shqiptare.

“Kongresi me dy kohe eshte kongresi i shperndarjes perfundimtare te PS-se, jo ne fazen e pare, por ne fazen e dyte” f.3

Mesazhi që Fatos Nano i drejtoi kongresit të PS-së përbën modelin më të pastër të një testamenti që dëshmon se ai është kthyer në origjinë. Fryma e mohimit total të demokracisë dhe kërcënimi i hapur që ai u bëri shqiptarëve duke u shprehur se synimi i PS-së është çmontimi i institucioneve ligale dhe shkatërrimi i strukturave shtetërore, është premtimi më i keq që një politikan mund t’i bëjë popullit. Kodi moral dhe politik i Nanos i formësuar në kujdesjen e vazhdueshme të së vjetër së diktatorit Hoxha, nuk ka si të prodhojë e ofrojë tjetër alternativë përveçse atë të shkatërrimit. Madje këtë alternativë po në kujdesjen e vejushës Hoxha dhe Ramiz Alisë ai ua ofroi shqiptarëve në vitet 1990-1991. Shkatërrimet dje, vrasjet, zhdukjet misterioze të njerëzve, eksodet, uria, radhët e gjata dhe terrori i hapur fizik e fizik qenë alternativa që Nano e Alia u ofruan shqiptarëve. E tani pas katër vjetësh konsekuente në këtë alternativë Nano sërish përmes një mesazhi kërcënon hapur. Sepse nuk ka ç’emër tjetër një deklarim i tillë për ç’montim e institucioneve ligale dhe strukturave shtetërore. T’u ofrosh shqiptarëve tani pas katër vjetësh zhvillimi linear të demokracisë, alternativën ç’montimi për institucionet shtetërore të ngritura konform standarteve ndërkombëtare dhe të ligjësuara nga një parlament pluralist me shumicë votash, do të thotë as më shumë dhe as më pak veçse premtim për t’u kthyer në totalitarizëm. rikthyer në totalitarizëm. Fobia e Nanos ndaj çdo arritje dhe kërcënimi për prishjen e institucioneve në rastin konkret lidhet edhe me atë që ai e dëshiron këtë prishje të madhe sepse vetëm kështu mendon se mund t’i shpëtojë dënimit për vjedhjet e miliona dollarëve që ai ka kryer gjatë kohës që qe kryeministër. Ideja se këto institucione në demokraci janë të pavarura dhe sundohen vetëm nga ligji e tmerron Nanon, sepse ai në kohën kur i kreu këto vjedhje e abuzime, apo dhe jepte urdhëra flagrant antiligjor, ka menduar se ishte dhe do të vazhdonte të ishte përgjithmonë imun ndaj ligjit. Ai, në asnjë rast gjatë gjithë periudhës kur u gjykua nuk solli qoftë dhe më të voglin argument apo provë për të vërtetuar se nuk ka kryer vjedhje e abuzime, por në refren përsëritëse slogani “po më burgosin politikisht”. Madje për të shpëtuar “ngacmimin” të trupit gjykues prokurorët apo dhe dëshmitarëve, kur këto e ballafaqonin me prova dhe fakte, ai zgjodhi si pozicion mosprgjegjjen. Pra, Nano në thelb e koshiencës së tij e pranon se ka vjedhur, por këtë vjedhje sipas moralit të tij janë të “padenueshme” përderisa ai ka qenë kryeministër, e më pas kryetar opozite. Pra sipas Nanos, duhen ç’montuar institucionet që sundohen vetëm nga ligji e në vend të tyre duhen ngritur disa të tjera që i shpallin si të padenueshme vjedhjet që kryejnë shtetarët e rangjeve të larta. Këtë alternativë u ofron shqiptarëve Nano. Shkatërrimi dhe mohimi i premtuar prej Nanos prek dhe politikën e jashtme. Ai nuk ngurron të shprehet dhe për ndryshime të këtij kursi e partnerëve që sot ka siguruar Shqipëria. Mesazhi i Nanos duke shpallur origjinën e tij përbën një thirrje të hapur për t’u kthyer në vitin e zi 1991. Ai në mënyrën më cinike e të paskrupullt quan aparteid regjimin e sotëm demokratik, ç’nike e paskrupullt quan apartheid regjimin e sotëm demokratik, duke mos thënë asnjë fjalë për diktaturën komuniste, të Enver Hoxhës. Madje veshtruar vetëm në kuadrin e këtij mesazhi duket sikur në Shqipëri as që ka patur ndonjëherë regjim diktatorial komunist. Ai nuk kursen anatemen tij edhe ndaj ekonomisë së tregut, duke u ofruar shqiptarëve kontrollin e shtetit mbi këtë ekonomi që do të thotë planifikim socialist, (frytet e të cilit shqiptarët i njohin, nëpër radhët e gjata e tollonat për ushqime). Nano shfaqet përmes këtij mesazhi si modeli i politikanit që ofron si alternativë jo vizionet e reja e zhvillimin progresiv të vendit, por kthimin prapa, ç’montimin e institucioneve demokratike, nostaljinë për sistemin totalitar, etj. Po çfarë synon t’u përcjellë Nano socialistëve me këtë mesazh të shpalosur alternativa e kthimi prapa, alternativa e shkatërrimit e ç’montimit të institucioneve? Ai duke qenë i mirëinformuar se opozita e tij, ish Ruci i ka bërë realitet duke sjellë në këtë kongres vetëm delegatë që i përkasin një kontigjenti enveristësh konservator, mendon se alternativa e origjinës, pra ajo e kthimit prapa dhe ç’montimi e institucioneve do të jetë më joshëse për këto militantë të së majtës të cilët kanë humbur karigjet. Por mesazhia e Nanos dhe llogaritë e tij dhe të Ruçit e lajmëron rikthimin as dhe delegatën e sallë, e jo më elektoratin shqiptar. Ky mesazh i një gjuhe të ashpër e nostalgjike është “pasaporta” e politikës së tij dhe partisë që ai drejton që nga burgu, ku vuan dënimin për vjedhjet që ka kryer.

Prononcohet për “RD” Sekretari Politik i PDSH, z. Ferdinand Xhaferi Megjithëse demokracia është e mirë për të gjithë shqiptarët, është e ardhmja dhe prosperimi i tyre, me urrejtjen dhe sulmet që i bëjnë socialistët demokracisë dhe vlerave të saj treguan se i kanë sytë te Marksi dhe se janë krejtësisht të parinovueshëm, komentoi Xhaferi. Dhe kjo përbën fundin politik të kësaj partie, shkatërrimin e saj, që ndodhi sepse kjo Parti nuk qe në gjendje të largohej nga kreu i saj elementët e inkriminuar, genocidistët dhe nostalgjikët e Enverit, hoxhistët”. f.3

Nënkryetari i PD zoti Tomorr Dosti prononcohet për “RD”, në lidhje me kongresin e fundit të PS Realiteti ynë mohohet nga ata njerëz që për mua nuk e kanë të drejtën morale të merren me jetën politike. Janë ata që me leksionet e tyre në auditorë të ndryshëm, pohuan dhe mbrojtën me një këmbëngulje prej marrin parimin e luftës së klasave, si një forcë lëvizëse të shoqërisë. f.3

Europa djathtas Ne zgjedhjet lokale ne Gjermani shumicen

“Prioritetet” e alternativës së Pellumbit ishin një jetë fik’u, që nuk arriti të mbulojë kryesinë e dëshpëruar të socialistëve. Përveçbuzëqeshjes prej stari të trashëgimisë së Ruçit, në pjesën tjetër të kreut të PS pati vetëm fytyra të ngrysura dhe maska brohoritëse prej halli. Nëse Pellumbi, duke shfaqur “epërsitë” e platformës politike të vazhdimësisë, e dinte që i vinte një kapak të artë prej fanatizmi ideologjik karrierës së tij, të tjerët ndoshta gjatë gjithë kohës e kanë humbur në shërbim të egos së tij ministëriale të Ruçit. Sepse ky i fundit, në rolin e kontrollorit të lartë të figurave të PS, bashkë me mekanizmin e dosjeve, do të vërë në funksion mekanizmin e të përjashtuarit pa kushte ndaj atyre, që ndihen jashtë klanit të tij të fortë. Kongresi i socialistëve ishte një lojë me maska, që nën skopion e Ruçit, dirigjojnë një fresko kërkuesi kohën e parë të Kongresit të PPSH, në kujtimet e PS. Përse ndiheshin si mbi gembja anëtarët e kryesisë, ndërsa Pellumbi shfaqte obsesion e marksizmit human, që veç të lëvizje bashkërisht socializm, dhe Ruçi pozonte “politikanin e fuqishëm” dhe “popullor” që di të “ç’kërkon”? Një kryesi e tërë mund të dëshpërohej vetëm kur ndihej e përjashtuar nga të qenët e tillë, domethënë një kryesi, siç ndihet në fakt kryesia e PS, që është një vegël e ish ministrit të brendshëm Ruçi. Një kryesi e tillë, fundja, e mësuar për të qenë vegël e Njëshave dhe e ish policisë sekrete shqiptare, mund të kënaqet dhe me rolin e të qenit vegël, nëse ky rol do të ishte i garantuar dhe në të ardhmen. Por ballafaqimi me të kaluarën prej shumicës së kësaj kryesie dukej se ishte mjaft i dhimbshëm, pasi dosjet, bashkë me murrin që u ngritën aty që don’t të merren me politikë, janë dhe një rrënim moral e politik për një parti që ka krijuar l’i lypë elektoratit votën. Një kryesi me moral të rrënuar, ja sindroma e një kongresi të qujdishëm, në një ku kuarajo të zhvillojë zgjedhje, pasi ashtu si në kufomën e mbuluar që shkrimëqot përsa takon ajrin, do të ndodhte dhe me godinën fiktive të unitarizmi socialist. Një unitarizëm i kalitur në shkollën e dosjeve, që do të pesojë nakundun, porosi pragmatistët e UÇ të ballafaqonim me ligjin demokratik, që nuk është parësor në veprimtari.

f.6

f.2